Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

Ludzie dzisiejszego Torunia

KASPEREK CZESŁAW

KASPEREK CZESŁAW (ur. 1936), pedagog, dyrektor Zespołu Szkól Elektrycznych, działacz PSL

Urodził się 10.05.1936 w Janowej Dolinie pow. Kostopol, syn Józefa, górnika z kopalni bazaltu w Janowej Dolinie i matki Stefanii z domu Kołek. Ojciec, babcia wujek i dwie siostry zginęli w 1943 roku w podpalonym drewnianym domu podczas „Rzezi Wołyńskiej”. Z pożogi uratowała małego Czesława i siostrę Jadwigę matka.  Z Wołynia zostali wywiezieni przez Niemców na tereny Czech.

W latach 1945 1946 Kasperek przebywał w Domu Dziecka w Lublinie.

Liceum Ogólnokształcące im. Władysława Jagiełły ukończył w Krasnymstawie (matura 1956). Studia odbył na Wydziale Pedagogicznym w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Olsztynie (dyplom  magistra w 1977). Po dyplomie pracował w Szkole Podstawowej nr 15 w Olsztynie. Był członkiem Zespołu Pieśni i Tańca Olsztyn.

Po rozwodzie z żoną Wiesławą zawarł nowy związek małżeński z Ewą Obremską, lekarzem pediatrii. Po czym w 1977 roku Kasperkowie przenieśli się do Torunia. Tutaj Kasperek podjął pracę w Centrum Kształcenia Ustawicznego, jako nauczyciel fizyki. Następnie przeszedł do pracy w Kuratorium Oświaty i Wychowania, jako wizytator, gdzie pracował do stycznia 1982 roku. Od lutego 1982 r. powierzono Kasperkowi stanowisko dyrektora Zespołu Szkół Elektrycznych im. A. Jabłońskiego przy ul. PCK.

Żona Wiesława, dzieci: Marzena 1961 – sędzia.

Po śmierci żony Ewy (1985), z którą ma dzieci: Jarosława 1971 – mgr historii, Agnieszkę 1978 – sędzia, Przemysław 1979 – mgr inż. mechanik, Anna 1981- mgr filologii słowiańskiej. Ożenił się w 1985 z Hanną z domu Kuczkowską. Z tego związku są dzieci: Jakub 1987 – radca prawny.

W 1987 roku przeszedł na emeryturę.

Od 1959 był członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, a po zmianach jest członkiem PSL. Od 01.04.1972 r.   do 31.10.1973 r. pełnił funkcje sekretarza P i MK w Olsztynie, następnie w okresie od 1.11.1973 r. do 31.V.1978 r. pełnił funkcję kierownika Wydziału Pracy Ideowo-Wychowawczej WK ZSL w Olsztynie. W latach 1997 -1999 sprawował funkcje Prezesa Wojewódzkiego Polskiego Stronnictwa Ludowego w Toruniu . W latach 1994 -1997 prowadził biuro dla posła PSL dr. Andrzeja Malinowskiego.

Działał społecznie w Polskim Związku Łowieckim.  W latach 1997 – 2010 Prezes Koła Łowieckiego „Tur” w Toruniu. Za swoją działalność został odznaczony: Krzyżem Kawalerskim OOP w 1980, Krzyżem Oficerskim OOP w 1999 oraz Medalem Edukacji Narodowej w 1986.

Kasperkowie mieszkają w Toruniu, w osiedlu „Na Skarpie”.

Bibliografia

  1. J. Marchewka, Wywiad z C. Kasperkiem, Toruń 2016
  2. Dyplom ukończenia studiów w Wyższej Szkole Pedagogicznej, Olsztyn 1977
  3. Wspomnienia C. Kasperka (maszynopis), Toruń 2016

Fotogaleria

fot. archiwum

HYCIEK ELŻBIETA

SONY DSCHYCIEK ELŻBIETA (ur. 1943), pseudonim artystyczno-literacki Ella Hyciek, pisarka, poetka, malarka, filozof.

Ella Hyciek poprzez naukę i pracę twórczą związana jest z Toruniem, mieszka na Rubinkowie. Tu prowadziła w latach 1990-2000 swoją pracownię ART – obrazy, ikony, książki.

Literatura i malarstwo – to dwie dyscypliny twórczości, które łączą problemy egzystencjalno-filozoficzno-religijne. Jej dorobek literacki obejmuje 16 publikacji książkowych o tematyce filozoficznej , patriotyczno-edukacyjnej /powieści, legendy, poetyka refleksyjno-eschatologiczna, opowiadania, limeryki, wiersze dla dzieci i młodzieży, sztuka sceniczna „Zwariowane wyrazy”, wszystkie z własnymi ilustracjami.

