Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

Biogramy

KAŁAMARSKI PAWEŁ

kalamarskiKAŁAMARSKI PAWEŁ (1884–1968), kierownik referatu inwalidzkiego Starostwa Powiatowego w Toruniu, członek Rady Miejskiej, działacz polityczny i społeczny.

Urodził się 12 IX 1884 w Kowrozie w pow. toruńskim, w rodzinie Jana i Marianny z Chojeckich. Ukończył szkołę powszechną i odbył w 1905–7 służbę wojskową w armii niemieckiej. W czasie zaborów należał do ZZP, był sekretarzem Wydziału Organizacyjnego Polskiej Rady Ludowej w Toruniu

Następnie brał udział w pierwszej wojnie światowej (od 1 VIII 1914 do 31 VIII 1917). Zwolniony jako inwalida wojenny, wstąpił 5 XII 1918 ochotniczo do Straży Ludowej – 8 Kompanii w Toruniu, w której pozostał do 10 II 1920.

Do polskiej służby państwowej  wstąpił 29 I 1920, w charakterze urzędnika i kierownika referatu inwalidzkiego Starostwa Powiatowego w Toruniu. W sierpniu 1920 walczył jako ochotnik w wojnie pol.-bolszewickiej pod Kowalewem, Ostrowitem, Golubiem i Dobrzyniem.

W 1924–28 był członkiem Rady Miejskiej w Toruniu. Od chwili założenia należał do Związku Inwalidów Wojennych RP w Toruniu; zajmował w nim przez sześć lat stanowisko przewodniczącego rady Koła Torunia, dziesięć lat przewodniczącego sądu koleżeńskiego, poza tym był członkiem rady nadzorczej i skarbnikiem Zarządu Okręgowego w Toruniu.

Ponadto był członkiem Obozu Zjednoczenia Narodowego, Federacji Polskiego Związku  Obrońców Ojczyzny, Mlik, LOPP i Rodziny Urzędniczej. Odznaczono go Medalem X-lecia Odzyskanej Niepodległości (1928), Brązowym Krzyżem Zasługi (XI 1935).

 Kałamarski zmarł 5 VI 1968 w Toruniu. Pochowany został na cmentarzu przy ul. gen. Józefa Wybickiego. W małżeństwie z Franciszką Makowską (ur. 23 VIII 1884, zm. 15 IX 1920) miał pięcioro dzieci; synów: Maksymiliana (ur. 16 XI 1908, zm. 11 V 1937), Zygmunta (ur. 29 XI 1911, zm. 2 VII 2001), Pawła Edmunda (1916–1942) i Jana (ur. 14 V 1918, zm. 9 IV 1990; więźnia obozu koncentracyjnego Stutthof, długoletniego pracownika Biblioteki Uniwersytetu  w Toruniu) oraz córkę Annę (ur. 18 I 1914, zm. 25 I 1953).

W Toruniu Kałamarscy mieszkali przy ul. Leona Czarlińskiego 34, Piaskowej 7, Wita Stwosza 13 m. 7.

Bibliografia

  1. K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny, t.6 ToMiTo, UMK w Toruniu 2010

KISIELKIEWICZ KASPER

KISIELKIEWICZ KASPER (1730–1785) – złotnik toruński

Urodzony w 1730, co wynika z zapisu w Księdze zgonów, informującego, że zmarł  mając 55 lat. Pochodził ze Lwowa. Do Torunia przybył w poł. lat 50. XVIII w. Pierwsza wzmianka o Kisielkiewiczu w księgach cechowych pochodzi z 15 XI 1756. Mistrzem złotniczym został 17 V 1758. Jako majstersztyk wykonał imbryk dwudzielny do parzenia kawy na trójnogu, zaopatrzony w dwie rączki oraz trzy dźwigi. Był drugim po Janie Letyńskim Polakiem, który osiągnął status mistrza złotniczego.

Do prawa miejskiego został przyjęty 18 VII 1760 jako przybysz ze Lwowa („aus Lemberg”). Ożenił się z Marianną Krzemieniewską (1744–810), córką Marcina. Miał kilkoro dzieci: dwóch synów zmarłych w dzieciństwie – Józefa Joachima (ur. 1779, zm. 30 IV 1782) i Jakuba Ignacego (ur. 1776, zm. 9 XI 1785), oraz córki: Agnieszkę Mariannę (ur. 1764), Mariannę Krystynę (1766–1775), Elżbietę (zm. 1772), Dorotę (ur. 1774), która wyszła później za mąż za Franciszka Winniewskiego (18 V 1800), Mariannę Annę (ur. i zm. 1782) i Mariannę Juliannę (ur. 13 II 1785).

Ojcem chrzestnym Doroty był znany złotnik toruński Michał Dawid Hausmann, co świadczy o bliskich relacjach łączących go z Kisielkiewiczem. 15 II 1785 odbył się chrzest kolejnej córki Julianny Marianny, a jej rodzicami chrzestnymi zostali Karol Magierski, nauczyciel Kisielkiewicza, oraz Konstancja Hausmannowa, żona Michała Dawida. Z zapisów w księgach cechowych wynika, że wszystkie dzieci zmarły w dzieciństwie lub młodym wieku. W momencie śmierci żony Marianny (17 V 1810) zapis metrykalny nie wspomina pozostałej rodziny, a jako spadkobierców wskazuje biednych.

Działalność zawodowa Kisielkiewicza trwała dwadzieścia cztery lata. Zaprzestał jej już na ponad r.ok przed śmiercią, o czym świadczy ostatnia wzmianka o nim w księgach cechowych, mówiąca o wniesieniu przez  opłaty kwartalnej (5 I 1784). W księgach cechowych brakuje informacji o pełnieniu przez niego jakichkolwiek funkcji cechowych. Nie ma też wzmianek o kształconych przez niego uczniach.

Pod koniec życia cierpiał prawdopodobnie na jakąś chorobę, gdyż umarł nagle i – jak zaznaczono – bez przyjęcia ostatnich sakramentów. Powodem mogło być znaczne pogorszenie jego sytuacji majątkowej w tym okresie. Zmarł w Toruniu  przed 15 IV 1785 (kiedy to został pochowany na cmentarzu parafii św. Jana). W Toruniu mieszkał z żoną na Starym Mieście.

