Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

CIOMBOROWSKI JAN

CIOMBOROWSKI JAN (1879-1952), nauczyciel w szkołach toruńskich, pionier nauczycielskiego ruchu zawodowego na Pomorzu, działacz społeczny.
Urodził się 1 III w Bolesławiu w powiecie Dąbrowa Tarnowska w Małopolsce, w rodzinie chłopskiej. Uczęszczał do Seminarium Nauczycielskiego w Tarnowie, które ukończył w 1899. Następnie był słuchaczem szkoły oficerskiej w Krakowie; po odzyskaniu niepodległości uzyskał stopień kapitana Wojska Polskiego. W 1901 został nauczycielem w szkole powszechnej w Wadowicach, w 1906-20 pełnił funkcję kierownika szkoły.

Po powrocie Pomorza do Polski w styczniu i lutym 1920, na apel władz oświatowych do nauczycieli Polaków z Małopolski i Królestwa, aby zasilili nieliczne kadry nauczycieli polskich na Pomorzu, przyjechał z rodziną z Wadowic do Torunia i 1 lipca tego roku podjął pracę w Państwowym Gimnazjum Klasycznym. Następnie od 1923 pracował w szkole wydziałowej męskiej. Nauczał języka polskiego i historii, chociaż miał także uprawnienia do nauczania języka niemieckiego. Prowadził ponadto kółko dramatyczne (zajęcia pozalekcyjne), wygłaszał referaty o pracy artystycznej z młodzieżą po lekcjach, organizował pokazy pracy artystycznej uczniów.

Poza pracą pedagogiczną Ciomborowski był założycielem w 1920 Związku Polskich Nauczycieli Szkół Powszechnych, następnie Związku Nauczycielstwa Polskiego na Pomorzu z siedzibą w Toruniu i jego długoletnim czołowym działaczem. Kierował pracą związkową w pierwszym i najtrudniejszym okresie lata 1920-24, podlegając organizacyjnie Komisji Zarządu Głównego w Poznaniu. Na pierwszym zjeździe wojewódzkim 31 maja 1924 postanowiono zintensyfikować działalność związkową i powołać Komisję Zarządu Głównego w Toruniu. Do Komisji wybrano 8 osób, a jej przewodnictwo powierzono ponownie Ciomborowskiemu. Powołanie do życia Komisji w Toruniu było właściwie koniecznością. Wpływało przede wszystkim na zwiększenie operatywności Związku i stwarzało możliwości do szerszej dyskusji z władzami oświatowymi. Na kolejnym zjeździe wojewódzkim odbytym jesienią 1930 powołano Zarząd Okręgu Pomorskiego Związku Nauczycielstwa Polskiego w Toruniu, a na prezesa wybrano dotychczasowego przewodniczącego. 1 września 193 na skutek połączenia okręgów szkolnych pomorskiego z poznańskim Okręg Pomorski ZNP został rozwiązany i włączony do Okręgu Poznańskiego, a Ciomborowski został członkiem jego Zarządu w Poznaniu i pracował w nim do czasu przejścia na emeryturę w 1936. Jako emeryt działał następnie w ZM (Gr.) ZNP w Toruniu, będąc członkiem z wyboru i kierownikiem Wydziału Społecznego. Wydział ten był organizatorem licznych narad oraz zjazdu oświatowego ziemi pomorskiej w 1936 na temat sytuacji w oświacie, o którym szeroko relacjonowała prasa.

Ciomborowski był także członkiem Zarządu Miejskiego Polskiego Zarządu Zachodniego. W 1938 odznaczony został Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę” i otrzymał też dyplom Kuratorium Okręgu Szkolnego Poznańskiego. Okres okupacji spędził w Chełmie Lubelskim, ucząc na tajnych kompletach uczniów klas gimn. W 1945 wrócił do Torunia i rozpoczął pracę jako zastępca kier. w Urzędzie Stanu Cywilnego. Od 1924 był C. członkiem PPS, a od 1948 PZPR. Działał także w TPPR, Tow. Przyjaciół Żołnierza i Tow. Przyjaciół Dzieci. Zm. 5 VI 1952 w Toruniu i pochowany został na cm. staromiejskim św. Jerzego. W małżeństwie z Bronisławą z d. Lis miał syna Tadeusza, działacza ZHP, i córkę Joannę.

Bibliografia
K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny t. V, ToMiTo, UMK, Toruń 2007