W latach 1991-2010 ukazały się: Wędrówka przez miłość (1991), Trzy wiadra czasu (1995), Dotyk nieba (1996), Szepty serca i krzyki (1996), Legendy toruńskie (1996), Smak życia (1997), Pożywka (1997), Toruń miłość moja (1998), Pożądanie (2000), Przepustka do nieba (2002), Piąta pora roku (2003), Przy studni filozofów (2005), Pod niebem Wilna (2007), Psalmodia (2008), Cosmopolis (2009), Limeryki (2010).

Ella Hyciek prezentowała malarstwo i twórczość na wernisażach i festiwalach sztuki w kraju i za granicą. Realizowała twórcze koncepcje z własną manierą w olejnym malarstwie sztalugowym. Jej Obrazy znajdują się we Włoszech, Francji, Niemczech, Szwajcarii, Danii, Holandii, Finlandii, USA, Kanadzie i Polsce.

Niezwykle interesującym był projekt literacko-plastyczny Elli Hyciek pt. Cosmopolis zgłoszony w konkursie na stypendium Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego. Uzyskane stypendium w 2009 roku pozwoliło na wydanie książki pt.Cosmopolis – książka dla Europy 2016. Utwory tłumaczone na 11 języków ( w tym chiński) rozsławiły Toruń, Region Kujawsko-Pomorski i Polskę w integracji z Europą i światem.

Bibliografia
1. E; Hyciek wpisana do Encyklopedii Hübners Who is Who w Polsce
2. Patricia Klein, nota biograficzna o autorce w:” Legendy toruńskie” 1997
3. Prof. Yves Morin, nota biograficzna o autorce w: “Piąta pora roku” 2003
4. Nota biograficzna w: „Pod niebem Wilna” 2007
5. Nota o autorce w: „Cosmopolis – książka dla Europy” 2009
6. TV Toruń, W pracowni Elli Hyciek , program Marii Choduń i Remigiusza
Sokalskiego.

Fotogaleria – wernisaż

Okładki książek

ANUSZEWSKI ARTUR

Artur Anuszewski - foto profiloweARTUR ANUSZEWSKI (ur. 1951) geograf, podróżnik, fotografik, autor, wydawca.
Artur Anuszewski urodził się 11 IX 1951 roku  w Cie- chanowie, syn Waldemara i matki Krystyny z domu Szumacher.

Do 1971 roku mieszkał w Ciechanowie gdzie ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Zygmunta Krasińskiego (matura w 1969 roku) i 2-letnie Studium Nauczycielskie (specjalność geografia).

Od 1971 roku mieszka w Toruniu. Studia na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi w zakresie geografii fizycznej ukończył w 1977 roku. Napisał pracę magisterską pt. Morfologia doliny Wisły w północno-wschodniej części Kotliny Chełmińskiej pod kierunkiem prof. dr hab. Władysława Niewiarowskiego i obronił ją w 1977 roku. W okresie studiów pełnił m.in. funkcję przewodniczącego Studenckiego Koła Naukowego Geografów. W 1975 roku był współorganizatorem i uczestnikiem I Toruńskiej Wyprawy Polarnej na Spitsbergen.

Pierwszą pracę po studiach podjął w 1977 roku w Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Toruniu. W latach 1978-1983 pracował kolejno: w Polskim Towarzystwie Turystyczno Krajoznawczym Oddział Nauczycielski w Toruniu, Wojewódzkim Biurze Turystyki Młodzieżowej „Juventur” w Toruniu, Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Turystycznym „Drwęca”
w Toruniu i w Wojewódzkim Zrzeszeniu Ludowe Zespoły Sportowe w Toruniu. W latach 2002-2003 był wykładowcą w Wyższej Pomorskiej Szkole Turystyki i Hotelarstwa w Bydgoszczy.

W 1983 roku założył własne Biuro Podróży i Usług Turystycznych „Relaks” w Toruniu, które prowadził do 1990 roku. Od stycznia 1990 roku w związku z nowymi przepisami o działalności gospodarczej założył i jako właściciel prowadził do 2005 roku Biuro Podróży „ARTUR” w Toruniu.
Od 2005 roku działa jako założyciel i właściciel Wydawnictwa Orient Artur Anuszewski w Toruniu. Wydal już 6 autorskich pozycji albumowych.

Jako podróżnik odwiedził 140 niepodległych krajów świata (ze 193 listy ONZ) i 648 regionów na wszystkich kontynentach (z 1281 regionów według www. thebesttravelled.com).

Dwukrotnie (w latach 1994 i 1997) samotnie objechał kulę ziemską w “80 dni dookoła świata”.

