Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

Społeczeństwo

APTEKA POD ORŁEM

IMG_0009APTEKA POD ORŁEM

Najstarsza apteka w Toruniu. W XIV w. założył  ją i prowadził przybyły do Torunia z Wrocławia aptekarz Arnold. Apteka przy Rynku Staromiejskim 4 mieściła się w kamienicy wyróżniającej się elewacją frontową ( przebudowa w 1851 roku , kiedy właścicielem był aptekarz Ferdinand Taege).

Apteka na mocy przywileju królewskiego z roku 1652 otrzymała nazwę „Apteka Królewska”.W XIX w. zmieniono nazwę na „Apteka pod Orłem”, której używała do czasu likwidacji w 2013  roku. Symbolem tej apteki była figura orła z rozpostartymi skrzydłami umieszczona na ozdobnej konsoli nad wejściem. Obecnie działa tam Ciastkarnia Sowa. Orzeł jednak pozostał umieszczony znacznie wyżej.

Bibliografia

Karta ewidencji zabytków architektury i budownictwa ze zbiorów Urzędu Ochrony Zabytków w Toruniu

FEDERACJA KLUBÓW SZARADZISTÓW

22FEDERACJA KLUBÓW SZARADZISTÓW

Stowarzyszenie działające w Toruniu od 1981 roku, do którego należy 25 klubów (2016).

Założyciele

Idea utworzenia ogólnopolskiej organizacji zrodziła się podczas spotkania szaradzistów na Zamku w Golubiu w 1979 roku. Zgromadzeni na Golubskiej Biesiadzie Szaradzistów autorzy zadań i przedstawiciele nielicznych wówczas klubów  postulowali utworzenie takiej organizacji. Zadanie powierzono prezesowi Toruńskiego Klubu Szaradzistów „Sfinks” – Jerzemu Marchewce, który oczekiwania tej grupy hobbistów spełnił w 1981 roku.

Założycielami FKS były 3 stowarzyszenia – Kluby Szaradzistów: grudziądzka „Enigma”, bydgoski „Orion” i toruński „Labirynt”. Ponadto do Federacji przystąpiło   17  klubów nie posiadających osobowości prawnej.

Na I Zjeździe FKS, który odbył się wraz z III Biesiadą Szaradzistów w Gorzowie Wielkopolskim wybrano Zarząd Główny, Prezydium ZG, Komisję Rewizyjną oraz Sąd Koleżeński. Prezesem został wybrany Jerzy Marchewka, wiceprezesem  Krzysztof Oleszczyk i sekretarzem Marian Chylewski. Od 1985 roku funkcję prezesa pełni nieprzerwanie Stanisław Bruszkowski.

Działania FKS

Federacja, zgodnie ze statutem może prowadzić inicjatywy własne, a także dla dobra wspólnego  wspierać inicjatywy klubów. Do dorobku własnego Federacji zalicza się publikacje, wśród nich  trzy dochodowe takie jak: „Rewia Krzyżówek” – 1983, „Krzyżówki z koniczynką” – 1985, „Krzyżówki z gołębiem”- 1987.

 Poczynając od  1985 roku zaczął ukazywać się redagowany przez redaktora „Rozrywki” Romana Nowoszewskiego  rocznik pt. „Szaradziarstwo”, łącznie ukazało się 9 roczników. Stanowi on doskonałe źródło do badania historii szaradziarstwa.  FKS wydawała też w latach 1983-1988  kwartalnik „Labirynt”,  redagowany kolejno przez Krzysztofa Oleszczyka, Andrzeja Chylewskiego i Stanisława Bruszkowskiego.

Z innych druków warto wymienić katalog „Ara i jej rebusy” , opracowanie: A, Rafińska, R. Nowoszewski, K. Oleszczyk z 1985 roku oraz wydaną metodą małej poligrafii niezwykle cenną „Bibliografię krzyżówki 1885-1985” w opracowaniu Romana Nowoszewskiego (1985) , a także „Trzy rebusy Kasty” opracowanie: R. Nowoszewski 1987 oraz  „Indeks kryptarytmów”.

Novum w działalności Federacji była wystawa rebusów Anny Rafińskiej, które wystawiono w: Toruniu, Wrocławiu, Grudziądzu, Bydgoszczy, Łodzi, Krakowie, Gorzowie Wielkopolskim i Skarżysku Kamiennej.

W 1985 przypadało 60-lecie jubileuszu krzyżówki polskiej. Z tej okazji pod patronatem Federacji odbyło się w  Klubie „Rubin” w Toruniu seminarium szaradziarskie. Z referatami wystąpili: Krzysztof Oleszczyk, Roman Nowoszewski, Marek Penszko, Jerzy Marchewka i Romuald Owczarek. Zamówiony przez Federację w Zarządzie Poczty Polskiej specjalny kasownik stosowano na Poczcie Głównej w Toruniu.

