Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin
Jerzy Marchewka

Jerzy Marchewka

ELANA-KLUB

ELANA-KLUB

„Elana-Klub” utworzono w dwóch zabytkowych kamieniczkach przy uł. Szczytnej w 1977 roku

Zapowiedz, że dla pracowników ZWS Elany uruchomiony będzie Klub pojawiła się w „Nowościach” już w 1973 roku. Zmieniała się jednak koncepcja nazwy. Najpierw miał to być Klub Chemika, pózniej Dom Technika, ale ostatecznie zwyciężyła nazwa bardziej ogólna „Elana-Klub”.

Na potrzeby kulturalne miasto przeznaczyło dwie gotyckie kamienice 13 i 17 przy ul. Szczytnej. Po wykwaterowaniu lokatorów, remontem i dostosowaniem kamieniczek do celów klubowych zajęła się Pracownia Konserwacji Zabytków. Obiekt miał być gotowy w 1975 roku, ale remont się przedłużał i ostatecznie uroczyste otwarcie odbyło się  w kwietniu 1977 roku.

Pracmi Klubu kierował Tadeusz Wardyn. Oferta  Klubu  skierowana była nie tylko do młodych pracowników, ale także do seniorów. Organizowano  wydziałowe wieczorki taneczne, warsztaty teatralne. Pod kierunkiem  Barbary Żero powstał zespół taneczny, który występował przez 16 lat nie tylko przed publicznością w Polsce, W ramach wymiany kulturalnej z zakładami chemicznymi w Guben (NRD) z którymi Elana utrzymywała partnerskie kontakty, zespół występował przed publicznością niemiecką.

Na najwyższym piętrze działał Magyar-Klub prowadzony przez Janusza Bilskiego, który utrzymywał kontakty z Węgrami. Na parterze działała restauracja, a w piwnicach urządzono dyskotekę. Klub prowadził działalność do 1990 roku.

Bibliografia

1.”Nowości” nr 50/1973

2. „Nowości” nr 115/73

3. Wadych, Największy toruński zakład przemysłowy był współkreatorem życia kulturalnego i rozrywki. „Rubinkowo-Skarpa” tygodnik „Nowości” 4.02 . 2017

 

MARYANSKI [Mariański] JÓZEF

MARYANSKI [Mariański] JÓZEF IGNACY (1720–1761), kupiec i rajca toruński.

Urodził się w Toruniu 9 III 1720 jako syn Konstantego i Salomei z domu Wierzbicz (z Piotrkowa). Ojciec , pochodzący z Kalisza, uzyskał prawo miejskie w Toruniu w 1709 jako kupiec korzenny, szybko stając się jednym z bogatszych handlarzy. Mieszkał na rogu obecnej ul. Łaziennej i Ciasnej w tzw. domu (pałacu) Eskenów; zatrudniał aż dziewięć osób.

Po tzw. tumulcie toruńskim  z 1724 został na mocy dekretu sądu komisarskiego, jako katolik, wprowadzony 13 XII tego roku w skład rady toruńskiej. Zmarł jednak już 3 VI 1725. Wdowa po nim wyszła ponownie za mąż za toruńskiego  kupca (niemającego jednak praw miejskich), katolika Bogdana Hazę de Radlicz. Toczyły się długoletnie spory sądowe o spadek po Konstantym, a przedsiębiorstwo handlowe wyraźnie podupadło.

Maryanski wraz z braćmi, Walentym (1722–1750) (mylnie zapisanym jako Konstanty) i Janem (ur. 1723), został wpisany 14 X 1732 do jezuickiego gimnazjum w Braniewie. Później odbył w Gdańsku praktykę w zawodzie kupieckim. Po zgonie matki (ok. 1736) wraz z bratem Walentym przejęli firmę korzenną ojca i doprowadzili ją do rozkwitu.