W czasie swoich podróży odwiedził m.in. Antarktydę, Spitsbergen, Indie, Nepal, Chiny, Japonię, Tajlandię, Myanmar, Kambodżę, Indonezję, Brunei, Sri Lankę, Malediwy, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Kuwejt, Katar, Iran, Uzbekistan, Oman, Jemen, Jordanię, Syrię, Egipt, Etiopię, Sudan, Madagaskar, Komory, Malawi, Zimbabwe, RPA, Mauretanię, Senegal, USA, Meksyk, Gwatemalę, Honduras, Nikaraguę, Kostarykę, Kubę, Peru, Chile, Ekwador, Argentynę, Brazylię, Kolumbię, Boliwię, Australię, Nową Zelandię, wiele wysp Oceanii i wszystkie kraje europejskie.

Artur Anuszewski jest autorem 19 albumów opublikowanych w 48 wydaniach w łącznym nakładzie 255140 egzemplarzy i ponad 5 tysięcy zdjęć opublikowanych w przeszło 300 książkach, m.in. w: Wielkiej Encyklopedii PWN, Wielkiej Encyklopedii Geografii Świata, Encyklopedii Britannica, Encyklopedii Biologicznej, Encyklopedii Historycznej Świata, Encyklopedii Geograficznej Świata, Ilustrowanej Encyklopedii Religii Świata, seriach wydawniczych ABC Świat, Nasza Ziemia, Cztery Strony Świata, czasopismach i kilkudziesięciu podręcznikach szkolnych.

Jest autorem wielu fotoreportaży i wystaw fotograficznych m.in. zdjęcia z Meksyku znajdują się na stałej wystawie w Muzeum Podróżników im. Tony’ego Halika w Toruniu. Hobby to nie tylko fotografia i podróże, ale także szaradziarstwo. Ułożył i opublikował ponad 1000 krzyżówek             i zadań szaradziarskich w czasopismach regionalnych i ogólnopolskich.

Jest członkiem polskich i zagranicznych stowarzyszeń takich jak: The Best Travelled, Most Travelled People, Couchsurfing, a także byłym członkiem Polskiego Towarzystwa Geograficznego, Klubu Polarnego czy Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej Stowarzyszenie Twórców. Posiada także uprawnienia pilota wycieczek zagranicznych.

W latach 1976-2002 pozostawał w związku małżeńskim z Marią Anuszewską z domu Dąbrowską, z którą ma syna Macieja (ur. 1978 w Toruniu).

Albumy autorskie:

•Podróże marzeń (s. 176) – Videograf II – wyd. I 2002, wyd. II 2002, wyd. III 2004, wyd. IV 2006
•Fascynujące budowle świata (s. 96) – Videograf II – wyd. I 2003, wyd. II 2004, wyd. III 2005, wyd. IV 2006
•Grecja – zaproszenie do podróży (s. 184) – Videograf II – wyd. I 2004
•Zajimava mista sveta – wydanie czeskie – (s. 176) – Finidr – wyd. I 2004, wyd. II 2004, wyd. III 2004
•Fascynujące miasta świata (s. 96) – Videograf II – wyd. I 2004, wyd. II 2005, wyd. III 2006
•Fascynujące miejsca świata (s. 96) – Videograf II – wyd. I 2004, wyd. II 2005, wyd. III 2006
•Podróże marzeń (s. 256) – Videograf II – wyd. I 2005, wyd. II 2005, wyd. III 2007
•Niezwykły świat Orientu (s. 104) – Wydawnictwo Orient Artur Anuszew-ski – wyd. I 2006
•Fascynujący świat (s. 160) – Videograf II – wyd. I 2007
•Toruń (s.104) – wydanie polskie – Wydawnictwo Orient Artur Anuszewski – wyd. I 2008
•Wyspy greckie (s.104) – Wydawnictwo Orient Artur Anuszewski – wyd. I 2008
•Toruń (s.120) – wydanie: polskie, angielskie, hiszpańskie, japońskie, nie-mieckie, rosyjskie, włoskie – Wydawnictwo Orient Artur Anuszewski – wyd. I 2009
•Niezwykłe budowle świata (s. 96) – Videograf II – wyd. I 2009
•Niezwykłe miasta świata (s. 96) – Videograf II – wyd. I 2009
•Niezwykłe miejsca świata (s. 96) – Videograf II – wyd. I 2009
•Toruń (s.80) – wydanie polskie i angielskie – Wydawnictwo Orient Artur Anuszewski – wyd. I 2010
•Toruń (s.200) – wydanie polskie i angielskie – Wydawnictwo Orient Artur Anuszewski – wyd. I 2011
•Toruń (s.80) – wydanie polskie i angielskie – Wydawnictwo Orient Artur Anuszewski – wyd. I 20
•Toruń (s.96) – wydanie polskie i angielskie – Wydawnictwo Orient Artur Anuszewski – wyd. III 2015