Wyroby z warsztatu Kisielkiewicza

Kisielkiewicz. sygnował swoje wyroby cechą imienną (monogram KK w polu prostokątnym). Zachowała się niewielka liczba wytworów jego warsztatu, co może świadczyć o jego mało ożywionej działalności lub też spadającej liczbie zamówień w wyniku niepewnego statusu miasta w dobie rozbiorowej. Zachowane wyroby  dowodzą, że domeną działalności jego warsztatu były sprzęty liturgiczne produkowane głównie na lokalny rynek. Głównymi jego zleceniodawcami były toruńskie i okoliczne kościoły katolickie.

W dotychczasowym stanie wiedzy znanych było zaledwie sześć wyrobów pochodzących z jego warsztatu. Wśród nich największą wartość przedstawia monstrancja z toruńskiego kościoła Mariackiego pochodząca z 1760. Całość znanego dorobku uzupełniają tacki oraz plakietki wotywne z kościołów toruńskich  i świątyń prowincjonalnych (dwie z Chełmna i jedna z Młyńca). Ustalono także autorstwo K-a w odniesieniu do kielicha z kościoła Karmelitów w Trutowie (1775) oraz kielicha z kościoła parafialnego w Troszynie Polskim (1775), a także plakietki wotywnej z kościoła w Boleszynie (przed 1775) oraz zabytków tego typu z kościołów parafialnych w Nawrze (1784), Młyńcu Drugim i Koziebrodach (1768).

Dla kościoła św. Jana w Toruniu wykonał plakietkę wotywną z wyobrażeniem św. Barbary i św. Antoniego Padewskiego (1771), tacę zdobioną ornamentem rokokowym i motywami serc gorejących oraz monogramem Chrystusa IHS i słowem Maria (kościół Mariacki w  Toruniu – ok. 1762).

Kisielkiewicz zajmował się także produkcją przedmiotów codziennego użytku, szczególnie tacek, które w tym okresie były najbardziej masowo wytwarzanymi elementami zastawy stołowej. Zabytek tego typu, z jego cechą imienną i datą 1761, zachował się w zbiorach prywatnych w Krakowie. Pięknie trybowane obramienie ze starannie wykonanym rokokowym ornamentem w centrum zdradza duże umiejętności Kisielkiewicza w zdobieniu swoich wyrobów.

Wysoki poziom artystyczny prezentuje także monstrancja z kościoła Mariackiego w Toruniu, utrzymana jeszcze w czysto rokokowej stylistyce. Sposób jej wykonania wykazuje ciągle jeszcze bardzo silne wpływy wcześniejszych mistrzów: Letyńskiego i Hausmanna. Naśladownictwo wcześniejszych form zagwarantowało temu wyrobowi warsztatu Kisielkiewicza jeszcze stosunkowo bogate walory dekoracyjne. Pozostałe realizacje, poprzez swój prymitywizm, schematyzm i naiwność w oddawaniu konturów postaci, zdradzają już jednak postępujący upadek toruńskiego  złotnictwa w końcu XVIII w.

Bibliografia

  1. A.Kucharski, Toruński Słownik Biograficzny, t.6 ToMiTo, UMK w Toruniu 2010

KĘDZIOR EDWARD KAZIMIERZ

KĘDZIOR EDWARD KAZIMIERZ (1886–1929), prof. Państwowego  Seminarium Nauczycielskiego Męskiego w Toruniu, działacz społeczny.

Urodzil się 8 VIII 1886 w Jaślanach w pow. mieleckim, w rodzinie Andrzeja i Elżbiety z d.omu Janowskiej. Początkowo uczęszczał do szkół w Jaślanach i Mielcu. Po ukończeniu czwartej klasy szkoły ludowej został uczniem gimnazjum w Tarnowie, gdzie do 1903 ukończył szóstą klasę. Nie mając środków na dalszą naukę w gimnazjum zapisał się do Seminarium Nauczycielskiego w Rzeszowie i tam przy pomocy otrzymanego stypendium 18 V 1907 złożył egzamin dojrzałości.

20 VIII tego roku został nauczycielem pięcioklasowej szkoły w Rozwadowie – okręg szkoły Tarnobrzeg. 25 X 1909 uzyskał przed Komisją Egzaminacyjną w Przemyślu patent na nauczyciela szkół ludowych, a 7 XI 1912 przed Komisją  Egzaminacyjną we Lwowie patent na nauczyciela szkół wydziałowych. Od tego czasu nauczał w klasach wyższych przedmiotów matematyczno-przyrodniczych. Nastęnie dekretem Rady Szkolnej Krajowej we Lwowie z 26 IV 1913 otrzymał posadę stałego nauczyciela w Rozwadowie. Poza tym jako sekretarz Towarzystwa  Szkoły Ludowej zajmował się szerzeniem oświaty wśród ludu, wygłaszając odczyty i pogadanki. Po wybuchu pierwszej wojny światowej został wcielony 1 VIII 1914 do wojska austriackiego. Służył do 1 III 1918. Po zwolnieniu wrócił do szkoły w Rozwadowie.

1 IV 1921  otrzymał nominację na nauczyciela Szkoły Wydziałowej  w Toruniu.  12 X tego roku powołano go do Szkoły Ćwiczeń Państwowego Seminarium Nauczycielskiego Męskiego w Toruniu. Poza pracą nauczycielską działał aktywnie społecznie, m.in. wraz z przyszłą żoną Michaliną był w gronie założycieli w 1921 toruńskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego i jego aktywnych działaczy. Brał udział w organizacji okręgowej wystawy szkolnej na Powszechnej Wystawie Krajowej w 1929 w Poznaniu, wykazując na tym polu wiele energii i inicjatywy.

Kędzior, będąc już wdowcem, ożenił się ponownie 8 VII 1929 z Michaliną Łęgowską [ur. 30 X (IX) 1898 w Zieleniu (w Lipnicy) w pow. wąbrzeskim, zmarła 22 IV 1971, córką Stanisława i Józefy z domu  Jakubowskiej, nauczycielką, dyrektorką Gimnazjum im. Królowej Jadwigi w Toruniu,  działaczką społeczną, po wybuchu drugiej wojny światowej więźniarką obozu koncentracyjnego w Ravensbrück, po wyzwoleniu wieloletnią nauczycielką Technikum Gastronomicznego i Technikum Chemicznego w Toruniu.