Walenty utrzymywał korespondencję z Józefem Andrzejem Załuskim. Informował go o toruńskich  aukcjach książek i kupował na nich dzieła dla Biblioteki Załuskich. Maryanski 23 XII 1743 uzyskał prawa miejskie, ale już jako kupiec sukienny. Po zgonie brata Walentego (1750) prowadził handel także towarami korzennymi. 15 III 1747 został wybrany na członka Trzeciego Ordynku i jednocześnie na ławnika przedmiejskiego. Już 27 III 1748 został ławnikiem staromiejskim. Później (w 1754–60) toczył jednak spory z władzami miejskimi, m.in. o spadek po swym krewnym, rajcy Stanisławie Dutkiewiczu (zm. 1754).

Maryanski był członkiem deputacji stróży (1749–54) i deputacji pogłównego (1748–54). W 1755 podkanclerzy Michał Wodzicki i kanclerz Jan Małachowski rekomendowali go jako katolika do rady toruńskiej. Natomiast biskup warmiński Adam S. Grabowski, proszony przez toruńskich katolików o poparcie kandydatury Maryanskiego, zachował ostrożność, zwracając uwagę na jego konflikty z radą. Mimo to Maryanski  został 31 III 1756 wybrany w skład rady toruńskiej.

Żonaty od 1744 z Elżbietą z Jeleniewskich (1716–1745; córka Adama, szmuklerza, wdowa po ławniku przedmiejskim Paulu Zerbonim), a po jej śmierci ożenił się powtórnie (15 XI 1746) z pochodzącą z Piotrkowa Agnieszką z Dutkiewiczów (córka Antoniego lub Franciszka, braci toruńskich  rajcy Stanisława). Miał z nią ośmioro dzieci: Mariannę Salomeę (ur. 15 I 1748), Jadwigę Teresę (ur. 20 X 1752), Katarzynę Annę (ur. 3 V 1754), Annę Magdalenę (27 IV 1756–VIII 1795), Magdalenę Joannę (28 VII 1757–III 1764), Kaspra Melchiora Baltazara Franciszka Ksawerego (7 I 1759–24 IV 1759), Joannę Helenę Salomeę (ur. 22 V 1760) i pogrobowca Józefa Daniela (ur. 29 XII 1761).

Wdowa w 1774 skarżyła się radzie na niedostatek i na konieczność wyprzedaży ruchomego majątku. Maryanski zmarł po dwudniowej chorobie 21 VIII 1761. Pochowano go 27 VIII w kościele św. Jana. Została po nim, także w sferach protestanckich, bardzo pozytywna opinia, jako o człowieku uczciwym, rozsądnym, przyjaznym ludziom i prawdziwie troszczącym się o swe ojczyste miasto.

 Bibliografia

  1. J. Dygdała, Toruński Słownik Biograficzny, t.6 ToMiTo, UMK w Toruniu 2010

FESTIWAL CICHEJ MUZYKI

FESTIWAL CICHEJ MUZYKI

Festiwal Cichej Muzyki organizowany jest od 2011 roku przez Towarzystwo Bachowskie w Toruniu. Każdego roku na Festiwal składa się się cykl koncertów (od kwietnia do grudnia z wyłączeniem wakacji), poświęcony  muzyce dawnej. Koncerty odbywają się w Sali Mieszczańskiej Toruńskiego Ratusza. Prezentowane są dzieła Jana Sebastiana Bacha i kompozytorów jego kręgu. Występom artystów towarzyszą prelekcje muzykologów upowszechniających  muzykę dawną. Koncerety są bezplatne i cieszą się dużą frekwencją.

Bibliografia

  1. www.js-bach.pl
  2. „Nowości” 6.IX.2016

KASPEREK CZESŁAW

KASPEREK CZESŁAW (ur. 1936), pedagog, dyrektor Zespołu Szkól Elektrycznych, działacz PSL

Urodził się 10.05.1936 w Janowej Dolinie pow. Kostopol, syn Józefa, górnika z kopalni bazaltu w Janowej Dolinie i matki Stefanii z domu Kołek. Ojciec, babcia wujek i dwie siostry zginęli w 1943 roku w podpalonym drewnianym domu podczas „Rzezi Wołyńskiej”. Z pożogi uratowała małego Czesława i siostrę Jadwigę matka.  Z Wołynia zostali wywiezieni przez Niemców na tereny Czech.