Zarząd Główny FKS, za aktywną działalność wyróżnia kluby  dyplomem Złotego, Srebrnego lub Brązowego Sfinksa. Kiedy sytuacja finansowa pozwalała na to , dołączano do dyplomu nagrodę pieniężną w kwocie 25 000 (Klub „Atena”),15 000 („Labirynt”) i 10 000 zł (Klub „Alfa”), wartość starego portfela. Natomiast działaczy i animatorów szaradziarstwa Zarząd Główny honoruje  medalem „Zasłużony szaradzista”.

Inicjatywy klubowe

Federacja wspiera merytorycznie organizację imprez ogólnopolskich takich jak: „Biesiada szaradzistów”, od 1998 roku „Biesiada z Rozrywką”,  Turnieje Kompozycji Krzyżówki oraz  Szaradziarskie  Mistrzostwa Polski. W latach 1983-1987  pojawiły się nowe projekty ogólnopolskich imprez szaradziarskich takich jak: Turniej poświęcony Tuwimowi tzw, „Tuwimiada” z klubu „Alfa” w Łodzi,  „Rebus 83”, „Rebus 85”,  „Labiryntu” oraz Rajd „Baszta 84” i „Baszta 85” „Enigmy. Odbyły się jeszcze  dwa rajdy „Pałuki 86” – Klub Domino, i „Rajd do Bram Bieszczad 87” – Klub „Przemek”. Klub „Ariada” zorganizował w 2007 roku ogólnopolską imprezę pn. „Triady Ariady”, które organizowane są  przez Klub „Edyp” jako „Edypiada”.  Toruński Klub Szaradzistów „Sfinks”  w latach 1997 -2007  organizował Ogólnopolski Turniej Szaradziarski „Krzyżówka Gigant” , a od 2008 roku cztery edycje imprezy „Maraton Szaradziarski”.

W 1984 „Labirynt” zorganizował pierwszy polsko-chorwacki „Międzynarodowy Maraton Krzyżówki”, do którego włączyli się w następnych latach Słowacy, Węgrzy i Czesi.

Szaradziarskie Mistrzostwa Polski

Zarząd Główny FKS w 1985 roku podjął decyzję, że począwszy od 1986 roku organizowane będą co dwa lata Szaradziarskie Mistrzostwa Polski. Inicjatywę poparła redakcja „Rozrywki”, która drukuje zadania eliminacyjne. Półfinały przeprowadzają kluby szaradzistów w całym kraju. Finał odbywa się w Warszawie.

Tytuł mistrza Polski w latach 1986-2016 zdobyli:

  • Marek Rutkowski (1986)
  • Mariusz Góralski (1988)
  • Michał Gargól (1990)
  • Michał Gargól (1992)
  • Michał Gargól (1994)
  • Michał Gargól (1996)
  • Michał Gargól (1998)
  • Marcin Zieliński (2000)
  • Norbert Stawik (2002)
  • Norbert Stawik (2004)
  • Jacek Wojaczyński (2006)
  • Jacek Wojaczyński (2008)
  • Jacek Wojaczyński (2010)
  • Marcin Zieliński (2012)
  • Leszek Rydz (2014)
  • ?             (2016)

Przyjęta forma rozgrywek polegająca na tym, że zadania eliminacyjne drukowane są w „Rozrywce” spotkała się z dużym zainteresowaniem szaradzistów. W każdej edycji startuje kilkaset osób.  Jest to największy i prestiżowy turniej szaradziarski.

Mecze, turnieje i mistrzostwa klubowe

Główną formą działalności klubów, będących podstawową jednostką organizacyjną FKS, są imprezy szaradziarskie: ogólnopolskie, regionalne, środowiskowe i wewnątrzklubowe.  Szczególnym zainteresowaniem cieszą się mistrzostwa miast, w których działają kluby. Prawie każdy klub co roku zaprasza szaradzistów z całego kraju do udziału w rozgrywkach. Takie  kluby jak krakowska „Agora” i Białostocka „Arara” organizują mistrzostwa już po raz trzydziesty  (2016).

Federacja poprzez kluby upowszechniała rozrywki umysłowe w szkołach różnego typu. W latach 1984-1987  wspólnie z redakcją „Sam na sam”  patronowała Turniejom Szkół  Średnich, które odbyły się w Gorzowie Wielkopolskim, Krakowie, Gorlicach i Toruniu. Drugą edycję w latach  2 008 – 2010 zorganizowano w Toruniu, Brodnicy i Pyzdrach.

W dorobku klubów znajdują się także własne publikacje z krzyżówkami najczęściej niskonakładowe. Wyjątek stanowiły publikacje jednorazowe, dochodowe, drukowane w dużym nakładzie takie jak: trzy tytuły „Enigmy” ,jeden tytuł „Labiryntu” i dwa tytuły „Alfy” . Dochód przeznaczony był na cele społeczne. „Enigma” przekazała ponad 8 milionów złotych na odbudowę pomnika Żołnierza Polskiego w Grudziądzu,  „Alfa” 1 milion na konto budowy Szpitala-Pomnika Centrum Zdrowia Matki Polki i 200 tysięcy złotych na Fundusz Rozwoju Kultury, a „Labirynt” 100 tysięcy złotych na konto Odnowy Zabytków Torunia.