Kędzior zmarł 9 IX 1929 w Zakopanem. Został pochowany na cmentarzu św. Jakuba w Toruniu. W Toruniu  Kędziorowie mieszkali przy ul. Strumykowej 17.

Bibliografia

  1. K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny, t.6 ToMiTo, UMK w Toruniu 2010

KUCHTA CZESŁAW

kuchtaKUCHTA CZESŁAW (1936–2001), artysta fotografii, działacz społeczny.

Urodzil się 4 IX 1936 we wsi Kowalewszczyzna koło Nowogródka, syn rolnika (2,4 ha) i pracownika młyna Juliana i Heleny. W obawie przed wywózką na Sybir rodzina przeniosła się w 1941 do Nowogródka (ojciec  pracował tam jako księgowy). Kuchta kończył drugą klasę białoruskiej szkoły podstawowej i trzecią w szkole rosyjskiej. W 1945 wraz z rodziną był repatriowany do Torunia (ojciec zaczął pracę jako księgowy w PGR Łysomice).

W Toruniu Kuchta podjął naukę w czwartej klasie, a po ukończeniu szkoły podstawowej uczył się w II LO, gdzie w 1953 zdał maturę i rozpoczął studia chemiczne na UMK, które przerwał po pierwszym semestrze. W 1956 został wcielony do wojska i po jego odsłużeniu ponownie podjął studia na Wydziale Chemii, ale przerwał je w 1959.

Pracował krótko w leśnictwie, w PKP, w przemyśle i jako pracownik techniczny na UMK. W 1964–69 był fotografem w Państwowych Pracowniach Konserwacji Zabytków w Toruniu i zawodowo zajął się fotografią, którą interesował się poważnie już od 1957. W 1966 został przyjęty do Związku Polskich Artystów Fotografików. Był jego aktywnym działaczem w Zarządzie Okręgu Toruńsko-Bydgoskiego oraz Zarządu Głównego w Warszawie.

W 1983–89 zorganizował cieszące się uznaniem „Toruńskie Plenery Fotograficzne” i był współtwórcą „Toruńskiej Teki Fotograficznej”. Stał się uznanym działaczem i społecznikiem. Wspólnie z Jerzym Wardachem prowadził w 1966-76 usługową pracownię fotografii artystycznej, która przygotowała m.in. eksponowaną w 106 krajach wystawę objazdową o Mikołaju Koperniku, wykonała dokumentację fotograficzną wielu zabytków regionu.

Od 1990  utrzymywał się głównie z fotografii reklamowej, ale pasjonowała go nadal przede wszystkim fotografia artystyczna. Brał udział w ponad 300 wystawach krajowych i zagranicznych zdobył na nich ponad 50 medali, nagród i wyróżnień. Wystawiał swoje prace od 1960 (ekspozycje Towarzystwa Fotograficznego Oddział  w Toruniu).

W 1961 był współzałożycielem i aktywnym członkiem studenckiej grupy fotograficznej „Zero 61”, uczestniczył we wszystkich jej głośnych wystawach. W 1965–67 był członkiem interdyscyplinarnej grupy twórczej „Krąg”. W 1964 miał indywidualną wystawę w Ratuszu w Toruniu oraz w 2002 pośmiertną w Małej Galerii Fotografiki. Jego prace są w licznych muzeach, m.in. w Łodzi, we Wrocławiu i w Muzeum Okręgowym oraz UMK w Toruniu. Trwałej rodziny nie założył.

W Toruniu mieszkał przy ul. Mostowej 5, gdzie miał pracownię. Zmarł 23 XII 2001 w Toruniu.  Został pochowany na cmentarzu przy ul. Wybickiego.

Bibliografia

  1. Z. Jędrzyński,Toruński Słownik Biograficzny, t.6 ToMiTo, UMK w Toruniu 2010

KOSTRZAK JAN

KOSTRZAK JAN (1946–2004), historyk, działacz społeczny, dyplomata.

Urodzil się 8.III.1946 w Józefowie (pow. bydgoski), w rodzinie chłopskiej Czesława i Reginy Kostrzaków. Był najstarszym synem spośród czwórki rodzeństwa. Uczęszczał do szkoły podstawowej w Ostrowie, a następnie  od 1960 do Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu. Ze względu na warunki rodzinne został jednak zmuszony do przeniesienia się do Liceum Ogólnokształcącego  w Radziejowie, gdzie zdał maturę w 1964.

Następnie podjął naukę w szkole oficerskiej w Kaliszu, z której zrezygnował po ukończeniu pierwszego semestru z powodu ówczesnych warunków politycznych panujących w wojsku. Wtedy też w 1966 został przeniesiony do zasadniczej służby wojskowej w Chełmnie. Po jej ukończeniu w 1967 pracował jako spedytor w Zakładach Budowy Maszyn Makrum w Bydgoszczy.

Następnie przeniósł się do Torunia, gdzie podjął pracę w dziale organizacji Zakładów Włókien Sztucznych „Elana”. W 1967  rozpoczął studia historyczne w systemie zaocznym na UMK. Ukończył je w 1972 na podstawie pracy magisterskiej Stanowisko Inflant wobec konfliktów zbrojnych pol.-krzyżackich w pierwszej poł. XV w., napisanej na seminarium z historii średniowiecznej u prof. Mariana Biskupa.

Po studiach podjął pracę w toruńskiej Pracowni Historii Pomorza IH PAN, pełnił też funkcję sekretarza w redakcji „Zapiski Historyczne”. Opublikował wtedy kilka cennych artykułów, m.in. Stanowisko inflanckich władz zakonnych wobec wojen pol.-krzyżackich w latach  1409–22 oraz Rola Inflant w pierwszym okresie walki zakonu krzyżackiego z unią polsko-litewską w latach 1385–1404. Jako asystent zajmował się początkami systemu zgromadzeń stanowych w Inflantach w późnym średniowieczu. Tej też tematyce została poświęcona jego praca doktorska, obroniona w IH PAN w 1982, pt. Narodziny inflanckich zgromadzeń stanowych od XIII do poł. XV w., napisana pod kierunkiem prof. Mariana Biskupa (opublikowana pod tym tytułem w 1985).

Kostrzak  uczestniczył już wówczas w licznych konferencjach naukowych  w Polsce i w Niemczech, gdzie przebywał też na dłuższych stypendiach w 1984–86 i 1987. W 1989 był na stypendium w Estonii na zaproszenie tamtejszej akademii naukowej. Po uzyskaniu stopnia dr. zaczął zbierać materiały do przyszłej habilitacji, która miała być poświęcona ustrojowi ziem inflanckich w dobie średniowiecza i początków czasów nowożytnych.