Wyprawy podróżnicze

•1969 samotnie: Czechosłowacja – Węgry – Rumunia – Bułgaria
•1975 współorganizator i uczestnik pionierskiej I Toruńskiej Wyprawy Polarnej na Spitsbergen
•1980 samotnie: Indie – Nepal – Indie
•1981-1982 Indie – Nepal – Indie
•1984-1988 Kilka wypraw do Tajlandii, Malezji, Singapuru, Indonezji i Laosu
•1989 Uzbekistan
•1992 samotnie Meksyk
•1994 I samotna podróż w 80 dni dookoła świata: Londyn – USA – Japonia – Hongkong – Makau – Chiny – Hongkong – Filipiny – Tajlandia – Indie – Londyn
•1995 Ameryka Południowa: Urugwaj – Argentyna – Paragwaj – Argentyna – Boliwia – Chile – Peru – Ekwador – Kolumbia – Brazylia – Wenezuela – Aruba
•1996 samotnie Bliski Wschód: Turcja – Turecka Republika Północnego Cypru – Turcja – Syria – Liban – Syria – Turcja
•1996 Zatoka Perska: Oman – Zjednoczone Emiraty Arabskie – Bahrajn – Katar
•1997 II samotna podróż w 80 dni dookoła świata: Londyn – Zambia – Malawi – Mozambik – Zimbabwe – Zambia – Zimbabwe – Botswana – RPA – Suazi – RPA – Australia – Nowa Zelandia – Tonga – Samoa Zachodnie – Samoa Amerykańskie – Samoa Zachodnie – Fidżi – Wyspy Cooka – Polinezja Francuska – USA – Londyn
•1998 Samotnie lądem do Indii: Polska – Czechy – Słowacja – Węgry – Rumunia – Bułgaria – Turcja – Syria – Jordania – Syria – Turcja – Iran – Pakistan – Indie – Sri Lanka – Malediwy – Indie – Bangladesz – Indie
•1999 samotnie Daleki Wschód i Azja Południowo-Wschodnia: Finlandia – Estonia – Finlandia – Chiny – Laos – Wietnam – Kambodża – Tajlandia – Finlandia
•2000 samotnie Afryka Zachodnia: Gambia – Senegal – Mauretania – Senegal – Gambia – Senegal – Gwinea Bissau – Senegal – Gambia
•2001 samotnie Ameryka Środkowa: Meksyk – Belize – Gwatemala – Salwador – Honduras – Nikaragua – Kostaryka – Panama – Kuba
•2001 samotnie: Jemen – Komory – Madagaskar – Komory – Dżibuti – Je-men – Etiopia – Jemen
•2002 samotnie: Singapur – Malezja – Sarawak – Brunei – Sabah – Singapur – Indonezja – Singapur
•2004 samotnie: Słowenia – Chorwacja – Czarnogóra – Albania – Kosowo – Serbia – Republika Srpska – Bośnia i Hercegowina – Chorwacja – Słowenia
•2005 samotnie Azja Południowo-Wschodnia i Daleki Wschód: Singapur – Malezja – Indonezja (Sumatra) – Malezja – Tajlandia – Mjanmar – Tajlandia – Hongkong – Tajwan – Hongkong – Chiny – Hongkong
•2006 Indie – Pakistan – Kaszmir – Karakorum Highway – zachodnie Chiny – koleją Xining-Lhasa – lądem z Lhasy przez Tybet do Nepalu – Indie
•2006-2007 samotnie: Floryda – Chile – Rapa Nui (Wyspa Wielkanocna) – Chile – Argentyna – Ziemia Ognista – Falklandy – Georgia Południowa – Antarktyda – Ziemia Ognista – Patagonia – Chile
•2008 samotnie: Mauritius – Rodrigues – Mauritius – Reunion – Mauritius
•2009 samotnie: Tunezja – Algieria – Hiszpania – Melilla – Maroko – Sahara Zachodnia – Maroko – Hiszpania
•2010 Indie – Finlandia
•2010 samotnie: Tanzania – Kenia – Uganda – Rwanda – Demokratyczna Republika Konga – Rwanda – Burundi – Tanzania – Zanzibar
•2010 samotnie: Armenia – Gruzja – Turcja – Kurdystan (region autonomiczny) – Turcja – Bułgaria – Rumunia – Mołdawia – Gagauzja – Ukraina
•2011 samotnie: Chiny – Korea Południowa – Chiny
•2011 samotnie: wszystkie 28 stany Indii
•2013 samotnie: Egipt – Kuwejt – Sudan – Egipt
•2013 samotnie: Dubaj – Seszele – Dubaj
•2013 samotnie: Kirgistan – Tadżykistan – Uzbekistan – Afganistan – Uzbekistan – Kazachstan – Kirgistan
•2014 Tunezja
•2014 Budapeszt – Zjednoczone Emiraty Arabskie
•2014 Turcja
•2015 samotnie: Tajlandia – Malezja – Singapur – Kuala Lumpur – Dubaj – Budapeszt
•2015 Cypr

Bibliografia
1. https://pl.wikipedia.org/wiki/Artur_Anuszewski
2. https://sites.google.com/site/myworldarturanuszewski/
3. http://thebesttravelled.com/en/travellersSingle/artur
4. http://mosttraveledpeople.com/Traveler.php?id=363
5. Who is Who w Polsce

Fotogaleria

Fot. własność A. Anuszewskiego

RAKOWICZ STANISŁAW

rakowiczRAKOWICZ STANISŁAW ( ur. 1935), doktor nauk ekonomicznych, menedżer, wojewoda toruński, konsul honorowy Peru.