  Bibliografia

  1. Krzysztof Oleszczyk , Encyklopedia rozrywek umysłowych, Konstancin-Jeziorna  2007
  2. Anna Rafińska, Kronika Federacji Klubów Szaradzistów (1982-1994)
  3. Szaradziarstwo 1984 – 1992, FKS Toruń
  4. Sprawozdanie Zarządu Głównego FKS z kadencji 1981-1985, Toruń 1984
  5. Sprawozdanie Zarządu Głównego FKS z kadencji 1984-1987. Toruń 1987
  6. Jerzy Marchewka, Wspomnienia o początkach Federacji Klubów Szaradzistów, „Rozrywka”, Warszawa 2016

Fotogaleria

Publikacje z archiwum FKS

Międzynarodowy Maraton Krzyżówki

MICHAYLAND

Michayland – jedna z największych imprez plenerowych dla dzieci w Toruniu.

Co roku w Dniu Dziecka w Parku na Bydgoskim Przedmieściu organizowana jest wielka impreza plenerowa dla dzieci wspierana przez licznych sponsorów. Jest to festyn rodzinny organizowany od 1994 roku. Organizatorem od 2006 roku jest ks. Krzysztof Winiarski wraz ze sztabem wolontariuszy, wychowawców i młodzieży z „Oratorium” na Rybakach. Wszystkie zabawy mają na celu integrację i oparte są na nowoczesnych metodach pracy pedagogiczno-wychowawczo- profilaktycznych. Impreza ma już swoją markę. Uczestniczą w niej tysiące dzieci i ich opiekunowie biorąc udział w licznych konkursach, atrakcyjnych zabawach i koncertach.

Bibliografia
1. Ks. K. Winiarski, Oratorium na Bydgoskim Przedmieściu rodzinnym środowiskiem wychowawczym do nauki, zabawy i rozwoju dziecka, Toruń 2013
2. J. Wojciechowska-Narloch, „Nowości”2.10. 2012

Galeria

fot. archiwum „Oratorium”

 

CMENTARZ NA RUBINKOWIE I

Rzymskokatolicki cmentarz znajduje się na Rubinkowie przy ul. Rydygiera 21 w pobliżu kościoła p.w. Matki Bożej Królowej Polski. Jest własnością parafii, gdyż znajduje się na jej terenie, zajmując 0,33 ha.

Nieczynny dziś cmentarz służył dawniej, bo od 1860 roku do pochówku zmarłych mieszkańców wsi Rubinkowo, która w 1950 roku została przyłączona do Torunia. Wraz z budową osiedla Rubinkowo część wsi uległa likwidacji. Cmentarz jest zabytkowym śladem z tamtych czasów. Drugim obiektem, który nie uległ zburzeniu jest była szkoła podstawowa przy ulicy Niesiołowskiego, obecnie służy Stowarzyszeniu „Współpraca”.

Na cmentarzu zachowało się 120 nagrobków, w tym pięć mogił ziemnych. Najstarszy nagrobek upamiętnia Weronikę Nawczyńską z domu Gumowską (1862-1915). Tylko jeden z nagrobków ozdobiony jest rzeźbą, którą stanowi Anioł Żałoby (bez wartości artystycznej).Na cmentarzu znajduje się też krzyż jako oznaka cmentarza katolickiego oraz murowana kapliczka być może z lat pięćdziesiątych XX wieku. Cmentarz zamknięto bez decyzji administracyjnej. Ostatnie pochówki pochodzą z lat 60-tych XX wieku.

Na zasadzie wyjątku, na parafialnym cmentarzu pochowano w 1995 roku budowniczego rubinkowskiej świątyni – proboszcza, prałata Bronisława Porzycha.

Bibliografia
1.www. torunskiecmentarze. pl
2. A. Grądzka-Wadych, Ten cmentarz jest najstarszym zabytkiem świadczącym o istnieniu wsi Rubinkowo, „Nowości” 31. października 2015

GAZETA TORUŃSKA

GT„Gazeta Toruńska” była dziennikiem polskim w zaborze pruskim. Ukazywała się w latach 1867- 1921.

Założycielem „Gazety Toruńskiej” była grupa patriotycznych ziemian i duchowieństwa, która utworzyła spółkę wydawniczą z pokaźnym kapitałem akcyjnym. Tym samym zostały stworzone warunki do wydawania pisma o charakterze polityczno-informacyjnym dla ludności polskiej na Pomorzu Gdańskim.

W codziennym wydaniu czytelnicy otrzymywali bogaty serwis informacyjny z kraju i ze świata, komentarze oraz wiadomości handlowe. Pierwszy numer Gazety ukazał się 1 stycznia 1867 roku. Wydawcą był dr Franciszek Tadeusz Rakowicz, a redaktorem dr Władysław Łebiński. Pierwsza siedziba Redakcji „Gazety Toruńskiej” mieściła się przy ul. Żeglarskiej 105 (obecnie 10) przy polskiej drukarni Józefa Buszczyńskiego, który otrzymał koncesję na druki w 1866 roku.