Współzałożyciel Uni Wolności

W 1980–81 angażował się w tworzenie struktur NSZZ „Solidarność” w IH PAN i w regionie toruńskim. W 1989 czynnie włączył się do życia politycznego. Był jednym z twórców Komitetu Obywatelskiego w Toruniu; skupiał wokół siebie liczne grono ludzi nauki i kultury.

Po pierwszych wolnych wyborach włączył się w tworzenie Ruchu Obywatelskiego Akcja Demokratyczna (ROAD), przekształconego później w Unię Wolności. Był jednym z siedmiu współzałożycieli tej partii w Toruniu. Uczestniczył również w tworzeniu demokratycznych struktur władzy samorządowej, a także w wielu debatach na temat kształtu Polski demokratycznej.

W 1991 otrzymał propozycję stworzenia polskiej placówki dyplomatycznej w Estonii. W 1992 wyjechał do Rygi, gdzie objął funkcję konsula w tamtejszej Ambasadzie RP. Po uzyskaniu akredytacji, 31 VIII 1992 przeniósł się do Tallina. Podjął tam trud zorganizowania placówki dyplomatycznej RP.

Po dwóch latach został przeniesiony na stanowisko konsula generalnego w Kaliningradzie, które sprawował do 31 VIII 1996. Przyczynił się do budowy nowego gmachu konsulatu oraz skutecznie wsparł zabiegi polskiego proboszcza o uzyskanie działki pod budowę kościoła katolickiego w Kaliningradzie.

Po zakończeniu misji dyplomatycznej wrócił do pracy w IH PAN w Warszawie i podjął badania z zakresu dziejów byłych Prus Wschodnich (obwodu kaliningradzkiego) po 1945. Opublikował wtedy kilka artykułów, m.in. o początkach sowieckiej administracji północnej części Prus Wsch. Ponadto podjął w 2002 pracę nauczyciela akademickiego w Wyższej Szkole Humanistyczno-Ekonomicznej we Włocławku. Tam też był jednym z organizatorów konferencji naukowej w 2003 „Obwód Kaliningradzki Federacji Rosyjskiej – historia i współczesność”.

W 1997 został mianowany przez ks. biskupa Andrzeja Suskiego na pierwszego prezesa Akcji Katolickiej w diecezji toruńskiej. W czasie pełnienia przez niego tej funkcji zorganizował od podstaw struktury organizacji.

W 1998  został dyrektorem Urzędu Celnego w Tor.uniu. Pełnił tę funkcję do 30 IV 2003, kiedy został przeniesiony na stanowisko eksperta służby celnej.

Zmarł 29 IV 2004 po półrocznej walce z rakiem płuc. Został pochowany 4 maja na Centralnym Cmentarzu Komunalnym w Toruniu.

Bibliografia

  1. A. Kostrzak, Toruński Słownik Biograficzny, t.6 ToMiTo, UMK w Toruniu 2010

DZIEWULSKI WŁADYSŁAW

DZIEWULSKI WŁADYSŁAW (1878-1962), astronom, współorganizator i prof. UMK.

Urodził się  2 IX 1878 w Warszawie jako syn Klemensa Eugeniusza (1841-1889), fizyka i fotografa, współzałożyciela i wydawcy „Pamiętnika Fizjograficznego” i „Wszechświata”, inicjatora organizowania stacji meteorologicznych w kraju, oraz Anieli z domu Krauze. Braćmi jego byli: Stefan – ekonomista i prawnik, Wacław – fizyk, obaj późniejsi prof. szkół wyższych, siostrami: Eugenia, po mężu Krzesimowska – ekonomistka, i Maria – artystka graficzka.

Dziewulski  uczęszczał do V Gimnazjum Klasycznego w Warszawie, które ukończył w 1987. W 1987-1901 odbywał studia matem.-fizyczne na Uniwersytecie Warszawskim, zakończone uzyskaniem stopnia kandydata nauk matem.-fizycznych oraz srebrnym medalem. W 1901-02 pracował w Obserwatorium Astronomicznym UW, a także w Obserwatorium im. Jędrzejewicza w Warszawie. Uzyskawszy stypendium im. Kopernika z UW, przebywał w 1902-03 na uniwersytecie  w Getyndze pod kierunkiem prof. Karola Schwarzschilda.

Od 1903 pracował jako asystent w Obserwatorium Astronomicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego pod kierunkiem prof. Maurycego Rudzkiego, również na UJ doktoryzował się w 1906 na podstawie rozprawy Wiekowe perturbacje Marsa w rucu Erosa. Jako stypendysta Kasy im. Mianowskiego przebywał w 1907-08 ponownie w Getyndze, w 1908-09 jako asystent. Prowadziła tam prace z dziedziny mechaniki nieba oraz uczestniczył w pionierskich badaniach z fotometrii fotograficznej. Od 1909 był adiunktem Obserwatorium Astronomicznego UJ. W 1916 habilitował się na UJ na podstawie rozprawy Photographische Grossen von Sternen in der Nahe des Nordpols.

W 1919 przeniósł się do Wilna, aby pracować na nowo wskrzeszonym Uniwersytecie Stefana Batorego. Nominację na prof. nadzwyczajnego  astronomii uzyskał w 1920, zaś na prof. zwyczajnego  w 1921 i na tym stanowisku pozostawał do 15 XII 1939. Piastował kolejno funkcje dziekana Wydziału  Matem.-Przyrodniczego (1921-1922), rektora (1924-25) i prorektora (1925-28) USB. Organizował i rozbudowywał Obserwatorium Astronomiczne USB. W 1923 na zjeździe Polskiego Towarzystwa  Astronomicznego w Toruniu Dziewulski  poruszał sprawę powołania w tym mieście uczelni wyższej. W czasie wojny przebywał w Wilnie, ucząc i organizując naukę na tajnych kursach szkolnych i uniwersytecie.

Organizator Obserwatorium Astronomicznego UMK w Piwnicach

W lipcu 1945 przybył Dziewulski na czele 200-osobowej grupy pracowników USB do Torunia, gdzie został prof. astronomii i prorektorem  (1945-47) nowo utworzonego UMK. Dzięki staraniom Dziewulskiego uniwersytet uzyskiwał nowe budynki, nowe pracownie badawcze wzbogacały się w aparaturę, powiększało się grono profesorskie, szczególnie Wydziału Matem.-Przyrodniczego, dokąd Dziewulski  ściągał osoby pracujące już niekiedy w innych ośrodkach.

