Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

AUGUSTIN KAROL

AUGUSTIN Karol (Carl) Gottfried (1685-1761), sekretarz, ławnik staromiejski, sekretarz rady, sędzia wetowy.

Urodził się w Gdańsku 5 VIII jako syn tamtejszego kupca. Naukę rozpoczął w jednej z gdańskich. szkół niższych. Potem (według nekrologu. napisanego po jego zgonie) przez kilka lat miał uczęszczać do tamtejszego gimnazjum akademickiego (do metryki wpisano go jednak dopiero w końcu sierpnia 1701). W celu nauki języka polskiego przebywał przez pewien czas w jednym z mniejszych miast Prus Królewskich, pod opieką tamtejszego pastora. Następnie 26 czerwca 1701 został wpisany do metryki uczniów w toruńskim gimnazjum akademickim. Według nekrologu uczył się tu przez 2 lata. Od 29 VIII 1707 studiował prawo na uniwersytecie w Królewcu, po czym kontynuował naukę od czerwca 1710 na uniwersytecie w Halle. Odbył potem krótką podróż po Niemczech i powrócił do Gdańska, gdzie przebywał przez półtora roku.

Sekretarz Rady
Na zaproszenie toruńskich przyjaciół przybył do Torunia i w październiku 1711 roku został sekretarzem Rady. W 1713 i nast. 1716-7 pełnił funkcję rezydenta Torunia na dworze króla Augusta II. W marcu 1716 bezskutecznie zabiegał u króla o moratorium na spłatę ogromnych długów miasta. Z początkiem 1717 próbował dezawuować w Warszawie działania tor. opozycji mieszczańskiej przeciwstawiającej się Radzie. W 1718 uczestniczył, jako jeden z przedstawicieli Rady, w rozmowach z delegacją opozycji, toczących się w Grudziądzu w obecności przebywającego tam kanclerza wielkiego koronnego Jana Szembeka. Zakończyły się one przyjęciem tzw. ugody grudziądzkiej modyfikującej ustrój Torunia. Obrona uprawnień Rady przyniosła mu 30 marca 1718 awans na ławnika staromiejskiego, jednocześnie powierzono mu funkcję wicestarszego Ławy. Po tzw. tumulcie toruńskim z 1724 roku w obliczu niekorzystnych dla toruńskich ewangelików rozstrzygnięć sądowych, został 24 października wysłany do Warszawy na czele specjalnej deputacji, która miała bronić władz toruńskich i uczestników zamieszek. Misja ta, wobec zdecydowanie antytoruńskich nastrojów w Rzeczypospolitej (w tym i sejmu) zakończyła się niepowodzeniem. W Toruniu uważano wówczas, że błędem było nie postawienie na czele deputacji któregoś z rajców.
7 maja 1732 został wybrany na rajcę nowomiejskiego. Objął wówczas funkcję sędziego nowomiejskiego, którą pełnił później jeszcze wielokrotnie. W latach 1738-60 był scholarchą, opiekującym się szkołą nowomiejską. W 1754 i 1760 powierzono mu urząd sędziego wetowego, zajmującego się m.in. sporami w sprawach gospodarczych. Dopiero 2 października 1750 roku, już będąc rajcą, otrzymał obywatelstwo miejskie jako kupiec.
W 1718-24 dzierżawił wieś miejską Leszcz, a od 1724 do 1730 Jedwabno. W Toruniu w latach 1723-9 mieszkał u swego teścia J. H. Wedemeyera przy ul. Łaziennej 24, do 1735 mieszkał przy ul. Szczytnej 8, w latach 1735-1738 przy ul. Łaziennej 14, w latach 1739-1743 wynajmował dom przy Rynku Nowomiejskim nr 14, później posiadał dom narożny przy Rynku Nowomiejskim 7, gdzie mieszkał do śmierci. Prawie do końca życia cieszył się znakomitym zdrowiem.
Zmarł 21 III 1761 roku, pochowany został w nowomiejskim kościele św. Trójcy. Z Johanną Dorotą jedyną córką sekretarza Rady Jana Henryka Wedemeyera (późniejszego rajcy). Miał 2 córki i 6 synów – wszyscy zostali kupcami.

Bibliografia
Toruński Słownik Biograficzny t. V