Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

BUCKIEWICZ ANTONI

6BUCKIEWICZ ANTONI (1887–1954), pułkownik pilot, inżynier, komendant Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotniczych w Toruniu

Urodził się 24 V.1887  w rodzinnym majątku Bednarówka na Podolu, w rodzinie Bolesława i Ksawery z domu Dunin Suligustowskiej. Wychowywał się w atmosferze patriotycznych tradycji kresowych. Po ukończeniu gimnazjum  klasycznego w Kamieńcu studiował inżynierię w Glons-Liége w Belgii i uzyskał dyplom inżyniera  technologa.

Po  powrocie w strony rodzinne, 5 IX 1907 rozpoczął roczną służbę w Grodzieńskim Gwardyjskim Pułku Huzarów, gdzie po zdaniu egzaminu w 1908 otrzymał stopień chorążego. Powołany 28 VII 1914 do służby wojsk. służył początkowo w sztabie generała Zielińskiego. 20 VIII tego roku przeniesiony został na własną prośbę do 4 Pułku Huzarów Marianopolskich. Z pułkiem tym jako dowódca plutonu walczył w Prusach Wsch. Za męstwo i odwagę odznaczony został m.in. Orderem św. Anny IV klasy, Orderem św. Stanisława III klasy oraz awansowany do stopnia podporucznika. Następnie  5 X 1915 został przeniesiony na stanowisko obserwatora do 7 Korpuśnego Oddziału Lotniczego.

22 XII 1917 ukończył Szkołę Pilotów w Sewastopolu, uzyskując dyplom pilota wojskowego.  Podczas ofensywy Kiereńskiego służył w 2 Oddziale Lotniczym, potem do czasu demobilizacji armii rosyjskiej w 3 Syberyjskim Oddziale Lotniczym; wykonał łącznie 224 godziny lotów bojowych.

Pilot, dowódca Eskadry Wywiadowczej

Podjął wówczas starania mające na celu zorganizowanie polskiej eskadry lotniczej, jednak podejście wojsk niemieckich pod Kijów zniweczyło te zamierzenia. 20 XII 1918 wstąpił do Wojska Polskiego, do I Lotniczego Baonu Uzupełnień w Warszawie. 15 I 1919 skierowany został do 11 Eskadry Wywiadowczej na stanowisko pilota, a w lutym tego roku został jej dowódcą. W kwietniu 1919 wyruszył z Eskadrą na front litewsko-białoruski (Dojlidy–Słonim–Baranowicze).

Rotmistrz pilot Antoni Buckiewicz podczas następowania naszych wojsk na Kojadanów, lecąc w kierunku wyżej wymienionym, w chwili przelotu nad mostem kolejowym przez rzekę  Niemen przy stacji Stołpce zauważył grupę bolszewików, którzy starali się zniszczyć wyżej wspomniany most. Natychmiast, pomimo silnego ostrzału, zniżył się na niewielką wysokość i z godną podziwu odwagą, nie bacząc na szalone ryzyko, krążył tak długo, celnie ostrzeliwując pracujących ogniem kulomiotowym, iż zmusił ich do ucieczki, pozostawiając most nieuszkodzony. Czynem tym ułatwił akcję naszych wojsk.

W sierpniu tego roku  eskadra skierowana została na front mazowiecki. Wykorzystując swoje doświadczenie i umiejętności, opracował wówczas instrukcję Służba lotnicza w polu, która normowała zasady działania eskadr i była zalążkiem regulaminu działania lotnictwa. 13 I 1920 został dowódcą IV Grupy Lotniczej Frontu Pomorskiego,  a w marcu tego roku objął dowództwo I Grupy Lotnictwa Wielkopolskiego,  będąc jednocześnie szefem Lotnictwa Frontu Płd. Podczas bitwy pod Warszawą był szefem Lotnictwa 2 Armii (Rydza-Śmigłego). 20 X 1920 został awansowany na stopień podpułkownika.

Po zakończeniu działań wojennych, 22 XI 1921 został komendantem Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotniczych w Toruniu. 11 III 1922 objął obowiązki dowódcy I Pułku Lotniczego w Warszawie. 2 IV 1924 awansowany został na stopień pułkownika . I Pułkiem Lotniczym dowodził do maja 1926, przekazując następnie obowiązki dowódcy pułkownikowi pilotowi Janowi Sendorkowi. Natomiast Buckiewicz jako doświadczony organizator i dowódca mianowany został inspektorem lotnictwa. W 1928 odszedł na przedwczesną emeryturę.

We wrześniu 1939 pułkownik  pilot Buckiewicz  zgłosił się na ochotnika do służby w lotnictwie. Przez Rumunię dotarł do Francji i został przydzielony do sztabu generała Władysława Sikorskiego. W W. Brytanii był członkiem Trybunału Oficerskiego. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Pracował na własnej farmie, później mieszkał w Ottawie i Montrealu.

Poza wspomnianymi wyżej orderami odznaczony był ponadto Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari (14 IX 1922), Komandorią Krzyża Orderu Korony Rumunii, francuską i włoską odznaką pilota. Zmarł 26 V 1954.

Bibliografia

  1. K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny, ToMiTo, UMK w Toruniu 2010