W 1945-1950 był przewodniczącym  Komisji Egzaminów Magisterskich na Wydziale  Matem.-Przyrodniczy, co wymagało niekiedy udzielania pomocy przy odtwarzaniu zaginionych dokumentów dla osób studiujących przed wojną lub w czasie jej trwania, a następnie  przygotowywania dyplomów, drukowanych dla każdego magistranta oddzielnie.

Dziewulski był organizatorem Obserwatorium Astronomicznego UMK w Piwnicach i jego kierownikiem do 1952; pod jego nadzorem powstawały pierwsze budynki dla lunet i pracowni w 1948 i 1956-58, zainstalowano pierwszy teleskop – astrograf Drapera i rozpoczęto zdjęcia nieba w 1949, obsadzano cały teren Obserwatorium drzewami i krzewami, tworząc piękny park. W 1958 dla zakupionej już lunety zbudowano pawilon obserwacyjny z funduszu pochodzącego z otrzymanej przez Dziewulskiego w 1955 nagrody państwowej.

Dzięki jego staraniom już w 1946 ukazały się drukiem pierwsze prace toruńskich astronomów w „Biuletynie Obserwatorium Astronomicznego”, którego redaktorem był aż do końca życia. Do chwili przejścia na emeryturę w wieku 82 l. prowadził wykłady dla studentów astronomii, fizyki, matematyki i geografii, opiekował się pracami magistranckimi, 2 prace doktorskie zostały wykonane pod jego opieką jeszcze w latach 60.

Interesował się sprawami popularyzacji astronomii; toruński oddział Polskiego Tow. Miłośników Astronomii powstał w jego gabinecie w latach 50. Postaci i dziełu Kopernika poświęcał wiele uwagi, począwszy od wykładu inauguracyjnego na pierwszej inauguracji na UMK 5 I 1946, poprzez liczne odczyty i przemówienia wygłaszane z okazji jubileuszu kopernikowskiego w 1953, do długoletnich starań o utworzenie Muzeum Kopernika w domu jego urodzenia.

Prezes Towarzystwa Naukowego w Toruniu

Dziewulski był niezwykle czynny w TNT jako współorganizator Wydziału Matem.-Przyrodniczego, twórca wydań seryjnych i wreszcie jako prezes szczególnie dbający o dalszy rozwój Towarzystwa w trudnym okresie 1949-56. Dorobek naukowy Dziewulskiego to 236 opublikowanych prac z zakresu mechaniki nieba, fotometrii (obserwacje wizualne i fotograficzne prowadzone przez wiele lat dla wybranych gwiazd zmiennych), astronomii gwiazdowej (statystyczne badania ruchów gwiazd) i historii astronomii. Najcenniejsze z nich to własne metody badania ruchów gwiazd oraz opracowanie historii Obserwatorium Astronomicznego w Wilnie. Opublikował również kilkadziesiąt biogramów astronomów, swoich kolegów i uczniów, zwłaszcza poległych w wyniku działań wojennych. Wychował dwa pokolenia astronomów. Wśród uczniów wileńskich  troje zostało profesorami: Wilhelmina Iwanowska na UMK, Włodzimierz Zonn (zm. 1974) na UW, Stanisław Szeligowski (zm. 1966) na Uniw. Wrocławskim. Wśród uczniów toruńskich 12 zostało profesorami i docentami.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim OOP w 1937 i 1954, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą OOP w 1959; był członkiem honorowym szeregu towarzystw  naukowych, członkiem tytularnym i rzeczywistym PAN, członkiem Królewskiego Tow. Astronomicznego w Londynie i Międzynarodowej  Unii Astronomicznej; Senat UMK nadał mu godność dr. honoris causa w 1961.

Zmarł w Toruniu 6 II 1962 i został pochowany na cmentarzu św. Jerzego. Ożeniony w 1909 z Jadwigą z Malinowskich, miał 3 córki: Jadwigę Karbowską, Wandę Ginkową, Anielę Łosiową i syna Wacława. Mieszkał w Toruniu w budynku uniwersyteckim przy ul. Sienkiewicza 30/32, w bocznym skrzydle od ul. Bema.

W stulecie urodzin Dziewulskiego Rada Miejska Torunia nadała jednej z ulic na Rubinkowie II jego imię, zaś międzynarodowa  społeczność astronomiczna nazwała nazwiskiem Dziewulskiego jeden z kraterów księżycowych. Od 1994 działa w Toruniu Planetarium im. prof. Dziewulskiego.

Bibliografia

C. Iwaniszewska, Toruński Słownik Biograficzny t. I, ToMiTo, Toruń 1998

JANITZEN DANIEL KRZYSZTOF

JANITZEN (Jaenitzen, Jantzen) DANIEL KRZYSZTOF (Daniel Christoph) (1650–1711), tor. kupiec, rajca i poczmistrz.

Urodził się w Gdańsku, syn tamtejszego kupca Jana. Nie figuruje jednak w spisach uczniów gdańskiego Gimnazjum Akademickiego. Do Torunia przybył prawdopodobnie wraz z krewnym (bratem?) Samuelem (Salomonem?), który od 1672 był właścicielem podmiejskiego folwarku Bielany.

W 1680 został mianowany poczmistrzem królewskim w Toruniu.Trudnił się jednocześnie kupiectwem, mimo że prawo miejskie jako kupiec otrzymał dopiero na pocz. 1688. 31 III tego roku wszedł w skład ławy przedmiejskiej, a 5 IV 1690 awansował na ławnika staromiejskiego.

Pełniąc tę funkcję, dbał także o swoje interesy, występując w 1692 i 1695 z pozwami przeciw Radzie do sądu asesorskiego. Oskarżał ją o bezprawnie nakładanie podatków na jego dobra ziemskie. Może właśnie dlatego (pojawiły się wówczas konflikty między Radą a ławą) został 4 IV 1696 starszym ławy. Wiemy, że we wrześniu 1697 wybierał się do Krakowa na koronację Augusta II.

