Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

BOGUSŁAWSKI Stefan

BOGUSŁAWSKI Stefan (1895–1980), płk, dr med, ordynator Oddziału Neurologicznego 8 Okręgowego Szpitala Wojskowego w Toruniu


Syn artystki operowej

Urodził się 2 marca 1895 r. w Wysokim Dworze – na Litwie Kowieńskiej – w rodzinie lekarskiej. Matka była artystką operową. Wychowywał się w Kijowie i w Warszawie, dokąd przeniósł się z matką w 1900 r. Po złożeniu egzaminu dojrzałości w 1912 r. w Szkole Realnej im. Stanisława Staszica w Warszawie rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, które przerwała I wojna światowa.

W 1918 r. wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego, służył w 36 pułku piechoty Legii Akademickiej, biorąc udział w kampanii ukraińskiej w dywizji gen. Władysława Sikorskiego; odznaczony został Krzyżem Walecznych. Pozostał w wojsku na stałe i w 1921 r. jako podporucznik-stypendysta kontynuował studia na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończył w 1923 r., uzyskując dyplom i stopień doktora medycyny oraz przydział na stanowisko lekarza pułku w Lesznie.

W latach 1924–1926 specjalizował się w neurologii na Oddziale Neurologicznym Szpitala Centrum Wyszkolenia Sanitarnego i pod kierunkiem dra Jana Koelichena (w Szpitalu Ujazdowskim) oraz w Klinice Neurologicznej Uniwersytetu Warszawskiego, pod kierunkiem prof. Kazimierza Orzechowskiego.

W 1926 r. zamieszkał w Toruniu, gdzie do wybuchu wojny w 1939 r. był ordynatorem w randze kapitana WP Oddziału Neurologicznego 8 Okręgowego Szpitala Wojskowego. W latach 1931–1939 był także lekarzem-neurologiem w Przychodni Kolejowej. W czasie swego zamieszkiwania w Toruniu był członkiem oddziału toruńskiego Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Izby Lekarskiej Pomorskiej; udzielał się społecznie w Domu i Teatrze Żołnierskim garnizonu toruńskiego, za co odznaczony został w 1928 r. Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. major-lekarz Stefan Bogusławski był komendantem 803 Szpitala Polowego Armii Pomorze, a w niewoli komendantem szpitala dla rannych i chorych jeńców polskich w Kutnie. Zwolniony z niewoli w 1940 r., pracował do 1944 jako asystent w Klinice Neurologicznej Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie oraz brał udział w tajnym nauczaniu studentów. Po wybuchu powstania warszawskiego zorganizował punkt opatrunkowy dla rannych. Wzięty ponownie do niewoli, wywieziony został do obozu w Pruszkowie, niosąc pomoc jako neurolog w ewakuowanym szpitalu.


Po zakończeniu wojny

W. 1945 r. dr Bogusławski wrócił do Torunia, gdzie przez 2 miesiące (od 9 kwietnia do 9 czerwca 1945) pracował jako lekarz cywilny – specjalista neurolog w Ubezpieczalni Społecznej i w Szpitalu Miejskim.

Następnie powołany do Wojska Polskiego w stopniu ppłka, początkowo pracował jako lekarz-fizjoterapeuta w Zakopanem, a później szef oddziału neurologicznego Szpitala Ministerstwa Obrony Narodowej w Warszawie. W latach 1946–1948 był także adiunktem w Klinice Neurologicznej Uniwersytetu Warszawskiego, u prof. Adama Opalskiego. W 1949 r. skierowany został do jednostki, gdzie prowadził oddział neurologiczny.

W marcu 1951 r. ponownie wrócił do Warszawy i objął stanowisko komendanta Szpitala MON, przemianowanego w pierwszych miesiącach 1952 r. na Centralny Szpital Ministerstwa Obrony Narodowej. Pod jego kierownictwem, w związku ze stale zwiększającym się napływem chorych, uzyskano kredyty i plac pod budowę nowego gmachu, w przedłużeniu skrzydła szpitala i dokonano daleko idącej jego reorganizacji.

Z dniem 1 marca 1956 r. Centralny Szpital MON został ponownie zreorganizowany, a w ślad za zmianami organizacyjnymi nastąpiły także zmiany w obsadzie kadrowej; płk dr Stefan Bogusławski powrócił na własną prośbę w 1957 r. do pracy w swojej specjalności i został ordynatorem oddziału neurologicznego tego szpitala. Kierowany przez niego oddział neurologiczny osiągał stale wysoki poziom świadczonych usług medycznych, m. in. od 1955 r. dysponował już elektroencefalografem. Ponadto lekarze oddziału brali czynny udział w zjazdach krajowych, w konferencjach szkoleniowych lekarzy wojskowych i sympozjach elektroencefalograficznych oraz ogłaszali drukiem prace naukowe. Poza tym do oddziału tego kierowano wielu lekarzy na staże specjalistyczne i to nie tylko neurologów-wojskowych, ale także lekarzy cywilnych z innych specjalności.

W 1965 r. dr Stefan Bogusławski przeszedł na emeryturę, lecz nadal pracował jeszcze przez 10 lat na pół etatu w przychodni wojskowej i przez kilka lat na stanowisku adiunkta w Klinice Neurologicznej nowo wybudowanego 2 Centralnego Szpitala Klinicznego Wojskowej Akademii Medycznej w Warszawie. Pracował także naukowo i był członkiem Polskiego Towarzystwa Neurologicznego. oraz członkiem Komitetu Redakcyjnego “Lekarza Wojskowego”.

Płk. dr med. Stefan Bogusławski był dwukrotnie żonaty. Pierwszą jego żoną była Aniela Franciszka z Kochanowiczów, drugą Zofia z Sikorskich. Zmarł 15 X 1980 r. w Warszawie i pochowany został na Cmentarzu Komunalnym (dawnym Wojskowym).

W Toruniu dr Bogusławski mieszkał przy ul. Warszawskiej 12, następnie Mickiewicza 28.


Bibliografia: K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny , t.3. ToMiTo UMK


 

Toruń 2002

Fotogaleria