Urodził się 20 IX 1935 w Kotuszowie, w wielodzietnej rodzinie chłopskiej, rodzeństwo; bracia: Józef, Marian i Włodzimierz oraz siostra Marianna. Syn Wincentego i matki Zofii z domu Dachowskiej.

Nazwisko rodowe Rak, zmienione zostało w 1961 roku na Rakowicz. W 1952 zdał maturę w Liceum Pedagogicznym w Bydgoszczy. Sprawny działacz młodzieżowy, pełnił tam funkcję przewodniczącego Związku Młodzieży Polskiej. W latach 1952-1957 studiował historię na Wydziale Humanistycznym UMK. W tamtym czasie wstąpił do PZPR.

Pracę magisterską o idei walki za naszą i waszą wolność w publicystyce Wielkiej Emigracji napisał pod kierunkiem prof. W. Łukaszewicza i obronił ją w 1956 roku. Pierwszą pracę po studiach podjął w Zarządzie Wojewódzkim Nauczycielstwa Polskiego w Toruniu. Natomiast w 1958 roku objął samodzielną, pierwszą posadę. Była to funkcja I sekretarza Miejsko-Powiatowego Komitetu Związku Młodzieży Socjalistycznej w Toruniu, którą pełnił do 1962 roku.

Przez pierwsze kilka lat po powstaniu ZMS-u w Toruniu istniały sprzyjające warunki dla rozwoju wielu inicjatyw ruchu młodzieżowego, które zostały znakomicie wykorzystane. Tak powstała w 1958 roku pierwsza w województwie bydgoskim Młodzieżowa Spółdzielnia Mieszkaniowa, której współzałożycielem jest Rakowicz. Wymienić należy także działalność oświatową (powołanie Uniwersytetu Robotniczego ZMS) oraz upowszechnianie kultury poprzez świetnie prowadzony Klub ZMS „Iskra”.

Profesjonalne zarządzanie w przemyśle

Od 1962 roku Rakowicz rozpoczął pracę w przemyśle na stanowisku szefa działu zatrudnienia i płac w największym wówczas zakładzie województwa bydgoskiego – ZACHEM-ie. Jednocześnie rozpoczął zaoczne studia ekonomiczne w Warszawie. Po czterech latach awansował na zastępcę dyrektora ds. ekonomicznych w bydgoskim „Stomilu”. Po dwóch i pół latach pracy w „Stomilu” został desygnowany na stanowisko dyrektora naczelnego dużego zakładu – „Bydgoskiej Fabryki Kabli” zatrudniającej około 1300 osób. Był wówczas najmłodszym dyrektorem (33 lata) w grupie 200 kluczowych zakładów przemysłowych w Polsce. Efekty menedżerskie w kierowaniu i zarządzaniu upoważniały Rakowicza do formułowania wniosków, które pojawiały się w licznych Jego artykułach prasowych i referatach oraz wystąpieniach w różnych gremiach także za granicą. Stal się widoczny i doceniany. W 1973 roku powierzono Rakowiczowi zarządzanie całą gałęzią przemysłu w Polsce – „Kombinatem Łożysk Tocznych” w Kielcach. O skali działalności świadczy zatrudnienie (18 tysięcy pracowników) oraz produkcja w trzech dużych Fabrykach Łożysk Tocznych w Kraśniku, Poznaniu i Kielcach.

Powrót do Torunia rozpoczął się w 1975 roku, kiedy miasto stało się stolicą województwa toruńskiego. Rakowicz od 2 listopada tego roku rozpoczął zarządzanie „Elaną”. „Elana” wtedy ze względu na zatrudnienie (prawie 8000 osób, przy czym większość stanowiły kobiety), wielkość nakładów inwestycyjnych, wielkość produkcji i wdrażanie nowoczesnych metod zarządzania była zakładem wiodącym w województwie toruńskim. Była również zakładem w znacznym stopniu wpływającym na rozwój Torunia.

W latach 1981-1982 pracował w Izbie Gospodarczej firm polonijnych. Swoje doświadczenia menedżerskie wykorzystał także w stworzeniu i zarządzaniu firmą polonijną „Markit” w Toruniu z zakładami w Jabłonowie, Rypinie, Wieńcu i Lipnie o zatrudnieniu prawie 2000 osób.