9 III 1701 został rajcą. W 1702– 05 pełnił urząd kamlarza odpowiadającego za finanse i gospodarkę miasta. W 1706 uzyskał honorowy tytuł starszego rajcy, od tego roku pełnił funkcję dyrektora kontrybucji (podatków), nadzorował też urząd zarządzający funduszami jałmużniczymi i testamentowymi.

Obok dochodów z działalności kupieckiej i pocztowej osiągał znaczne zyski z dzierżawienia toruńskich dóbr miejskich. W 1688–94 trzymał klucz rychnowski (siedem wsi i młyn) za przeszło 40 tys. zł pruskich. Mieszkał w domu przy ul. Łaziennej. Miał też, co najmniej od 1683, prywatną posiadłość Bielany.

Pamiątki po Janitzenie

Interesował się bieżącymi wydarzeniami politycznymi.W Archiwum Państwowym Torunia zachowały się trzy obszerne tomy zbioru Sam-mlung Janitzeni, oprawione w brązową skórę (o łącznej objętości 2750 stron), zawierające cenne materiały dotyczące historii Polski i Europy w 1695–1700. Są tam odpisy pism politycznych, wierszy ulotnych, akt sejmikowych, fragmentów diariuszy sejmowych, mów posłów i senatorów, dekretów trybunalskich, a także ówczesne gazety, pisane i adresowane do Janitzena listy, zwłaszcza od Andrzeja Choynackiego (może dworzanina biskupa płockiego Andrzeja Chryzostoma Załuskiego?), szczegółowo informujące „Patrona” (tj. Janitzena) o wydarzeniach w Rzeczypospolitej. Znajduje się tam również wiele ówczesnych druków publicystycznych.

Janitzen ożenił się 18 VI 1681 w Toruniu z Barbarą z domu Blanck (zm. 8 VIII 1700). Jedyna córka Anna Elżbieta (14 XI 1681–XI 1725), wyszła za mąż 6 X 1705 za owdowiałego toruńskiego rajcę Jana Fryderyka Lindershausena. Wkrótce doszło jednak w tym związku do konfliktów i Anna Elżbieta wróciła do ojca. Ponieważ stosunki Janitzena z zięciem były bardzo napięte, a ponadto nie było szans na potomstwo, Janitzen w testamencie z 10 XII 1709 zapisał cały swój majątek (w tym i Bielany) miastu, pod warunkiem dożywotniego użytkowania go przez jego córkę.

Anna Elżbieta po zgonie ojca w 1711 szybko pojednała się ze swym mężem. Przez kilka miesięcy wraz z małżonkiem pełniła funkcję toruńskiego poczmistrza. Oboje podjęli próbę obalenia testamentu Janitzena. Doszło do długiego procesu (manifesty składano w urzędzie grodzkim w Kowalewie i w Gdańsku), który zakończył się dopiero z chwilą śmierci małżonków w 1724 (on 4 VI, ona przed 5 XI – data pogrzebu). Także gdańscy krewni Janitzena wysunęli roszczenia do spadku, którego wartość szacowano na 70–80 tys. zł pruskich.

Ostatecznie zadowolili się kwotą 10 tys. zł; miasto przejęło majętności Janitzena 17 IV 1725. Na pamiątkę tej darowizny na mocy testamentu Janitzena co roku Rada na św. Jana organizowała festyn i ucztę dla mieszczan (zwyczaj ten przetrwał co najmniej do schyłku XVIII w.).

Janitzen zmarł 5 V 1711. Pochowano go 12 V w kościele Najświętszej Marii Panny. Janitzenowi poświęcono co najmniej trzy panegiryki żałobne, po zgonie jego żony ukazały się cztery.

Bibliografia

J. Dygdała, Toruński Słownik Biograficzny t. VI, ToMiTo, UMK, Toruń 2010

JAWOROWICZ WITOLD

jawirowiczJAWOROWICZ WITOLD (1855–1905), dr med., prezes i skarbnik TNT.

Urodzil się w listopadzie 1855 w (Żerkowie?) Bieżdziadowie w pow. wrzesińskim, w rodzinie Wojciecha i Antoniny z dmu  Lewandowskiej. Uczęszczał do Gimnazjum (w Chełmnie?) św. Marii Magdaleny w Poznaniu, gdzie jesienią 1874 uzyskał świadectwo dojrzałości. W tym r.oku rozpoczął studia lekarskie na uniwersytecie w Greifswaldzie. Dalsze studia kontynuował w Marburgu. W 1879 wrócił do Grei-fswaldu, gdzie 27 IX 1880 złożył egzamin lekarski oraz doktorski. Następnie po odbyciu służby wojskowej osiedlił się w Trzemesznie, skąd po krótkiej praktyce udał się na studia dokształcające do Wiednia, Heidelbergu i Berlina.

W 1890 zamieszkał w Toruniu, gdzie był asystentem w klinice dra Leona Szumana. Przez długie lata był członkiem Zarządu – prezesem i skarbnikiem Towarzstwa Naukowego w Toruniu oraz drugim dyrektorem Spółki Ziemskiej.

Jaworowicz zmarł nagle na paraliż serca 29 V 1905 w Toruniu. Został pochowany na Cmentarzu Staromiejskim św. Jerzego.

W małżeństwie z córką prof. Bonifacego Łazarewicza z gimnazjum chełmińskiego miał dzieci – w tym córkę, która w 1904 wyszła za mąż za dra Hącię, członka Zarządu Banku Przemysłowców w Poznaniu. Braćmi Jaworowicza byli: Antoni Józef (1857–1939; dr med. w Toruniu) i Władysław Jakub (dr chemii, dyrektor  cukrowni w Kruszwicy, członek PTPN).

Bibliografia

  1. K. Przybyszwwski, Toruński Słownik Biograficzny t. VI, ToMiTo, UMK, Toruń 2010

JURKIEWICZ PAWEŁ

jurkiewiczJURKIEWICZ PAWEŁ (1882–1948), mistrz piekarski, działacz społeczny w Toruniu

Urodził się 15 VI 1882 w Brukach w pow. chełm., w rodzinie Antoniego i Magdaleny z Bucholców (Bucholtz). W 1900 rozpoczął naukę w zawodzie piekarskim u mistrza Lewinsona w Tor. Po dwóch l. nauki powołany został do służby wojskowej w armii niem., którą odbywał we Frankfurcie n. Odrą. Później służby wojskowej kontynuował naukę zawodu, w 1904 złożył egzamin czeladniczy.