Pierwszy kryzys w Wydawnictwie pojawił się po czterech latach działalności w 1871 roku. Wyczerpał się kapitał akcyjny wydawców i groziła „Gazecie Toruńskiej” upadłość. Wówczas Józef Buszczyński uratował wydawnictwo. Przejął nakład i rozpoczął od 1872 roku wydawanie tego dziennika na własny rachunek i osobiste ryzyko do roku 1874. Nie były to czasy łatwe ze względu na antypolskie szykany i represje administracji pruskiej. Odczuł to boleśnie, gdyż za przewinienia prasowe został skazany na 8 tygodni więzienia. Mimo tych trudności gazeta była wydawana regularnie.

W 1887 roku zmarł Józef Buszczyński i drukarnię przejął jego syn Sylwester. Kolejny raz „Gazecie Toruńskiej” groziła upadłość w 1894 r., kiedy to jej nakład zmalał do 230 egzemplarzy. W tej sytuacji Sylwester Buszczyński postanowił sprzedać nierentowny, ale ważny społecznie tytuł.

Nabył go we wrześniu 1894 roku Jan Brejski, który podjął energiczne działania w celu utrzymania Gazety na rynku wydawniczym. Wspólnie z bratem Antonim rozszerzył jej zasięg oddziaływania, wprowadzając mutację Gazety pt. „Gazeta Codzienna” przeznaczoną dla czytelników spoza Torunia. Jeszcze tego roku w grudniu liczba abonentów wzrosła do 2000 i „Gazeta Toruńska” zaczęła się samofinansować. Ponadto odkupił znany na Pomorzu tytuł „Przyjaciel”, który w 1902 roku miał już 5000 abonentów a w 1903 roku korzystał z własnej drukarni „Gazety Toruńskiej”. W 1921 roku Gazeta Toruńska ukazywała się z podtytułem jako Organ Polskiego Stronnictwa Ludowego na ziemię Pomorską, Kujawska, Dobrzyńską. Ostatni numer ukazał się 1.XII. 1921 roku.

Bibliografa
1. Bibliografia czasopism pomorskich, pod red. Henryka Baranowskiego TNT, Toruń 1960
2. M. Wojciechowski, Jan Brejski, Wybitni ludzie dawnego Torunia, pod red. Mariana Biskupa, PWN Poznań 1982
3. T. Zakrzewski, Józef i Sylwester Buszczyńscy, Wybitni ludzie dawnego Torunia, pod red. Mariana Biskupa, PWN Poznań 1982
4. Sz. Wierzchosławski, Franciszek Rakowicz, Wybitni ludzie dawnego Torunia, pod red. Mariana Biskupa, PWN Poznań 1982
5. Toruń dawny i dzisiejszy pod red. Mariana Biskupa, TNT Prace Popularnonaukowe nr 41 Toruń 1983

NAGRODA IM. SAMUELA BOGUMIŁA LINDEGO

nagroda LindegoNAGRODA IM. SAMUELA BOGUMIŁA LINDEGO
Nagroda literacka im. Samuela Bogumiła Lindego ustanowiona została przez władze miast partnerskich Torunia i Getyngi w 1996 roku.

Patronem nagrody jest urodzony w Toruniu Samuel Bogumił Linde, autor pierwszego polskiego Słownika Języka Polskiego. Nagroda Lindego jest jedyną polsko-niemiecką nagrodą literacka przyznawaną autorom, których twórczość łączy ludzi, społeczeństwa i narody. Literatura, jak napisał dr Krzysztof Ćwikliński „ …jest otwarciem się na to, co inne, co nieznane, ale co nie jest i nie może być obce, jest bowiem wspólną własnością niezależnie od tego, gdzie i w jaki sposób się ją potwierdza. Nie ma dwóch rodzajów świadomości tego faktu. Jest jeden i to on właśnie stanowił rdzeń idei, która przyświecała inicjatorom i fundatorom nagrody.”

Wykaz laureatów Nagrody Miast Partnerskich Torunia i Getyngi im. Sa-muela Bogumiła Lindego:

• 2015 – Marie-Luise Scherer i Stefan Chwin
• 2014 – Wilhelm Genazino i Janusz Rudnicki
• 2013 – Brigitte Kronauer i Eustachy Rylski
• 2012 – Andrzej Bart i Stephan Wackwitz
• 2011 – Herta Müller i Wiesław Myśliwski
• 2010 – Adam Krzemiński i Karl Schlögel
• 2009 – Adam Zagajewski i Durs Grünbein
• 2008 – Olga Tokarczuk i Ingo Schulze
• 2007 – Ewa Lipska i Sarah Kirsch
• 2006 – Sławomir Mrożek i Tankred Dorst
• 2005 – Paweł Huelle i Hans Joachim Schädlich
• 2004 – prof. Hubert Orłowski i prof. Klaus Zernack
• 2003 – Włodzimierz Kowalewski i Barbara Köhler
• 2002 – Andrzej Stasiuk i Friedrich Delius
• 2001 – Jan Józef Szczepański i Henryk Bereska
• 2000 – Hanna Krall i Marcel Reich-Ranicki
• 1999 – Ryszard Kapuściński i Christa Wolf
• 1998 – Tadeusz Różewicz i Siegfried Lenz
• 1997 – Zbigniew Herbert i Karl Dedecius
• 1996 – Wisława Szymborska i Günter Grass

Bibliografia
www.torun.pl

DZIENNY DOM POMOCY SPOŁECZNEJ

Dzienny Dom Pomocy Społecznej działa w Toruniu od 1988 roku. Siedziba mieści się przy ul. Rydygiera 30/32.