Wojewoda toruński
W 1988 roku jako pierwszy w Polsce prywatny przedsiębiorca został wybrany na stanowisko Wojewody Toruńskiego. Od samego początku wojewoda Rakowicz dążył do zachowania autonomii urzędu od ingerencji aparatu partyjnego. Przykładem może być pierwszy w Polsce przypadek wyboru prezydenta nie będącego członkiem PZPR w konkursie ogłoszonym przez Miejską Radę Narodową w Toruniu.

Wojewoda Rakowicz wprowadził priorytety dla rozwoju gospodarczego województwa (przemysł, rolnictwo, usługi turystyczne).Wprowadził nowe, korzystne rozwiązania dla gospodarki województwa toruńskiego takie jak: powołanie Biura Inwestycji Zagranicznych, prezentacja po raz pierwszy województwa toruńskiego na targach POLAGRA w Poznaniu w 1989 roku, utworzenie Fundacji Rozwoju Przedsiębiorczości. Powstała także Izba Gospodarcza i Oddział Celny jako ważny czynnik sprzyjający rozwojowi eksportu i importu. Współpraca urzędu wojewódzkiego z UMK i TNOiK-iem zaowocowała w 1989 roku stworzeniem toruńskiej szkoły menedżerów. Również w tym czasie zmienił się program nauczania na studiach ekonomicznych uwzględniający potrzeby gospodarki rynkowej.

Energiczne działania Wojewody doprowadziły w 1990 roku do dyslokacji wojska Armii Czerwonej. Toruń zyskał wielohektarowe tereny pod budownictwo mieszkaniowe dla osiedla „JAR”. Konsekwentnie prowadzone działania Wojewody wpłynęły pozytywnie na wizerunek Torunia w kraju i zagranicą.

Po złożeniu urzędu w 1990 roku założył w Toruniu własną (pierwszą w województwie) firmę dilerstwa zachodnich marek samochodów „Autosar” (VW i „Audi”).

Działalność organizacjach pozarządowych

W latach 1961-1973) był radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy. Stanisław Rakowicz jest organizatorem Oddziału TNOiK i jego honorowym prezesem. W latach 1982-1983 pełnił funkcję Zastępcy Sekretarza Generalnego Polsko-Polonijnej Izby Przemysłowo-Handlowej w Warszawie.

W latach 1990 – 1997 działał jako prezes Izby Przemysłowo-Handlowej w Toruniu, a w latach1993-1997 był prezesem Zarządu Głównego TNOiK w Warszawie. W latach 2001- 2005 wiceprzewodniczący Rady Krajowej Izby Gospodarczej w Warszawie. Od 1998 roku jest pierwszym w województwie kujawsko-pomorskim konsulem honorowym- Peru. Ma liczne wyróżnienia i ordery: Krzyż Kawalerski, Krzyż Oficerski i Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski.

W małżeństwie zawartym w 1957 roku z Ludomirą z domu Czerwińską zmarłą w 2014 r. ma córkę Wiesławę ur. 1959 w Toruniu z wykształcenia filolog angielski oraz magister zarządzania Uniwersytetu w Rotterdamie.

Bibliografia
1. S. Rakowicz, Początki ery menedżerów w Polsce, Wyd. Adam Marszałek, Toruń 2010
2. “Who is Who” w Polsce, wyd. IV z uzupełnieniami 2005
3. M. Pomianowska, Prezydent w konkursie, „Rada Narodowa” z 19.08. 1989
4. Doradzą jak zarobić, Rozmowa z mgr St. Rakowiczem sekretarzem generalnym TNOiK, „Kurier Polski” nr 10/1982
5. C. Rudziński, Przedsiębiorstwa zagraniczne z bliska. Ziarna i plewy, „Trybuna Ludu” 12.02.1987.
6. S. Frankowski, R. Such, K. Przybyszewski, Poczet wojewodów, „Nowości” 1993

Fotogaleria:

CHRAPKOWSKI BOGDAN

new 1CHRAPKOWSKI BOGDAN (ur. 1933), emerytowany Wojewódzki Konserwator Przyrody Urzędu Wojewódzkiego w Toruniu, leśnik, biolog.

Urodził się 24 I 1933 roku w Bydgoszczy, syn Zygmunta, urzędnika PKP i matki Anny z domu Majewskiej.

W okresie okupacji hitlerowskiej, mając zaledwie siedem lat, podzielił los rodziny wysiedlonej do Generalnej Guberni do wsi Zapady ( powiat skierniewicki). Po wyzwoleniu powrócił do Bydgoszczy. W 1948 roku zdał egzamin do Gimnazjum Leśnego w Margoninie (obecnie województwo wielkopolskie) i od roku 1948 rozpoczął roczną praktykę w nadleśnictwie Purda Leśna należącym do Olsztyńskiej Dyrekcji Lasów Państwowych. Następnie kontynuował naukę w Gimnazjum Leśnym w Rogozińcu (obecnie województwo lubuskie) przemianowane na Technikum Leśne.

