Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

ANTOWSKI TADEUSZ

ANTOWSKI TADEUSZ  (1919-1967), major, dr medycyny, ordynator Oddziału Laryngologii  VI wojskowego szpitala okręgowego w Toruniu, kontynuator toruńskiej szkoły laryngologii.

Urodził się 28 stycznia  w Berlinie, w rodzinie katolickiej Nikodema. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości rodzice zamieszkali w Poznaniu. Świadectwo dojrzałości uzyskał w gimnazjum  im. I. Paderewskiego w Poznaniu w 1936. W tym roku rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego., które po trzecim roku nauki przerwała wojna. Od 1 do 6 września 1939 odbył staż w klinice chirurgicznej macierzystej uczelni. 10 września  zmuszony został do opuszczenia Poznania; podjął pracę w Oddziale Ginekologiczno-Położniczym szpitala  Św. Walentego w Kutnie.

14 kwietnia 1940 został aresztowany i przewieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie przebywał jako więzień polityczny (nr 8666). Wraz z nim uwięziono również jego brata Mariana, studenta tego samego roku Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu. Poznańskiego., który zginął w obozie w wypadku samochodowym. Od 1942  pracował w stacji laryngologicznej i ocznej obozu pod kierunkiem dra Kutschy, hauptsturmführera SS, asystenta z kliniki laryngologicznej w Grazu. Po wkroczeniu wojsk amerykańskich podjął pracę w III szpitalu 7 Armii amerykańskiej w Oddziale Laryngologicznym, gdzie pracował aż do jego rozwiązania. Przez 2 ostatnie miesiące pobytu w Niemczech był lekarzem szpitala ośrodka polskiego w Monachium-Freiman.

1 maja 1945 jeszcze jako student rozpoczął pracę w klinice laryngologicznej Uniwersytetu Poznańskiego, kierowanego przez docenta Aleksandra Zakrzewskiego, który wysoko oceniał doskonałe przygotowanie praktyczne Antowskiego. Z medycyny ogólnej, laryngologii, a przede wszystkim w chorobach wewnętrznych, chirurgii i okulistyce otrzymał w 1947 r. dyplom lekarza medycyny Akademii Medycznej w Poznaniu, a 4 v 1949 na podstawie pracy pt.: „W sprawie leczenia histaminą niektórych postaci zespołu meniera” uzyskał tamże tytuł doktora medycyny. W tym roku  powołano go do odbycia służby wojskowej na okres 15 miesięcy.

W czerwcu 1950 z  rozkazu marszałka Konstantego Rokossowskiego zdecydowano o pozostawieniu  Antowskiego  w  służbie jako oficera zawodowego. W 1951, już w stopniu majora został mianowany ordynatorem Oddziału Laryngologicznego VI Wojskowego Szpitala Okręgowego  w Toruniu. Po przejściu do cywila, 1 kwietnia 1957 podjął pracę w poradni laryngologicznej obwodowej przychodni lekarskiej PKP  Toruń Miasto. Jego przewlekłe obozowe dolegliwości chorobowe związane z niewydolnością nerek nasilały się. Zmarł 2 września  1966 w Gdańsku w tamtejszej Klinice Nefrologicznej Akademii Medycznej.

Żona, dr med. Romana Antowska, na wiadomość o wybuchu wojny powróciła do kraju z praktyki studenckiej w Zagrzebiu i do końca v 1940 pracowała ochotniczo jako pomoc lekarska w lazarecie dla polskich jeńców wojennych w Łodzi. Dyplom lekarski otrzymała na Wydziale  Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego w1946. W 1951 po przybyciu wraz z mężem do Torunia, została ordynatorem Oddziału  Okulistycznego Szpitala Miejskiego, jako pierwsza kobieta w dziejach toruńskiej okulistyki. Zmarła 11 października 1998. Z małżeństwa tego pozostały dwie córki: Iwona – prawniczka i Krystyna – anglistka. Syn Marian zmarł tragicznie w trzecim roku życia. Małżonkowie Antowscy wraz z synem pochowani zostali w grobach rodzinnych na Cmentarzu Staromiejskim Św. Jerzego.

Bibliografia
M. Łysiak  A. Seichter, Toruński Słownik Biograficzny , t.5, ToMiTo