W latach 1945 1946 Kasperek przebywał w Domu Dziecka w Lublinie.

Liceum Ogólnokształcące im. Władysława Jagiełły ukończył w Krasnymstawie (matura 1956). Studia odbył na Wydziale Pedagogicznym w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Olsztynie (dyplom  magistra w 1977). Po dyplomie pracował w Szkole Podstawowej nr 15 w Olsztynie. Był członkiem Zespołu Pieśni i Tańca Olsztyn.

Po rozwodzie z żoną Wiesławą zawarł nowy związek małżeński z Ewą Obremską, lekarzem pediatrii. Po czym w 1977 roku Kasperkowie przenieśli się do Torunia. Tutaj Kasperek podjął pracę w Centrum Kształcenia Ustawicznego, jako nauczyciel fizyki. Następnie przeszedł do pracy w Kuratorium Oświaty i Wychowania, jako wizytator, gdzie pracował do stycznia 1982 roku. Od lutego 1982 r. powierzono Kasperkowi stanowisko dyrektora Zespołu Szkół Elektrycznych im. A. Jabłońskiego przy ul. PCK.

Żona Wiesława, dzieci: Marzena 1961 – sędzia.

Po śmierci żony Ewy (1985), z którą ma dzieci: Jarosława 1971 – mgr historii, Agnieszkę 1978 – sędzia, Przemysław 1979 – mgr inż. mechanik, Anna 1981- mgr filologii słowiańskiej. Ożenił się w 1985 z Hanną z domu Kuczkowską. Z tego związku są dzieci: Jakub 1987 – radca prawny.

W 1987 roku przeszedł na emeryturę.

Od 1959 był członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, a po zmianach jest członkiem PSL. Od 01.04.1972 r.   do 31.10.1973 r. pełnił funkcje sekretarza P i MK w Olsztynie, następnie w okresie od 1.11.1973 r. do 31.V.1978 r. pełnił funkcję kierownika Wydziału Pracy Ideowo-Wychowawczej WK ZSL w Olsztynie. W latach 1997 -1999 sprawował funkcje Prezesa Wojewódzkiego Polskiego Stronnictwa Ludowego w Toruniu . W latach 1994 -1997 prowadził biuro dla posła PSL dr. Andrzeja Malinowskiego.

Działał społecznie w Polskim Związku Łowieckim.  W latach 1997 – 2010 Prezes Koła Łowieckiego „Tur” w Toruniu. Za swoją działalność został odznaczony: Krzyżem Kawalerskim OOP w 1980, Krzyżem Oficerskim OOP w 1999 oraz Medalem Edukacji Narodowej w 1986.

Kasperkowie mieszkają w Toruniu, w osiedlu „Na Skarpie”.

Bibliografia

  1. J. Marchewka, Wywiad z C. Kasperkiem, Toruń 2016
  2. Dyplom ukończenia studiów w Wyższej Szkole Pedagogicznej, Olsztyn 1977
  3. Wspomnienia C. Kasperka (maszynopis), Toruń 2016

Fotogaleria

fot. archiwum

KUSIEWICZ JAN

KUSIEWICZ JAN (1921-2015), śpiewak operowy, tenor.

Urodził się 21.09. 1921 w Rzeplinie k/Jarosławia. Okres międzywojenny spędził w Toruniu. Śpiewał w kościele św. Janów pod opieką organisty Bronisława Rutkowskiego. W latach 1941-43 działał w ruchu oporu w Toruniu. Tutaj został aresztowany przez gestapo, a następnie wywieziony do obozu koncentracyjnego w Stutthofie.