Historia

Podstawę prawną działalności DDPS stanowi decyzja Wojewody Toruńskiego z dnia 21 grudnia 1988 roku oraz Statut nadany przez Radę Miasta. Pierwsza siedziba tej placówki znajdowała się przy ul. Mickiewicza 21, a następnie przy ul. Gagarina 152.
W latach 1990-1993 na rzecz ludzi trzeciego wieku działały dwie filie zlokalizowane przy ul. Łyskowskiego 25 oraz Konstytucji 3 Maja 16.

W 2010 roku nastąpiły zmiany organizacyjne, w wyniku których powstała jedna placówka z siedzibą przy ul. Rydygiera 30/32 utrzymując nadal filię przy ul. Gagarina 152. Wraz z poprawą warunków bytowych wzrosła liczba miejsc przeznaczonych dla podopiecznych do 85. Daje to możliwość zapewnienia bogatej oferty programowej z uwzględnieniem jednostkowych potrzeb i oczekiwań dla zgłaszających się osób.

Od samego początku placówką kieruje Małgorzata Sienkiewicz. Zespół pracowników – to grupa 14 doświadczonych osób, w tym 4. terapeuci.

Wielokierunkowa aktywizacja seniorów.

W działalności programowej Domu wiele miejsca poświęca się nie tylko sprawom wyjścia z osamotnienia i pożytecznego zagospodarowania czasu wolnego, ale również na poprawę kondycji psychofizycznej organizmu. Temu celowi służy, pod okiem terapeuty, odpowiednio dobrana i prowadzona gimnastyka oraz ćwiczenia na przyrządach rehabilitacyjnych. Ruch jest ważnym elementem usamodzielnienia się ludzi starych. Wzmacniają go gry i zabawy ruchowe. W powiązaniu z aktywnością fizyczną sprawdza się prowadzona działalność na rzecz aktywności rekreacyjnej. Są to: wycieczki, pikniki, spacery i żywy kontakt z przyrodą.

Działania programowe obejmują również sferę aktywności kulturalno-oświatowej. Seniorzy mają możliwość uczestniczenia w różnego rodzaju wykładach, prelekcjach, wystawach, koncertach i spektaklach teatralnych. Z powodzeniem radzą sobie w małych formach teatralnych ćwicząc przy okazji pamięć.

DDPS daje szansę wykazania się seniorom w działalności społecznej. Istniejąca Rada Domu działa jako organ opiniodawczy i doradczy kierownika Domu w interesie wszystkich pensjonariuszy. Mają oni nie tylko sposobność do wyrażania swoich poglądów i opinii, ale również wpływ na organizację życia towarzyskiego i wypoczynku.
Jak ważna jest aktywność towarzyska, wiedza najlepiej ludzie osamotnieni. Część z nich należy do pensjonariuszy Domu. Z myślą o nich organizowane są obchody świąt, uroczystości imieninowe, zabawy karnawałowe jak również Regionalne Spotkania Pensjonariuszy Dziennych Domów Pomocy Społecznej.

Do spraw ważnych należy zaliczyć także integrację międzypokoleniową. Spotkania osób starszych z przedstawicielami młodego pokolenia przybierają różne formy, jak np: czytanie bajek przedszkolakom, wspólne zajęcia plastyczne, jasełka, warsztaty z dziećmi w świetlicy środowiskowej i inne.

Wiele radości osobom starszym dostarczają zajęcia terapeutyczne. Podczas tych zajęć podopieczni mogą wykazać się własnymi zdolnościami artystycznymi. Wykonują z różnych materiałów piękne cudeńka na kiermasze, bibeloty, bukiety, figurki ludzików oraz ozdobne pisanki wielkanocne. Osoby te, oprócz prezentacji swoich umiejętności zyskują na zachowaniu sprawności manualnej.

Realizacja tak bogatego programu Domu możliwa jest dzięki zaangażowaniu całego zespołu doświadczonych pracowników wraz z terapeutami.

Bibliografia
1. 25 lat Dziennego Domu Pomocy Społecznej w Toruniu. Toruń 2014
2. www.ddps.torun.prv.pl

Galeria

Zespól Szkół Mechanicznych Elektrycznych i Elektronicznych im. prof. Sylwestra Kaliskiego

herbZespól Szkół Mechanicznych Elektrycznych i Elektronicznych im. prof. Sylwestra Kaliskiego znajduje się przy ul. Św. Józefa 26 w Toruniu. Początki sięgają 1945 roku.