Technikum ukończył w 1953 roku i z nakazem pracy skierowany został do Nadleśnictwa Jeziorno (Olsztyńska Dyrekcja Lasów Państwowych). Tam objął stanowisko leśniczego w leśnictwie Jerzwałd. W latach 1953-1955 odbywał służbę wojskową w 2 Warszawskiej Brygadzie Saperów. Po ukończeniu służby wojskowej pracował w leśnictwie Nojdek (Olsztyńska D.L.P). Na własny wniosek na początku 1956 roku został przeniesiony do Technikum Leśnego w Margoninie, gdzie pracował jako wychowawca internatu do czasu likwidacji tej placówki w 1957 roku. Następnie został przeniesiony do Technikum Leśnego w Warcinie, gdzie również pracował jako wychowawca internatu.

W 1959 powrócił do Bydgoszczy, gdzie objął stanowisko kierownika Referatu Leśnictwa w Powiatowej Radzie Narodowej. Według kompetencji zajmował się: lasami niepaństwowymi, zadrzewieniami, łowiectwem oraz ochroną przyrody.

W latach1966-1972 studiował na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UMK w Toruniu, gdzie napisał pracę magisterską u prof. Zbigniewa Prusinkiewicza dotyczącą składu chemicznego i cech biometrycznych igieł w drzewostanie sosnowym w Nadleśnictwie Różanna i uzyskał tytuł magistra biologii.

Jako popularyzator tematyki ekologicznej odznaczony został w 1972 roku Srebrnym krzyżem Zasługi. W 1973 roku awansował na stanowisko inspektora ds. zadrzewień w Oddziale Leśnictwa Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy.

W związku z utworzeniem województwa toruńskiego od 1975 roku pełnił funkcję Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w Urzędzie Wojewódzkim w Toruniu W 1977 roku ukończył Studium Podyplomowe na Wydziale Leśnym Akademii Rolniczej w Krakowie. W 1998 roku przeszedł na emeryturę.

Parki Krajobrazowe i Pomniki Przyrody
Dzięki dobrej współpracy Bogdana Chrapkowskiego z samorządami gmin, Wojewódzkim Biurem Planowania Przestrzennego, Lasami Państwowymi, służbami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz z wieloma organizacjami społecznymi, w latach 1975- 1998 powstały cztery Parki Krajobrazowe. Są to: Brodnicki Park Krajobrazowy (1985), Górznieńsko-Lidzbarski Park Krajobrazowy (1990), Welski Park Krajobrazowy (1996), Chełmiński Park Krajobrazowy (1998).

Działalność Bogdana Chrapkowskiego doprowadziła do uznania dalszych 9 rezerwatów przyrody oraz powiększenia powierzchni 5 już istniejących rezerwatów. Ważnym wydarzeniem dla ochrony przyrody było wyznaczenie w 1992 roku 8 obszarów krajobrazu chronionego w województwie toruńskim. Do 1998 roku zarejestrowano także 466 pomników przyrody. Ponadto uznano rozległe obszary użytków ekologicznych oraz 3 zespoły przyrodniczo- krajobrazowe.

W 1993 roku z inicjatywy B. Chrapkowskiego województwo toruńskie przystąpiło do Porozumienia „Zielone płuca Polski”. W programie ekorozwoju uczestniczyło 14 gmin. Zespół, w którym działał Chrapkowski został nagrodzony przez Kapitułę Nagrody „Zielonego Liścia”.

Bogdan Chrapkowski opublikował wiele artykułów w prasie, biuletynach, informatorach i wydawnictwach książkowych takich jak: Przyroda województwa toruńskiego (1992), Rezerwaty przyrody województwa toruńskiego (1996), Przyroda Ziemi Chełmińskiej i obszarów przyległych (2000).

Dzięki inicjatywie B. Chrapkowskiego powstała seria wydawnicza Parki, pałace, dwory województwa toruńskiego, składająca się z 12 publikacji. Wydano m.in. Zespól dworsko-parkowy, Łążyn, gmina Obrowo (1994),Zespól dworsko-parkowy Mileszewy, gmina Jabłonowo Pomorskie (1998).

Zespół twórców i autorów tej serii został nagrodzony w 1996 toku przez Ministerstwo Kultury i Sztuki, Generalnego Konserwatora Zabytków i Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków.