Następnie przez cztery lata odbywał praktykę piekarską w Toruniu, Grudziądzu, Poznaniu i Berlinie. 14 X 1908 złożył egzamin mistrzowski i został przyjęty w poczet członków cechu piekarskiego; otworzył wówczas własną piekarnię w Toruniu.

Podczas pierwszej wojny światowej, nie będąc powołany na front, działał w polskich organizacjach konspiracyjnych, gdzie dzięki odwadze i sprytowi oddał znaczne zasługi dla sprawy niepodległościowej, m.in. uprowadził z więzienia trzech więźniów, których ukrywał w piwnicy, żywił, a następnie wywiózł do Inowrocławia, do domu swego szwagra, dyrektora Wacława Meyzy.

W uznaniu zasług wybrany został starszym cechu piekarskiego w Toruniu piastował to stanowisko przez dziesięć lat. Przez wiele lat był także przewodniczącym komisji egzaminacyjnych dla mistrzów przy Izbie Rzemieślniczej, przewodniczącym komisji egzaminacyjnych czeladniczych, członkiem komisji  cennikowej na terenie Torunia oraz piastował godność wiceprezesa Stowarzyszenia  Mistrzów Piekarskich na woj. pomorskie.

Ponadto był członkiem Rady Kasy Chorych miasta Torunia, aktywnym członkiem PCK, członkiem i II strzelmistrzem Bractwa Strzeleckiego w Toruniu. Po drugiej wojnie światowej otrzymał godność honorowego członka Cechu Piekarskiego, był starszym cechu oraz wiceprezesem Związku  Cechów Piekarskich na woj. pomorskie

Jurkiewicz zmarł 18 V 1948 w Toruniu. Pochowany został na Cmentarzu Staromiejskim św. Jerzego, na urnie z prochami swego syna Tadeusza, przywiezionymi z obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu w 1941 – grób się nie zachował.

W małżeństwie zawartym 15 IX 1908 z Leonią Meyzanką (ur. 5 IV 1882 w Toruniu, córką Nikodema i Marty z Rymarkiewiczów) miał córkę Marię (ur. 25 VI 1915 w Toruniu, zamężna Kozielecka) i wspomnianego syna Tadeusza. W Toruniu Jurkiewiczowie mieszkali przy ul. Mostowej 26.

Bibliografia

  1. K. Przybyszwwski, Toruński Słownik Biograficzny t. VI, ToMiTo, UMK, Toruń 2010

NIESIOŁOWSKI TYMON

niesiolowskiNIESIOŁOWSKI TYMON (1882-1965), artysta malarz, grafik, prof. UMK

Urodził się 2.X.1882 we Lwowie jako jedyny syn Norberta, urzędnika w Wydziale Krajowym Sejmiku Galicyjskiego  i Cecylii z Dzikowskich . Zamiłowanie  do sztuk pięknych , a także do literatury  i muzyki wyniósł z domu  rodzinnego. Z lwowskiego gimnazjum , po 5 latach nauki, został relegowany  w 1898 za udział w demonstracji 1-majowej. Przeniósł się do Szkoły Realnej, gdzie w 1899 uzyskał maturę. W 1900-03 w ASP w Krakowie studiował malarstwo w pracowniach J. Mehoffera, T. Axentowicza i S. Wyspiańskiego. Debiutował w 1903 w krakowskim TPSP na wystawie Towarzystwa Polskich Artystów :Sztuka”, z którym wystawiał do 1919. W tym czasie posługiwał się głównie pastelem i kredką: pod wpływem Franciszka Siedleckiego zainteresował się grafiką, głównie akwafortą. Sporadycznie zajmował się rzeźbą.

Pobyt w Zakopanem

 W 1905 po ukończeniu studiów, wyjechał do Zakopanego, gdzie mieszkał  z przerwami blisko 20 lat. Podjął  początkowo pracę w Bibliotece Publicznej, udzielał również prywatnych lekcji  rysunków. W Zakopanem, a przedtem w Krakowie poznał bliżej wielu wybitnych artystów i pisarzy: S. Witkiewicza, K. Szymanowskiego, J. Kasprowicza, S. Żeromskiego,   Przerwę- Tetmajera, W. Orkana, T. Micińskiego – portretując niektórych z nich. W tym też czasie podejmował swoje pierwsze próby literackie (dramaty Wanda i Północ – 1906 oraz opowiadania fantastyczne Sny i widzenia – 1907). Ważna dla Niesiołowskiego okazała się znajomość z W. Ślewińskim, przebywającym w 1906-10 w Poroninie, pod którego wpływem zaczął malować olejno oraz poznał bliżej twórczość P. Gauguina – jego wystawę zwiedził  w Wiedniu  z zaprzyjaźnionym S. I. Witkiewiczem (Witkacym). Od 1906 wystawiał wspólnie z powstałą rok wcześniej „Grupą Pięciu” ( obok L. Gottlieba, M. Jakimowicza, V. Hofmana  J. Rembowskiego i W. Wojtkiewicza), z którą związał się do końca jej istnienia (1908). W 1908 udał się w podróż do Włoch, zwiedzając Wenecję, Rzym, Florencję, Rawennę, Mediolan, zachwycając się mozaikami Rawenny, freskami Giotta, Fra Angelica oraz malarstwem Tintoretta. Wcześniej zwiedzał Monachium (1907). dzieła artystów francuskich (Renoir, Cezanne, van Gogh, kubiści) oraz zbiory Luwru poznał w trakcie kilkumiesięcznego pobytu w Paryżu w 1912; do kraju wrócił przez Berlin, Wiedeń i Budapeszt. Zajął się sztuką użytkową – w1909 został członkiem stowarzyszenia „Sztuka Podhalańska”i brał udział w jego wystawach; współpracował z pracownią „Kilim” . Czas I wojny światowej  spędził w Zakopanem, gdzie związał się z awangardowymi artystami ( m.in. L. Chwistek, T. Czyżewski, J. Mierzejewski, K. Winkler, A. i Z. Pronaszkowie, , Witkacy), z którymi w następnym roku założył grupę „Ekspresjonistów Polskich”, dających początek formizmowi – na I wystawie w 1917 w Krakowie pokazał trzy obrazy: W Kąpieli, Pejzaż i Odpoczynek. Z ugrupowaniem tym wystawiał do końca ich wspólnej działalności (1922). Malarstwo Niesiołowskiego ulega w tym czasie  wyraźnym przeobrażeniom: artysta porzuca secesyjno-symboliczną stylistykę na rzecz większej prostoty i harmonii,przez co zbliża się do ówczesnego malarstwa francuskiego (Gauguin, Cezanne). W 1922-32 był członkiem Stowarzyszenia Artystów  Plastyków  „Rytm”, do którego należeli m.in.:W. Borowski, R. Kramsztyk, H. Kuna, S. Rzecki, W. Skoczylas, Z. Stryjeńska, E. Wittig, K. Witkowski i E. Zak. Malarstwo Niesiołowskiego korzystające z doświadczeń kubizmu bliskie było wtedy „klasycyzującym”obrazom Picassa. Wystawiał również z innymi ugrupowaniami – „Awangarda” , „Nowa Generacja” – oraz indywidualnie w Warszawie (1923, 1925,1926) i w Toruniu (1926).