Historia

W 1945 roku powstała w Toruniu pierwsza szkoła techniczna jako Państwowe Gimnazjum i Liceum Elektryczne z siedzibą przy ul. Sienkiewicza 29. Ukończenie Gimnazjum dawało uprawnienia czeladnicze oraz tzw. małą maturę. Natomiast licealiści zdawali maturę jako technicy elektrycy. Organizatorem tej szkoły i pierwszym dyrektorem był absolwent politechniki petersburskiej i berlińskiej Eugeniusz Nieciejowski, który przybył do Torunia wraz z grupą emigrantów wileńskich.
W 1946 roku szkoła przeniesiona została do budynku klasztornego Zgromadzenia OO Redemptorystów przy ul. Św. Józefa. W budynku tym OO. Redemptoryści prowadzili prywatną szkołę średnią do 1939 roku.
W 1952 roku nastąpiło połączenie istniejącego w Toruniu Technikum Mechanicznego z istniejącym już wówczas Technikum Elektrycznym pod nazwą Technikum Mechaniczno- Elektryczne, a od 1975 roku szkoła przy ul. Św. Józefa nosiła nazwę – Zespól Szkół Mechanicznych i Elektrycznych. W roku 1971/1972 otwarto Policealne studium Elektroniczne.
Obecna nazwa – Zespół Szkół Mechanicznych i Elektronicznych została ustanowiona w 1993 roku.
W ramach fundacji PHARE Unii Europejskiej w 1994 roku powstał program MOVE, którym objęto 60 szkół w Polsce (w tym ZSMEiE). Trzy pracownie: informatyczna, fizyki i przedsiębiorczości rozpoczęły nauczanie modułowe, dobrze wyposażone w nowoczesne środki dydaktyczne. Działało Liceum Techniczne. Od 1985 roku patronem Szkoły jest prof. Sylwester Kaliski.

Dyrektorzy Szkoły:
• Mgr inż. Eugeniusz Nieciejowski 1946-1949
• Mgr Kazimierz Suwała 1949-1950
• Mgr Witold Lewandowski 1950-1955
• Mgr Feliks Lipkowski 1955-1975
• Mgr inż. Władysław Pieńkowski 1975-1992
• Mgr Andrzej Skrzypczyk 1992-2012
• Mgr Małgorzata Łopatko od 2012 i nadal

„Tysiąc szkół na tysiąclecie”

Inwestycje budowlane własnych obiektów rozpoczęły się w 1958 roku. Na wysypisku śmieci przy ul. Św. Józefa rozpoczęto budowę warsztatów. Obecny pawilon został oddany do użytku w 1960 roku i można w nim było szkolić 220 uczniów dziennie. Kolejną inwestycją był internat, który od 1962 roku przyjmował 180 uczniów. W 1963 roku pierwsze zajęcia odbyły się już w nowo wybudowanym obiekcie szkoły i przyległej sali gimnastycznej. Do kompletu brakowało tylko krytej pływalni. Jednak i ten problem został rozwiązany w 1968 roku. W sąsiedztwie internatu i boiska szkolnego po likwidacji pagórka wydmowego zwanego „Wiesiołkami” , czyli miejscem straceń przestępców, wybudowano basen pływacki. Była to pierwsza kryta pływalna szkolna w Toruniu.

Produkcja warsztatowa

Praktyczna nauka zawodu już od 1960 roku odbywała się w dobrze zorganizowanych Warsztatach Szkolnych. Dzięki wieloletniej współpracy z Państwowymi Zakładami Wytwórczymi Aparatury Niskiego Napięcia, Warsztaty uzyskały pomoc w wyposażeniu nieodpłatnym wycofywanych z produkcji maszyn i materiałów. Ponadto PZWANN przekazał dokumentację konstrukcyjno-technologiczną wraz zaopatrzeniem materiałowym do produkcji takich wyrobów jak: pantograf do lokomotyw górniczych, dźwigowy centralny zbieracz prądu, transformatory trójfazowe i inne. Z zakładu opiekuńczego pochodzili także nauczyciele przedmiotów zawodowych, natomiast uczniowie odbywali tam praktyki zawodowe.

Działalność Warsztatów zakończono w roku.1996. Obiekt ten został wykorzystany na utworzenie Centrum Kształcenia Praktycznego, które świadczy usługi edukacyjne dla szkolnictwa zawodowego w Toruniu.

Sejm szkolny

Działał w latach 1964 – 1972 i zastąpił samorząd szkolny. Wpływał znacząco na życie pozalekcyjne Szkoły. Klimat teatralnych zamiłowań współtworzyły wówczas koła żywego słowa, działała Estrada Poetycka, kabaret „Mufka”, odbywały się konkursy krasomówcze, działał zespół redakcyjny gazetki pn. „Posuwy i zgrzyty”. Tu powstał Zespół Folklorystyczno- Muzyczny , który od wielu lat działa jako amatorski zespół Młodzieżowego Domu Kultury pn. „Młody Toruń”. Działało Koło Filmowe z własna kamerą, oraz Koło Fotograficzne. Sukcesy odnosili także uczestnicy Koła Rakietowego ( dwa złote medale na ogólnopolskich zawodach w 1967 i 1969). Uczniowie Szkoły współpracowali również z Sekcją Modeli Latających.
Kronika sportowego życia szkoły odnotowała także wiele sukcesów na szczeblu miejskim i okręgowym w takich dyscyplinach jak: lekkoatletyka, piłka ręczna, koszykowa, siatkówka, pływanie, hokej, szachy. Uprawiano żeglarstwo na Wiśle przy pomocy szkolnej żaglówki „Elektryk”. Z powodzeniem uprawiano strzelectwo w ramach przysposobienia obronnego i łucznictwo. Działała także Sekcja Krótkofalowców. Wśród form pozaszkolnej działalności duże znaczenie odgrywała turystyka i krajoznawstwo. Działało szkolne Koło PTTK nr 6. W 1969 roku powstało Koło Ligi Ochrony Przyrody. Od 1964 roku działała Sekcja Ratowników z grupą płetwonurków.