Po wojnie wrócił do Torunia i pracował w magistracie. W toruńskiej szkole muzycznej uczył się śpiewu. Następnie wziął udział w przesłuchaniach do tworzonego w Gdańsku studia operowego. Po wygraniu przesłuchań przeniósł się w 1950 roku do Gdańska. Tam występował w operze i studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej na Wydziale Wokalno-Aktorskim (dyplom w 1957 roku). Po utworzeniu Państwowej Opery Bałtyckiej był pierwszym tenorem tej sceny operowej.

„Maestro wysokiego c”

Tak nazywano Kusiewicza dla podkreślenia jego talentu wokalnego. Występował na operowych scenach europejskich i Kanadzie. W jego repertuarze operowym znajdowało się 50 partii. Wykonywał także utwory oratoryjne, kantaty, pieśni i msze. W 2001 roku wystąpił w Toruniu w koncercie pasyjnym. Wystąpił także w filmie S. Lenartowicza ”Pamiętnik pani Hanki” w scenie Jana Kiepury w 1963 roku.

W latach 1968-1970 uczył emisji głosu w PWSM II stopnia w Gdańsku-Wrzeszczu.

Za swoją działalność artystyczną został wyróżniony licznymi odznaczeniami:

  1. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1970)
  2. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1975)
  3. Złoty Medal „Gloria Artis – Zasłużony Kulturze”(2012)
  4. Tytuł doktora honoris causa Gdańskiej Akademii Muzycznej (2012)
  5. Autograf w Piernikowej Alei Gwiazd w Toruniu (2007)

Jan Kusiewicz zmarł 5. 04. 2015 roku w Gdańsku. W Toruniu dla uczczenia jego pamięci odbyła się 25 kwietnia 2015 roku msza pożegnalna w katedrze Świętych Janów.

Syn Piotr jest śpiewakiem (tenor) pianistą i pedagogiem muzycznym w Gdańsku.

Bibliografia

  1. Encyklopedia Muzyczna, część biograficzna k,l,ł pod red. E. Dziębowskiej PWM 1997
  2. Kusiewicz Jan,Gedanopedia
  3. Wikipedia
  4. film polski. pl

FLISACY OD A DO Z

09-kopia3FLISACY  OD A DO Z

Projekt strony tytułowej:

Grzegorz Gurzyński – Na okładce „Gruba Maryna” fot. Zofia Huppenthal

Ilustracje i foto:

Jerzy Marchewka

Od Autora

Flisacy to kategoria zawodowa specjalizująca się w transporcie towarów i drewna. W tym celu już od średniowiecza  wykorzystywali oni drogi wodne. Na przełomie  XVI i XVII wieku zaczęły powstawać cechy flisaków (włóczków) m.in. w Gdańsku,Toruniu, Krakowie i Jarosławiu.

Toruń był ważnym miastem na niemal 1000 kilometrowym szlaku jako ośrodek handlowy, a także ze względu na  komorę celną i port drzewny. Wytworzył się w Toruniu specyficzny folklor flisacki. Wraz z rozwojem żeglugi śródlądowej oraz  wzrostem roli kolejnictwa następowało stopniowe ograniczanie znaczenia flisactwa. Spław tylko drewna funkcjonował jeszcze do 1939 roku.

ARTFUL – drąg ostro zakończony, wbijany w ziemię do zatrzymywania tratwy.

BINDUGA – teren nad rzeką, gdzie zbija się tratwy z pni spuszczanych prosto z lasu na wodę.

COL – ostatni człon tratwy, na którym flisacy robili sobie palenisko.

DRYGAWKI – stery używane do kierowania tratwami.

„FLIS” – poemat opisowo-dydaktyczny Sebastiana Klonowica; opera w jednym akcie Stanisława Moniuszki.

FLISACZA ULICA – biegnie pod murami obronnymi Torunia od Bramy Klasztornej do Hotelu „Bulwar”.

FLISAK – nazwa Ogrodu Rodzinnego przy ul. Przybyszewskiego 4 (dawniej ogród pracowników „Merinotexu”).

