Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

GOETZ Józef

GOETZ  Józef (1903–1951), dr, inż., nadleśniczy i dyrektor Dóbr i Lasów Miejskich w Toruniu


Syn leśnika

 

Urodził się 2 marca 1903 r. we wsi Koryta w powiecie ostrowskim w Wielkopolsce, w rodzinie leśnika Walentego i Józefy z domu Wiencek. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie w 1923 r. uzyskał świadectwo dojrzałości. Jako syn leśnika, od dziecka wyrastający w otoczeniu przyrody, postanowił poświęcić się studiom leśnym i obrać zawód leśnika. Odbył więc roczną praktykę leśną w nadleśnictwach: Wanda, Sieraków i Durowo w Wielkopolsce i w 1924 r. zapisał się na Wydział Rolniczo-Leśny Uniwersytetu Poznańskiego. Już jako młody praktykant, a następnie student wyróżniał się wielkim zamiłowaniem i poważnym podejściem do obranego zawodu.

W czasie studiów poświęcił wszystkie wakacje na zdobywanie wiedzy leśnej na praktykach w nadleśnictwie Głębokie na Wileńszczyznie, lasach pszczyńskich na Śląsku i w nadleśnictwie Przygodzice w Wielkopolsce; poznał więc różne typy lasów i sposoby gospodarowania w nich. Będąc wybitnie zdolnym słuchaczem został mianowany na ostatnim roku studiów młodszym asystentem przy Katedrze Botaniki Leśnej macierzystej Uczelni. Ukończył studia w 1928 r. ze stopniem inżyniera leśnika, na podstawie rozprawy: “O rozmieszczeniu brekini w Polsce Zachodniej”, opartej na własnych badaniach na Pomorzu, Śląsku i w Wielkopolsce.

Dnia 1 lipca 1928 r. objął stanowisko starszego asystenta tej samej katedry – z roczną przerwą (1 X 1929 – 30 IX 1930) dla odbycia służby wojskowej w szkole podchorążych piechoty w Śremie. W tym czasie – do 1933 r. prowadził badania w zakresie botaniki leśnej i dendrologii, publikując szereg prac z tej dziedziny, zaś ogłoszona w 1932 r. na podstawie studiów terenowych praca p. t.: “Grab (Carpius Betulus), w Północno-Wschodniej Polsce, jego rozmieszczenie oraz udział w tworzeniu drzewostanów”, zamieszczona w: Acta Societatis Botanicorum Poloniae, stała się podstawą uzyskania przezeń stopnia doktora.

Dla pogłębienia swoich praktycznych wiadomości w całokształcie zagadnień leśnych przeszedł dr Józef Goetz do pracy w terenie i był od 1 września 1933 r. nadleśniczym w lasach miłosławskich w powiecie wrzesińskim, zaś od 1 maja 1935 r. do wybuchu wojny światowej – nadleśniczym Dóbr i Lasów Miejskich w Toruniu. Jego m. in. zasługą jest to, że Toruń posiada do dziś pięknie zachowane zieleńce, parki i lasy wewnątrz i wokół miasta. On też, jako członek Polskiego Związku Łowieckiego, pełnił funkcję podłowczego w Toruniu, a łowisko, w którym gospodarzył – Miejskie Lasy w Toruniu – znane były z wzorowego zagospodarowania i obfitości zwierzyny.


 

Dyrektor Dóbr i Lasów Miejskich w Toruniu

 

 

W 1939 r. dr Goetz jako podporucznik Wojska Polskiego wziął udział w wojnie obronnej; 22 września tego roku dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał do 29 kwietnia 1945 r. w Oflagu A-Murnau. W obozie skupił koło siebie kolegów leśników i myśliwych; pod koniec 1940 r. po naszkicowaniu planu i przedstawieniu go polskiemu dowództwu i władzom obozu, uzyskał zezwolenie na prowadzenie wykładów z dziedziny botaniki leśnej, hodowli lasu i łowiectwa. W ten sposób kilkusetosobowa grupa jeńców prowadziła pracę samokształceniową, odbywała dyskusje naukowe i gromadziła biblioteczkę leśną. Słuchacze tych wykładów utworzyli “Koło Leśników”, którego pierwszym prezesem był inż. kpt. Michał Bernakiewicz, przed wojną inspektor leśnictwa w Pomorskiej Izbie Rolniczej w Toruniu. Dwukrotnie godność tę sprawował także dr Goetz. Poza tym w obozie prowadził on też studia nad wykreśleniem mapy rozmieszczenia zwierzyny łownej w Polsce w latach 1919–1939.

Po powrocie do kraju w sierpniu 1945 r., dr Goetz objął 15 października tego roku stanowisko dyrektora Dóbr i Lasów Miejskich w Toruniu i funkcję tę sprawował do 31 lipca 1949 r. – do czasu upaństwowienia lasów samorządowych. Oprócz pracy zawodowej działał w Związku Łowieckim, będąc członkiem Wojewódzkiej Rady Łowieckiej i Łowczym Powiatowym. W latach 1947–1949 był redaktorem “Pomorskiego Biuletynu Łowieckiego”, a w 1948 r. redaktorem pięknie wydanej jednodniówki “Łowiectwo na Pomorzu”, w której zamieścił 5 swoich artykułów. Za zasługi w dziedzinie łowiectwa odznaczony został przez Radę Naczelną Polskiego Związku Łowieckiego Złotym Medalem.

Dnia 1 września 1949 r. objął stanowisko adiunkta w Katedrze Botaniki i Fitopatologii Uniwersytetu Poznańskiego, a 9 grudnia 1950 r., jako zastępca profesora, został kierownikiem Katedry Botaniki Leśnej.

Dr inż. Józef Goetz ogłosił 16 prac botaniczno-leśnych i 26 prac z zakresu łowiectwa, bardzo zaawansowaną była jego praca habilitacyjna. Ponadto od września 1949 r., a także w okresie międzywojnia, był członkiem Zarządu i sekretarzem Oddziału Poznańskiego Polskiego Towarzystwa Botanicznego.

Dr inż. Józef Goetz zmarł w Poznaniu 22 lutego 1951 r. Rodziny nie założył. W Toruniu mieszkał przy Szosie Bydgoskiej 3; po wojnie przy ul Leona Wyczółkowskiego 21, a następnie Grunwaldzkiej 64.


Bibliografia

K. Przybyszewski, Toruński  Słownik Biograficzny, t.. 3 ToMiTo UMK Toruń 2002


FOTOGALERIA