W latach 1964-1971 odbywały się biwaki . Było to wielkie przedsięwzięcie logistyczne, gdyż niemal wszyscy nauczyciele i uczniowie wyjeżdżali pod namioty na kilka dni. Tradycja jest nadal utrzymana w mniejszym zakresie na biwakach klasowych we własnym Ośrodku Wczasowym w Ostrowitem.

Zadania zlikwidowanego Sejmu Szkolnego przejął od 1972 roku Samorząd Szkolny. Wspólnie z nauczycielami zrealizowano wiele ciekawych pomysłów m.in.; od 2001 odbywa się festiwal „Elektra” prezentujący najlepszych elektryków i elektroników, coroczna wystawa prac dyplomowych ukazująca osiągnięcia nauczycieli i uczniów. Do wydarzeń kulturalnych należy zaliczyć dwa spektakle: „Walka dobra ze złem” i spektakl „Dziadów” A. Mickiewicza. Za osiągnięcia w dziedzinie edukacji teatralnej, Szkoła dwukrotnie w latach 2003 i 2004 otrzymała statuetki „Wilama”. Od 1997 ukazywała się gazetka szkolna „Z Kąta Szkoły”. Wielkie znaczenie społeczne miała „Wampiriada”- akcja krwiodawstwa. Również aktywnie działała Młodzieżowa Rada Internatu organizując z opiekunami cykliczne imprezy takie jak: „99 pytań do …”, „Konkurs wiedzy o Toruniu”, „Wielki turniej rozrywki”, „Zaduszki poetyckie”. Wydawano gazetkę „Amperek”, oraz prężnie działał zespól Studia Radiowego „Supełek”.

Olimpiady, konkursy, współpraca międzynarodowa.

Uczestnictwo w olimpiadach przedmiotowych podnosi prestiż Szkoły i dodaje punkty w rankingach. Początki sięgają 1963 roku. Wówczas 9 fizyków – uczniowie Józefa Wesołowskiego, znalazło się w finale Olimpiady. W 1975 roku uczeń Jerzego Wiewiórskiego otrzymał Dyplom Olimpiady centralnej z matematyki. Natomiast uczeń ZSMEiE w 1980 roku zdobył II nagrodę na centralnej Olimpiadzie Filozoficznej.

Od 1996 Szkoła odnosi sukcesy w konkursach technicznych NOT. Wyróżnienie uzyskali uczniowie Anny Kozłowskiej w konkursie „Technik 1996” – Marek Kołacz, Krzysztof Kowalski i Wojciech Misiorowski.
Największy sukces przyniosła praca ucznia Anny Kozłowskiej – Jarosława Sadowskiego, gdyż uzyskała I miejsce w kraju, nagrodę NOT, tytuł „Technika 1997” i wstęp na wyższe uczelnie techniczne w Polsce, a Szkoła Puchar Komitetu Badań Naukowych. W 1998 uczniowie, także Anny Kozłowskiej – Dominik Klimek i Dariusz Piotrowski zdobyli wyróżnienie w ogólnopolskim konkursie „Technik 1998” za opracowanie pt. „Dysk twardy”. Sukces odnieśli również uczniowie Gabrieli Pituły – Przemysław Ernest, Piotr Giętkowski i Grzegorz Górecki zdobywając I miejsce i tytuł „Technika 2001” za opracowanie pt. „Robot”. Szkoła wyróżniona została Pucharem Ministra Edukacji Narodowej. Technik Roku 2005 uzyskał uczeń Danuty Gabriel – Filip Marszelewski.

Wysokie notowania udziału w olimpiadach sprawiły, że Szkole powierzono zorganizowanie dwóch olimpiad: w 1999 była to Olimpiada Geograficzna oraz jubileuszowa XXV Ogólnopolska Olimpiada Wiedzy Elektrycznej i Elektronicznej w 2001 roku. W 2004 roku Szkoła była gospodarzem Międzynarodowej Konferencji Programów Socrates Comenius i Leonardo da Vinci.
Współpraca międzynarodowa w zakresie edukacji zapoczątkowana została w 1993 roku ze szkolą BBS II w Getyndze (miasto partnerskie Torunia).W tym samym roku nawiązano kontakt z nauczycielami szkoły w Petersburgu. Rozwinęła się współpraca z Litwa i Ukrainą. W ramach programu Socrates-Comenius rozszerzony został zakres współpracy ze Szwecją. Kontakty ze szkołą w Regenburgu zaowocowały udziałem uczniów ZSMEiE na praktykach w zakładach Siemens.
Szkoła od lat współpracuje z firmą Bosch w zakresie praktyk zagranicznych. Wszystkie wymienione działania przyczyniły się do uznania Szkoły w 2004 roku przez NOT i Samorząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego za najlepszą Szkołę Techniczną w województwie.