FRYCE – ceremonia pasowania chłopów na oryli, biorących udział  po raz pierwszy w spławie Wisłą. W dawnej  „Gospodzie Flisaczej” należało uczcić „Grubą Marynę” przez ucałowanie jej wielkiego palucha u prawej stopy. Była to postać nagiego Bachusa, który siedział okrakiem na wielkiej, 1200 litrowej beczce (Muzeum Okręgowe).

GŁOWA – czoło tratwy.

„GOSPODA POD TURKIEM”(Flisacza) – kamienica przy Rynku Staromiejskim 5, gdzie odbywały się spotkania flisaków podczas postojów np. z powodu załatwiania spraw celnych.  Tu odbywały się także ceremonie zwyczajowe- fryce.

„GRUBA MARYNA” – zob. fryce.

IWO – flisak, który według legendy wybawił Toruń od plagi żab.

KLISTRY – poprzeczne bale łączące pnie.

LAS – długodystansowy spław drewna tratwami nawet do 1000 kilometrów.

ŁOBDOWCZYK JAN  (? – 1264), franciszkanin, błogosławiony, patron flisaków i rybaków wiślanych.

ORYLE – grupa 4-6 flisaków obsługujących tratwy.

PAL – docelowe miejsce spławu.

PAS – szereg połączonych tablic mogło sięgać nawet do 120 m.

PIESEK – dębowy wałek służący do łączenia drewna w tafle.

POMNIK FLISAKA – statuetka flisaka umieszczona w otoczeniu żab tryskających wodą, nawiązuje do legendy o pladze żab, które flisak Iwo wyprowadził poza miasto.

PORT DRZEWNY – w latach 1904-1909 port drzewny   w Toruniu mógł przyjąć 250 tratew.

RETMAN – W żegludze rzecznej, osoba odpowiedzialna za bezpieczeństwo spławu. Retman płynął łódką na czele flotylli tratew, znakował tor wodny i ostrzegał przed mieliznami sternika.

RETMAŃCZYK – pomocnik retmana.

RYBAKI – osada nadwiślańska w Toruniu zamieszkiwana przez flisaków. Ponadto flisacy osiedlali się w Złotorii i Kaszczorku w pobliżu ujścia Drwęcy do Wisły.

RYZA – czas trwania spławu wiślanego od 4 do 12 tygodni.

SKARBÓWKA – mieszkanie na tratwie dla kasjera.

SPŁAW – transport towarów szlakami wodnymi z wykorzystaniem łodzi rzecznych i tratew. Szacuje się, że w Polsce, w XVI w. ze spławu rzecznego żyło około 100 tysięcy ludzi. Rozwój spławu został zahamowany w związku z rozwojem kolejnictwa i transportu drogowego. Od 1826 roku w Toruniu znajdowała się siedziba głównego urzędu celnego  na drewno spławiane Wisłą. Każdy flisak musiał się więc zatrzymywać w Toruniu.

TAFLA – najmniejsza jednostka spławna w Polsce przedrozbiorowej.

TABLICA – łączenie 8-12 pni drewna do spławu na szerokość 5-10 m.

TRATWA duża jednostka spławna,czoło nazywano głową a ostatni odcinek tratwy colem.

ZEGAR FLISACZY – zegar wieżowy z ok. 1433 roku z jedną wskazówką, umieszczony jest na wieży bazyliki katedralnej. Widoczny od strony Wisły, wskazywał czas flisakom płynącym do Gdańska, stąd nazwa – zegar flisaczy.

Bibliografia

  1. Encyklopedia Historii Gospodarczej Polski do 1945, t. I, WP Warszawa 1981
  2. Katarzyna Kluczwajd, Andrzej Skowroński, Toruń jest…jaki ? Wizja miasta zależy od Ciebie, Stowarzyszenie Historyków Sztuki, Toruń 2010
  3. Misińska, Tradycyjny spław drewna, Prace i Materiały Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi, Seria Etnograficzna nr 6. Łódz 1962

Galeria

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Przemarsz młodych flisaków ul. Szeroką z okazji Festiwalu „Probaltica” (2014).  Prowadzi wybitny skrzypek Wadim Brodski. Fot. Jerzy Marchewka

SUPEŁEK

s1SUPEŁEK

Zespół Rękodzieła Artystycznego Klub Supełek działa w Toruniu od 1979 roku.

