Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

ANTONIEWICZ-WOYSYM Władysław Izydor

ANTONIEWICZ-WOYSYM Władysław Izydor (1871–1941), lekarz-chirurg wojskowy i cywilny


 

 

Urodził się w rodzinie szlacheckiej

 

Urodził się 24 marca 1871 r. w Wilnie, w rodzinie szlacheckiej Władysława Ksawerego i Felicji z domu Kamińskiej. Ukończył gimnazjum klasyczne w Wilnie, ale świadectwo dojrzałości otrzymał w Dorpacie, gdyż wykryto jego powiązania z nielegalną organizacją młodzieżową wileńską, wobec czego zmuszony był opuścić Wilno.

Studia medyczne odbywał na Uniwersytecie św. Włodzimierza w Kijowie, uzyskując dyplom lekarski 20 listopada 1899 r. Przez dalsze 3 lata pogłębiał swoją wiedzę medyczną w prywatnej klinice pod kierunkiem znanego wówczas w naukowych kołach lekarskich profesora B. Kozłowskiego. Następne 2 lata praktykował na prowincji w Kamience w guberni kijowskiej, jako lekarz w jednym z większych majątków na Ukrainie i w tamtejszej cukrowni. Potem wrócił do Kijowa, gdzie pracował w ambulatorium miejscowego Czerwonego Krzyża i pogotowiu ratunkowym oraz specjalizował się w zakresie chirurgii, a po wojnie rosyjsko-japońskiej był starszym ordynatorem-chirurgiem i prowadził przez 5 lat lecznicę prywatną, założoną przez tamtejsze grono lekarzy-Polaków.

Z dniem 18 stycznia 1914 r. objął posadę lekarza przy Towarzystwie Ubezpieczeń Robotników – instytucji będącej pod kontrolą państwa, do której musiały należeć wszystkie fabryki i zakłady przemysłowe. Po wybuchu pierwszej wojny światowej zaproszony przez zarząd Czerwonego Krzyża był starszym ordynatorem, w stopniu kapitana, w jednym z tworzących się szpitali polowych, a w lutym 1916 r. został  naczelnym lekarzem podobnego szpitala w Kijowie i prowadził go aż do likwidacji w dniu 19 lipca 1918 r. Następnie wrócił do pracy w Towarzystwie Ubezpieczeń Robotników.

W czerwcu 1920 r. udało mu się przedostać do Polski; 20 czerwca tego roku wstąpił do Wojska Polskiego otrzymując przydział na ordynatora oddziału chirurgicznego Szpitala Wojskowego w Modlinie. 21 stycznia 1921 r. przeniesiony został na podobne stanowisko do Szpitala Obozu Jeńców w Strzałkowie, skąd wkrótce na jego prośbę przeniesiono go do Włocławka, gdzie został ordynatorem oddziału chirurgicznego Szpitala Rejonowego, a z końcem 1921 r. także komendantem tego Szpitala. Rozkazem Min. Spraw Wojskowych z 29 maja 1922 r. awansował do stopnia ppłka, ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 r.

 

 


Pobyt w Toruniu

Po likwidacji Szpitala Rejonowego we Włocławku przeniesiony został 5 września 1923 r. do Baonu Sanitarnego Nr 8 w Toruniu, gdzie otrzymał 2 stycznia 1924 nominację na naczelnego lekarza Obozu Szkolnego Artylerii oraz naczelnego lekarza garnizonu toruńskiego, następnie 29 marca 1925 r. przeniesiony został na stanowisko lekarza Oficerskiej Szkoły Artylerii; był też wykładowcą w Szkole Podchorążych Artylerii. Z powodu przekroczenia wieku, przeniesiony został 30 czerwca 1926 r. w stan spoczynku ze stopniem ppłka, lecz bez zaopatrzenia emerytalnego (za mało lat służby); pozostawał jako lekarz kontraktowy w 8 Pułku Artylerii Ciężkiej.

Od 1926 r. dr Władysław Antoniewicz pracował jako chirurg Kasy Chorych, następnie Ubezpieczalni Społecznej, poza tym był lekarzem Więzienia Okręgowego w Toruniu i pracowników Urzędu Wojewódzkiego Pomorskiego, ponadto od 1 września 1927 r. sprawował obowiązki lekarza szkolnego w Państwowym Gimnazjum im. M. Kopernika, a od 1 września 1938 r. – także w Państwowym Liceum Budowlanym. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Towarzystwa Chirurgów Polskich.

Po wybuchu drugiej wojny światowej i wkroczeniu Niemów do Torunia, wyrzucony z zajmowanego mieszkania, zamieszkał w skromnym pokoju, pracując jako lekarz opieki społecznej. Aresztowany 14 maja 1941 r., jako zakładnik bez postawienia w stan oskarżenia, został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Stutthofie i tam zamordowany 19 maja tego roku. Po wojnie pochowany na cmentarzu Ofiar Hitleryzmu na Zaspie w Gdańsku-Wrzeszczu.

W małżeństwie zawartym 30 marca 1918 r. z Antoniną Kuroczkin (urodzoną w Kijowie 8 lutego 1888 r., zmarłą 3 marca 1928 r.) miał dwoje dzieci: syna Jerzego, urodzonego 9 czerwca 1919 r. w Kijowie, absolwenta Szkoły Głównej Służby Zagranicznej i majora Wojska Polskiego, oraz córkę Halinę, urodzoną 22 czerwca 1921 r. we Włocławku, lekarza, starszego asystenta Kliniki Chirurgii Dziecięcej Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie.

Dr Władysław Antoniewicz w Toruniu mieszkał początkowo przy ul. Rybaki 36, następnie Mickiewicza 50, a potem Bydgoskiej 44/46.


Bibliografia : K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny, ToMiTo UMK Toruń 2002


FOTOGALERIA