Szkoła na medal

Nowa dekada działalności Szkoły rozpoczęła sie wraz z rokiem szkolnym 2005/2006. W ramach polsko-niemieckiego roku 2005/2006 pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej RP oraz Ministerstwa Spraw Zagranicznych Niemiec został ogłoszony konkurs na najlepszy projekt wymiany międzyszkolnej. Pierwsze miejsce przypdło ZSMEIE i partnerskiej szkole niemieckiej z Regensburga.

Rok szkolny 2007/2008 rozpoczął się dla ZSMEiE sukcesem Marii Maciny Kmiecikowskiej, która znalazła się w finale ogólnopolskiego konkursu na najlepszego nauczyciela 2007 roku. Organizatorzy konkursu – Ministerstwo Edukacji Narodowej oraz Głos Nauczycielski – przyznali wówczas szkole tytuł „Szkoła na Medal”.
Istotnym wydarzeniem dla poprawy bazy sportowej stało się otwarcie kompleksu boisk „Orlik”.

Od 1 września 2012 roku nastapiły znaczące zmiany w zakresie kształcenia zawodowego. Wprowadzono nowe zawody – w Zasadniczej Szkole Zawodowej: elektryk (od 2013 r.) oraz monter mechatronik (od 2014 r.). Zmodernizowane zostały też pracownie specjalistyczne dostosowane do wymogów nowej podstawy programowej. Szkoła przystąpiła także do program „Wspierania przedsiębiorczości na lata 2014-2020”.

Jednym z ważniejszych osiągnięć ucznia Karola Burkiewicza było zajęcie miejsca w finale Ogólnopolskiej Olimpiady Innowacji Technicznych i Wynalazczości, który zbudował „Digital Eagle – kontroler gier komputerowych”.

W roku 2014 szkoła otrzymała nominację do Godła Technikum 2014 roku.
Natomiast w ogólnopolskim Rankingu Szkół Ponadgimnazjalnych PERSPEKTYWY ZSMEiE otrzymał tytuł Brązowej Tarczy (2014 r.) i Srebrnej Tarczy (2015 r.).

Warto również wymienić uczniów:: Mateusza Cegleckiego i Michała Waszaka, którzy w XXXVIII Edycji Ogólnopolskiej Olimpiady Wiedzy Elektrycznej i Elektronicznej zajęli XI i IV miejsce odpowiednio w grupach: elektrycznej i mechatronicznej. Jednak najważniejszym wydarzeniem roku 2015 były obchody 70 rocznicy powstania ZSMEiE.

Bibliografia
1. 25 lat Technikum Mechaniczno-Elektrycznego, Toruń 1970
2. W. Sawrycki, Zespól Szkół Mechanicznych i Elektrycznych w Toruniu 1945-1985, Monografia, III Zjazd Absolwentów w 1985
3. Zespół Szkół Mechanicznych Elektrycznych i Elektronicznych w Toruniu, 60 lat 1945-2005, Toruń 2005
4. www. zsmeie. torun.pl

ALEJA GMERKÓW

ALEJA GMERKÓW , jedyna taka w Polsce znajduje się w Toruniu.

Gmerk to osobisty znak kupca, który go identyfikował. Stosowany był w otoku pieczęci. Znakowano nim opakowania towarów przeznaczonych do wysyłki. Kupiec Mikołaj Kopernik, ojciec astronoma, używał gmerku z literą t podobną do krzyża złączoną z „b”. Gmerki 13 kupców toruńskich można obejrzeć idąc ulicą Żeglarską od wylotu ulicy Kopernika w kierunku do Bramy Żeglarskiej. Są one umieszczone w chodniku naprzeciwko bazyliki katedralnej.

Bibliografia
J. Marchewka, O Mikołaju Koperniku zagadek 300, Wąbrzeskie Zakłady Graficzne, Toruń 2013

Fotogaleria

PLAŻA GOTYKU

PLAŻA GOTYKU
Od 2010 roku każdego lata, Rynek Nowomiejski zamienia się w plażę. Dzieje się tak za sprawą AZS UMK, który organizuje eliminacje do Mistrzostw Polski w siatkówce plażowej Kobiet i Mężczyzn. 600 ton piasku potrzeba aby stworzyć dwa boiska. Dla kilkuset widzów przygotowywane są trybuny. Plaża służy nie tylko siatkarzom profesjonalistom, ale i amatorom. Impreza organizowana jest na wzór poznańskiej Plaży Wolności. Współorganizatorem jest wielokrotny mistrz Polski w siatkówce plażowej, Damian Lisiecki.
Wprowadzenie gotyku do nazwy imprezy pokazuje jak można łączyć ideę zabytków klasy „O” z młodą dyscypliną olimpijską.
Bibliografia
A. Krzesińska , Plaża na rynku ? Czemu nie!, „Nowości” 15.06. 2010