Klub Supełek, powstał  24 .04. 1979 roku z inicjatywy Wandy Malczewskiej w Wojewódzkim Domu Kultury. Z czasem pierwotna nazwana  została rozszerzona na Zespół Rękodzieła Artystycznego Klub Supełek. Do Klubu przystąpiło  wówczas 48 osób. Z tej okazji na długiej tasiemce zawiązano 48 supełków. Nazwa wiążę się także z pewnymi rodzajami haftu, którego niektóre elementy wypełnia się supełkami.

W początkowym okresie działalności Klubu organizowane były kursy dla pań  z zakresu haftu, robótek szydełkowych, robótek na drutach,makramy i tkactwa. Od wielu lat w Supełku dominuje jednak technika tworzenia koronek zwanych frywolitkami. Powstają artystycznie wykonane serwetki, kołnierzyki frywolitkowe, biżuteria ( także dla renomowanych w kraju jubilerów). Frywolitką zdobione są także bombki choinkowe, jaja wielkanocne a z okazji świąt Bożego Narodzenia i Nowego Roku Klub wysyła specjalne kartki z życzeniami wykonane techniką krzyżykową lub pergamono (sztuka zdobienia pergaminu).

Aktywna działalność Klubu sprawiła, że na bazie Supełka uruchomiono w WDK w  1990  dwuletnie Państwowe Zaoczne Studium Oświaty i Kultury Dorosłych. Dyplom ukończenia tego Studium (zdobyły 34 osoby z całego kraju w tym cztery z Supełka) uprawniał do używania tytułu instruktora kulturalno-wychowawczego  o specjalności rękodzieło artystyczne. Najlepsze prace wystawiane są w województwie i różnych częściach kraju. W 2002 Supełek otrzymał nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Ponadto każdego roku członkowie Supełka są nagradzani przez  Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego.

Od 2000 roku Supełek należy do Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Seniorów i co dwa lata uczestniczy w Krajowym Przeglądzie Sztuki Ludowej Seniorów. Klub współpracuje z Muzeum Etnograficznym w Toruniu korzystając z fachowych porad i literatury. Supełek prezentował także swoje koronki na krajowej wystawie Sztuka  koronki. Strój i wnętrze w 2002 roku.

Przewodniczące Klubu:

  • Barbara Łozowska ( 1979- 1984)
  • Teresa Bogucka (1985-1986)
  • Sabina Jankowska (1987-1992)
  • Barbara Mazurek (1992-1993)
  • Danuta Czyżniewska (1993-1999)
  • Zofia Kalisz (1999-2011)
  • Gabriela Witoszkin od 2012

Klub prowadzony jest społecznie. Liczy 30 osób, w tym 19 posiada status twórcy ludowego z frywolitki (jedna z haftu), a trzynaście zostało wyróżnionych odznaką Zasłużony  Działacz Kultury.

Siedziba Klubu mieści się przy Wojewódzkim Ośrodku Animacji Kultury w Toruniu ul. Szpitalna 8.

Bibliografia

  1. Zespól Rękodzieła Artystycznego Klub Supełek, przy Wojewódzkim Ośrodku Animacji Kultury w Toruniu 1979-2014, Katalog Wystawy w Muzeum Etnograficznym od 12 do 29 czerwca 2014
  2. Ręce posłuszne myślom. Wystawa w Bibliotece Pedagogicznej w Toruniu od 6 września do 30 września 2016 roku.