Dyrektor Szkoły Rzemiosł Artystycznych w Wilnie.

W lipcu 1926 przeniósł się wraz z żoną do Wilna, gdzie został dyrektorem nowo powstałej Szkoły Rzemiosł Artystycznych, w której nauczał do 1932. Wstąpił też do Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków, biorąc udział w jego zbiorowych wystawach ( 1928. 1930 i 1931), obok L. Ślendzińskiego,  H. Kuny, B. Jamontta, M. Rouby i in. Od 1927 jego prace

włączone były do wystaw sztuki polskiej za granicą, m.in.: w Helsinkach i Sztokholmie (1927), Brukseli, Wiedniu i Paryżu (1928), Edynburgu(1932) , Moskwie  (1933) i w Rydze (1934). W latach  20-tych krystalizuje się styl malarski Niesiołowskiego, operujący płaskimi plamami barwnymi obwiedzionymi zdecydowanym konturem. Jego twórczość została dostrzeżona i doceniona. W 1934 otrzymał nagrodę na I Ogólnopolskim Salonie w Krakowie, a w roku następnym nagrodę senatu Uniwersytetu Stefana Batorego za obraz  Akt kobiety oraz nagrodę ministra spraw zagranicznych za Półakt, wystawiany    na IV Salonie Zimowym Instytutu Propagandy Sztuki w Warszawie. W 1937 na międzynarodowej wystawie „Sztuka i technika” w Paryżu został odznaczony srebrnym medalem, a na wystawie w Instytucie Carnegie w Pitsburgu otrzymał dyplom honorowy. W tymże roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W 1936 i 1938 miał kolejne wystawy indywidualne w Warszawie, które przyniosły mu duży sukces. Oprócz działalności artystycznej zajmował się też dydaktyką. W 1928 rozpoczął pracę na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego, prowadząc zajęcia z malarstwa, rysunku, projektowania tkanin i plakatów; od 1937 był docentem katedry malarstwa monumentalnego – do 15. XII.1939, tj. do momentu zamknięcia USB przez władze litewskie. W 1940 otrzymał tytuł prof. w powstałej w miejsce Wydziału Sztuk Pięknych USB – litewskiej Szkole Sztuk Pięknych. Został też wybrany na prezesa Związku Plastyków Wileńskich. Po zajęciu Wilna przez Niemców (czerwiec 1941) został zwolniony z obu tych  funkcji. W trudnym okresie wojennym, aby utrzymać rodzinę, malował portrety na zamówienie i obrazy do okolicznych kościołów, rysował także świąteczne pocztówki, sprzedał swoją bibliotekę. W lipcu 1944 , w trakcie walk o Wilno, zniszczeniu uległo jego mieszkanie wraz z większością prac.

Z Wilna do Torunia

W maju 1945 wraz z rodziną przybył do Torunia, gdzie od razu włączył się aktywnie w organizację życia artystycznego i naukowego. Wraz z innymi artystami przybyłymi z Wilna stworzył na nowo powstałym UMK najpierw Sekcję Sztuki przy Wydziale Humanistycznym, a potem samodzielny Wydział Sztuk Pięknych, którego był pierwszym prodziekanem. Jako profesor zwyczajny objął katedrę malarstwa sztalugowego, którą kierował do przejścia na emeryturę w 1960, ciesząc się niezwykłym autorytetem, ale i sympatią studentów. W lipcu 1945 został też prezesem toruńskiego oddziału  Związku Zawodowego Artystów Plastyków (d1958o 1947). W 1958 wstąpił do „Grupy Toruńskiej”. Po wojnie oprócz malarstwa uprawiał też grafikę: linoryt, suchą igłę, litografię (w 1949 wydal tekę        10 autolitografii). Prócz dawnych motywów (akty we wnętrzu lub na tle krajobrazu, martwa natura) pojawiły się też nowe: cyrkowcy, Don Kichot. Ciągle bardzo  i aktywny twórczo, dużo wystawiał, poczynając od I wystawy artystów toruńskich w 1946, po liczne wystawy zbiorowe w kraju. Miał też kilkanaście wystaw indywidualnych, w tym za granicą (Wenecja 1960, Londyn 1964, Wiedeń 1965). W rok po śmierci artysty w Bydgoszczy miała miejsce retrospektywna, połączona z sesją naukową na temat jego twórczości. W stulecie urodzin Niesiołowskiego Muzeum Narodowe w Warszawie pokazało dużą wystawę jego prac , popartą obszernym katalogiem. Niesiołowski był autorem niewydanej książki o malarstwie P. Michałowskiego oraz wydanych  w 1963 Wspomnień, doprowadzonych do 1944. Niesiołowski był odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim i Komandorskim OOP (1955 i 1965). Wydział Sztuk Pięknych UMK główną swą salę wykładową nazwał jego imieniem, także jedna  z toruńskich ulic na Rubinkowie nosi jego imię. Zmarł 12 czerwca 1965 w Toruniu, pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. W 1926 ożenił się z Heleną Wapińską, z którą miał syna Krzysztofa (ur. 1927) i córkę Dorotę (ur. 1931). Prace Niesiołowskiego znajdują się w  zbiorach muzealnych w kraju  oraz w muzeach zagranicznych i w kolekcjach prywatnych. W Toruniu mieszkał przy ul. Mickiewicza 7.

Bibliografia

  1. Kozłowski, Toruński Słownik Biograficzny, t.6,ToMiTo, UMK w Toruniu 2010