Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

DĄBROWSKI TADEUSZ

DĄBROWSKI TADEUSZ (1885-1942), pułkownik, dr medycyny, lekarz chorób wenerycznych i skórnych, starszy ordynator Oddziału Skórno-Wenerycz-nego VIII Wojskowego Szpitala Okręgowego w Toruniu.

Urodził się 25 II w Warszawie, w rodzinie Zdzisława, inżyniera mechanika, powstańca 1863, i Marii z Sobierańskich. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w Kijowie studiował tamże nauki lekarskie na Uniwersytecie Św. Włodzimierza, zakończone uzyskaniem dyplomu 30 IV 1912. Specjalizował się (od 1 I 1912 do 30 VII 1914) w dermatologii w Klinice Dermatologii i Syfilidologii. Od 1 I 1912 do 31 XII 1917 służył w armii ros. , następnie od 16 II 1920 do 30 XI 1935 w Wojsku Polskim. Od II do 15 III 1920 był ordynatorem Oddziału Skórno-Wenerycznego w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, następnie do 29 I 1926 starszym ordynatorem Szpitala Wojskowego w Modlinie, potem do 29 IX 1927 w Stanisławowie.

Od 30 IX 1927 do 20 X 1935 był starszym ordynatorem Oddziału Skórno-Wene¬rycznego VIII Wojskowego Szpitala Okręgowego w Toruniu. Ponadto pracował także w Szpitalu Dobrego Pasterza jako lekarz chorób skórno-wenerycznych i prowadził też prywatną praktykę lekarską. Od 11 do 15 września 1933 uczestniczył w XIV Zjeździe Lekarzy i Przyrodników Polskich w Poznaniu. Był wiceprezesem, a w 1936 prezesem oddziału Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w Toruniu, zastępcą przewodniczącego Sekcji Sanitarnej Towarzystwa Wiedzy Wojskowej w Toruniu.

W sierpniu 1939 przeniósł się do Warszawy, Zdemobilizowany w stopniu podpułkownika powrócił do Torunia, gdzie pracował w Szpitalu Wojskowym. Zmobilizowany ponownie 26 sierpnia 1939 do Szpitala Wojennego nr 802 armii „Pomorze”, brał udział w kampanii wrześniowej i pod Iłowem 19 września dostał się do niewoli niemieckiej. Więziony był w oflagu II B w Czarnem (Hammerstein), w pow. człuchowskim, potem kolejno w oflagu X B-Nie¬nenbur, oflagu X A-Itzehoe, skąd jako chory przekazany został 10 maja 1940 do „Reserve Lazarett Rotenburg”, następnie 5 listopada tego roku z „Reserve Lazarett II Schleswig” do oflagu II B-Arnswalde (Choszczno).

Zmarł na gruźlicę 16 VIII (wg J. Glińskiego – 16 IV) 1942 w oflagu II B-Arnswalde i pochowany został na cmentarzu obozowym. Po wojnie został ekshumowany i pochowany w grobie rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Odznaczony był Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Niepodległości, Medalem Polska Swemu Obrońcy 1918-20 i in. Był żonaty, miał syna. W Toruniu mieszkał przy ul. H. Sienkiewicza 8, następnie Bydgoskiej 10 i Szerokiej 6

Bibliografia
K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny t. V, ToMiTo, UMK, Toruń 2007