Fotogaleria

Foto. Stanisław Rosiński

 

KAMIENICA PRZY RYNKU NOWOMIEJSKIM 8

KAMIENICA PRZY RYNKU NOWOMIEJSKIM 8

Od 1489 roku działała w tej kamienicy gospoda. Jej nazwa – „Gospoda pod modrym Fartuchem”, była ulubionym lokalem nie tylko rzemieślników, gdyż gościła także królów polskich podczas ich wizyt w Toruniu. Jak głosi tradycja,  zapewne dobrych miodów próbowali tutaj Kazimierz Jagiellończyk, Jan Olbracht i Napoleon.

Obecny budynek gospody pochodzi z XVIII wieku. Barokowe elewacje zostały wykonane w 1873 roku, gdy właścicielem był oberżysta Droese. Na piętrach znajdowały się pokoje hotelowe. W podwórzu zbudowano stajnie dla potrzeb ówczesnego transportu.

Elewacja frontowa jest tynkowana, nad wejściem wywieszka z datą 1489. Szczyt kamienicy zwieńczony półkolistym naczółkiem i zdobiony wolutami. Pod oknami dekoracje w formie girlandy. Dach kryty dachówką ceramiczną esówką.

Od 1922 gospoda przeszła w polskie ręce. Właścicielem został  Kazimierz Jakubczak. W 1945 roku utracił jednak prawo własności w związku ze zmianami ustrojowymi. Budynek stał nie wykorzystany i niszczał. Dopiero w 1958

roku po generalnym remoncie przywrócono mu dawną funkcję. Od 1959 roku kamienicę przekazano w użytkowanie Toruńskim Zakładom Gastronomicznym. Obecnie gospoda działa nadal i jest prowadzona przez prywatnego właściciela.

Bibliografia

Karta ewidencji zabytków architektury i budownictwa ze zbiorów Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Toruniu

Fotogaleria

fot. G. Gurzyński i J. Marchewka

KAMIENICA PRZY RYNKU NOWOMIEJSKIM 13

KAMIENICA PRZY RYNKU NOWOMIEJSKIM 13

Położona jest w obrębie zabudowy Nowego Miasta, na narożniku Rynku Nowomiejskiego i Królowej Jadwigi. Kamienica zbudowana jest na zrębie gotyckim, istnieją gotyckie piwnice. W części narożnej budynku znajduje się od 1624  apteka , której założycielem był Martin Bernhard. Dawna nazwa „Apteka pod złotym lwem”, obecnie „Apteka pod lwem”. Nad wejściem we wnęce umieszczona jest złocona rzezba leżącego lwa (XVIII w.).

Wystrój elewacji klasycystyczny. Pomiędzy oknami parteru i piętra płyciny (wypukłe płaszczyzny) dekorowane lirą i gałązką. Nad piętrem płyciny dekorowane są festonami, gzyms profilowany.  W środkowej części odkrywka cegły profilowanej. Dach kryty dachówką ceramiczną (mnich- mniszka).

 

Bibliografia

  1. Karta ewidencji zabytków architektury i budownictwa ze zbiorów Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Toruniu

Fotogaleria

fot. J. Marchewka

KAMIENICA PRZY RYNKU STAROMIEJSKIM 4

KAMIENICA PRZY RYNKU STAROMIEJSKIM 4

Położona jest na starym mieście, ograniczona ulicami: Żeglarską, Kopernika, Św. Ducha i Rynkiem Staromiejskim. Czas powstania XIV/XV. Zbudowana na zrębie gotyckim, Przebudowano elewację frontową w 1851 roku, kiedy właścicielem był aptekarz Ferdinand Taege. Kamienica dwupiętrowa, trzyosiowa. Detalem architektonicznym elewacji są gzymsy z palmetą nad oknami pełny łuk, Wejście od strony Rynku Staromiejskiego prowadziło do Apteki Królewskiej. Nad drzwiami rzezba orła z rozpostartymi skrzydłami. Dach kamienicy pokryty jest dachówką ceramiczną -esówką. Po likwidacji apteki, od 2013 roku mieści się tutaj Cukiernia Sowa.

 

Bibliografia

  1. Karta ewidencji zabytków architektury i budownictwa ze zbiorów Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Toruniu