Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

GOŁAWSKI Władysław Franciszek

GOŁAWSKI Władysław Franciszek (1891–1950), kapitan-lekarz Wojska Polskiego, lekarz domowy Kasy Chorych i Ubezpieczalni Społecznej oraz lekarz rejonowy PKP w Toruniu


 

Lekarz wojskowy i domowy

Urodził się 22 sierpnia 1891 r. w Celinach w powiecie łukowskim na Lubelszczyźnie, w rodzinie szlacheckiej Franciszka i Felicjanny z Cielemęckich. Uczęszczał do gimnazjum w Warszawie, a po uzyskaniu świadectwa dojrzałości rozpoczął w 1912 r. studia lekarskie w Warszawie, które ukończył 29 kwietnia 1917 r. na uniwersytecie w Kazaniu (w Rosji).

Po uzyskaniu dyplomu lekarskiego pracował od maja 1917 r. do 2 października 1918 r. jako lekarz wojskowy w formacjach i szpitalach wojskowych rosyjskich. Następnie od 3 października 1918 r. do maja 1922 r. służył w Wojsku Polskim, w pierwszym ułańskim pułku V Dywizji gen. Józefa Hallera – Syberia; od 1 stycznia 1920 r. w niewoli bolszewickiej; następnie od 15 października tego roku w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie; później od 29 grudnia 1920 r. lekarz obozu gen. Pułaskiego w Grupie w powiecie grudziądzkim, a od 12 kwietnia 1921 r. lekarz Centralnej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu.

Od 22 kwietnia 1921 r. do 16 maja 1922 r. dr Goławski zatrudniony był na stanowisku naczelnego lekarza 63 Pułku Piechoty w Toruniu. Po zwolnieniu z wojska na własną prośbę, w randze kapitana lekarza mieszkał nadal w Toruniu, gdzie do 31 grudnia 1924 pełnił służbę jako lekarz kontraktowy tego pułku. Rozwiązanie tego kontraktu nastąpiło rozkazem Ministerstwa Spraw Wojskowych z powodu oszczędności skarbowych. Podczas tych blisko 4 lat pełnił dr Goławski swe obowiązki z poświęceniem dla dobra armii i pułku, otrzymując za nie wyróżnienie dowódcy pułku płka Włodzimierza Krynickiego.

Potem dr Władysław Goławski zatrudniony był od 1 lipca 1923 r. do 1 września 1939 r. w charakterze lekarza domowego w Kasie Chorych i Ubezpieczalni Społecznej oraz dodatkowo od stycznia 1930 r. do 1 września 1939 r. jako lekarz regionu PKP.


W czasie okupacji i po wyzwoleniu

Po wybuchu drugiej wojny światowej, jako lekarz rezerwy Wojska Polskiego powołany i przydzielony do 8 Szpitala Okręgowego w Toruniu, brał udział w kampanii wrześniowej; od 19 września do 6 grudnia 1939 r. był w niewoli niemieckiej. Po zwolnieniu z niewoli długo chorował i przebywał w szpitalu. Po wyleczeniu w listopadzie 1941 r. zgłosił się do Ubezpieczalni Społecznej w Lublinie, która skierowała go jako lekarza fabrycznego do Huty Szkła Dubeczno w pow. chełmskim. Po jej likwidacji, to jest wywiezieniu większości mieszkańców pochodzenia żydowskiego, otrzymał stanowisko lekarza Ubezpieczalni Społecznej Siedlce w Białej Podlaskiej, na którym był zatrudniony do 30 marca 1945 r.

Jednocześnie w latach okupacji wzywany był często do rannych żołnierzy AK, których leczył bez względu na grożące niebezpieczeństwo. Ponadto przenosił grypsy do więzienia i udzielał walczącym Polakom wszelkiej bezinteresownej pomocy.

Po zakończeniu wojny wrócił do Torunia i 15 kwietnia 1945 r. ponownie podjął pracę lekarza rejonowego PKP, a od 5 lutego 1947 r. także lekarza Ubezpieczalni Społecznej.

Dr Goławski był do 1939 r. członkiem: Komisji Rewizyjnej Okręgu Pomorskiego Związku Lekarzy Państwa Polskiego, Izby Lekarskiej Pomorskiej i Związku Zawodowego Kolejarzy w Toruniu; po drugiej wojnie światowej natomiast należał do Związku Pracowników Służby Zdrowia i Związku Zawodowego Pracowników Kolei. Wygłaszał odczyty w toruńskim oddziale Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i w Związku Zawodowym Kolejarzy. Odznaczony był Krzyżem Walecznych i Medalem Niepodległości. Zmarł 30 grudnia 1950 r. i pochowany został w grobach rodzinnych na cmentarzu staromiejskim św. Jerzego w Toruniu.

Dr Władysław Goławski był człowiekiem szlachetnym i prawym, o wielkim poczuciu obowiązku w służbie społeczeństwa i krajowi. Po wojnie często doznawał spontanicznych dowodów sympatii ze strony dawnych pacjentów.

W małżeństwie z Anną Florą Skalską, urodzoną 4 maja 1891 r. w Toruniu, córką Jana i Anny, działaczką PCK miał córki: Halinę Łucję, urodzoną 25 maja 1923 r., mgra ekonomii i Jolantę, urodzoną 30 XI 1931 r., mgra historii sztuki.

W Toruniu dr Władysław Goławski mieszkał początkowo przy ul Kościuszki 5, następnie przy ul. Królowej Jadwigi 1, a później we własnej willi przy Szosie Chełmińskiej 23. Żona jego była współwłaścicielką domu przy ul. Żeglarskiej 27


Bibliografia

K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny, t.. 3 ToMiTo UMK Toruń 2002


FOTOGALERIA