Za zasługi w dziedzinie ochrony przyrody Bogdan Chrapkowski został odznaczony: Złotym Krzyżem Zasługi (1978) , Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1989) oraz nagrodzony przez Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego w 2010 roku za całokształt działalności dotyczącej ochrony środowiska naturalnego. W 2014 B. Chrapkowski został odznaczony przez Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

 

Bibliografia
1. A. Urbański, Ludzie natury – Bogdan Chrapkowski „Eko przyjaciel” nr 1 z 2011
2. L. Wasielewski, Bogdan Chrapkowski odznaczony przez Prezydenta RP, „Eko przyjaciel” 14 (5) 2014

Fotogaleria

ROLEK ZYGMUNT AUGUST

nowe 4ROLEK ZYGMUNT AUGUST (ur. 1930), mechanik, wynalazca i racjonalizator.
Urodził się 20 I.1930 roku w Sand Armand (Francja) w rodzinie robotniczej Marka i Katarzyny z domu Szczucińskiej. Rodzice wyjechali „za pracą” do Francji. W 1938 wrócił z rodzicami do Polski i zamieszkał w Baranowie Sandomierskim.
Do 1964 roku mieszkał w Opolu, gdzie ukończył w 1959 Publiczną Szkołę Średnią i zdobył zawód technika mechanika. Studiował także Na Wyższej Szkole Politechniki Gliwickiej ( niepełne wykształcenie). Pracował w kilku opolskich zakładach w dziale głównego mechanika. W Opolu należał również do Polskiego Związku Łowieckiego.
Od 1964 roku zamieszkuje w Toruniu. W latach 1964 – 1971 pracował przeważnie w dziale głównego mechanika w takich zakładach jak: Zakłady Przemysłu Ziemniaczanego, „Tofama”, Zakłady Mięsne i Toruńskie Zakłady Urządzeń Okrętowych. Od 1971 objął stanowisko wiceprezesa Fryzjersko- Kosmetycznej Spółdzielni Pracy „Uroda”.
Wnioski racjonalizatorskie i patenty
Zygmunt Rolek pracując jako kierownik techniczny w Zakładach Przemysłu Ziemniaczanego przystąpił do ruchu racjonalizatorskiego. Tam pomysłowo rozwiązał i wprowadził do praktyki około 60 wniosków racjonalizatorskich. W następnych latach usprawnił pracę w toruńskich Zakładach Mięsnych. Stworzył wówczas 10 prototypowych nowych urządzeń.
Od kwietnia 1971 roku wprowadził wiele usprawnień w „Urodzie”. Wśród wynalazków stosowanych m.in. w gabinecie kosmetycznym przy ul. Żeglarskiej były: aparat do masażu całego ciała, aparat do usuwania zmarszczek oraz naparzalnik i kwarcówka do włosów. W 1976 roku był posiadaczem 6 patentów. Przebojem roku 1995 stały się 3 biosauny Z. Rolka: „Monika” w wersji leczniczo- upiększającej, „Lidia” w wersji kuracyjno-odchudzającej , „Ewa” w wersji uniwersalnej i do rehabilitacji oraz leżanka kosmetyczna „Irena”.
Dla realizacji swoich patentów uzyskał w 1983 roku zgodę na działalność gospodarczą systemem rzemieślniczym. Po wielu staraniach zdobył w 1986 koncesję na prowadzenie działalności handlu zagranicznego. W tym samym roku Zakład rzemieślniczy Zygmunta Rolka przyjęty został w poczet członków zwyczajnych Polskiej Izby Handlu Zagranicznego.
W latach 1998 – 2006 razem z synem Krzysztofem (zmarł w 2006) prowadził firmę handlowo-usługową ”ArtRol.” Produkty tej firmy były niezwykłe, niszowe, wyrosłe z marzeń, Na indywidualne zamówienia „ArtRol” wykonywał szopki bożonarodzeniowe. Figury rzeźbione w drewnie poruszały się napędem elektrycznym.
Zygmunt Rolek był działaczem społecznym, członkiem takich stowarzyszeń jak: Stowarzyszenie Naukowo-Techniczne Inżynierów, Techników Przemysłu Spożywczego, Polskie Stowarzyszenie Ekonomistów, Związek Zawodowy Pracowników Spółdzielczości, Stowarzyszenie Współpracy Polska- Wschód, Zakładowe koło PCK oraz zakładowy Klub Techniki i Racjonalizacji.
Za swoją działalność racjonalizatorską w 1971 roku został odznaczony Srebrną Odznaką Racjonalizatora. Jego nazwisko opublikowane zostało w 1973 roku na ogólnopolskiej liście „ Złotych nazwisk” w tygodniku „Wynalazczość i racjonalizacja” . Zygmunt Rolek od 1996 roku jest na emeryturze.
Bibliografia
1 Ankieta personalna
2. Wywiad z Z. Rolkiem (2015)
3.” Nowości” nr 275/1972, nr 122/1976
4. Koncesja na prowadzenie działalności handlu zagranicznego, 1.02. 1986, Warszawa
5. Uchwała Prezydium Polskiej Izby Handlu Zagranicznego w Warszawie z dnia 27.02.1986, nr P/4/86
6. ”Wynalazczość i racjonalizacja” nr 22/191 z 1973

Fotogaleria

 

Fotografie pochodzą z prywatnego archiwum Z. Rolka