Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

JACOBI JERZY WOJCIECH

JACOBI JERZY WOJCIECH (Georg Adalbert, Georg Albrecht) (1777–1843), malarz toruński, syn Jana Bogumiła.

Urodził się 9 IV 1777 w Toruniu jako najstarszy syn mistrza malarskiego Jana Bogumiła starszego i Ewy z Michałowskich. Kontynuował tradycję rodzinną, zostając mistrzem malarskim. Ożenił się z Albertyną Getke (Gertke) (1778–przed 1836), luteranką pochodzącą z Lubawy. Jacobi był katolikiem, natomiast jego dzieci pozostały przy wyznaniu żony. Z tego małżeństwa miał kilkoro potomków: Teodora Napoleona (1807–1867), Juliusza Aleksandra (ur. 17 II 1813), Karola Edwarda (ur. 1811), Ernesta (ur. 1816). Gustawa (ur. 1835 w Grudziądzu), Wilhelminę (ur. 1836 w Grudziądzu), Roberta (ur. 1837 w Grudziądzu), Teofila (ur. 1838 w Grudziądzu), Karola (ur. 1840 w Toruniu).

30 VII 1783  został przyjęty na naukę do warsztatu ojca. Na czeladnika został wyzwolony 1 VII 1794, po przedstawieniu rysunku ze studium postaci męskiej w przyklęku. 29 III 1803 jako temat pracy mistrzowskiej wyznaczono mu wykonanie dwóch obrazów olejnych Cypria i Adonis (Afrodyta i Adonis) oraz św. Fulgencjusza.

Grono uczniów warsztatu mistrza Jacobiego

Po uzyskaniu tytułu mistrzowskiego otworzył warsztat, początkowo wspólnie z bratem Karolem Dominikiem. W 1842 pełnił godność starszego toruńskiego cechu malarskiego. Wykształcił pokaźną liczbę uczniów. Pod tym względem można go uznać za najbardziej aktywnego toruńskiego mistrza malarskiego XIX w. Do grona jego uczniów należeli: Walenty Jacobi, kształcony wspólnie z młodszym  bratem Karolem Dominikiem (przyjęty 26 VIII 1810, wyzwolony na czeladnika 24 X 1814), Franciszek Wincenty Stecz (Steetz) (przyjęty 1 I 1812, wyzwolony 29 I 1816, rysunek przedstawiający akt męski), Mateusz Józef Obiezurski (przyjęty 29 I 1816, wyzwolony 26 II 1820, rys. Studium rzeźby Apolla), Carl Herrenbeck (przyjęty 1 I 1817, wyzwolony 22 IX 1823, rys. Studium Merkurego Ludovisi), Michael Kichler (przyjęty 22 IX 1823, wyzwolony przez Karola Dominika Jacobiego 25 IV 1829), Robert Lutherkorth (przyjęty 22 IX 1823, wyzwolony przez Karola Dominika Jacobiego 16 II 1828), August Jakubowski (przyjęty 22 IX 1824, wpisany na cztery lata, lecz faktycznie wyzwolony już 27 XII 1826, rys. Herkules zabijający Centaura Giambologni), Eduard Leopold Burchardt (przyjęty 22 V 1824, wyzwolony 22 IV 1827, rysunek Studium grupy rzeźbiarskiej Byk Farnese), Joseph Behrend (Behrendt) (wyzwolony 3 VI 1828, rys. rzeźby antycznej), Hieronim Baldowski (Baltowski) z Grudziądza (przyjęty 8 I 1827, wyzwolony 19 XII 1830, rysunek Flory Farnese), Albrecht Seidler (Zaydler) (przyjęty 24 IV 1818, wyzwolony 22 XII 1822, rys. rzeźby Apolla), Franz August Herr z Nieszawy (przyjęty 22 III 1822), Hipolit Buksakowski z Nieszawy (przyjęty 22 XII 1822, wyzwolony 13 X 1826, rys. Studium Bachusa Michała Anioła), Johann Darau (przyjęty 9 VI 1824, wyzwolony 5 VI 1828, rys. rzeźby antycznej), Ludwig Hermann Weis (przyjęty 27 XII 1825, wyzwolony 9 VIII 1829, rys. Apollo obdzierający Marsjasza ze skóry), Bernhard Spenke (Spaenke) (przyjęty 19 IV 1826, wyzwolony 19 XI 1831, rys. Studium Apolla na rydwanie), Joseph Behrendt (przyjęty 1 VI 1827, wyzwolony już 3 VI 1828), Ludwig Herrn (przyjęty 9 VIII 1829), Anton Seidler (przyjęty 9 VIII 1829, wyzwolony 10 IV 1831, rys. Studium Bachusa), Carl Heese (wyzwolony 31 XII 1831, rys. siedzącego Bachusa), August Reko (wyzwolony 21 II 1836, rys. Bachusa), Aloisius Karczewski (wyzwolony 21 II 1836, rys. przedstawiający studium rzeźby), Carl Ferdinand Rommeck z Chełmna (wyzwolony 9 IX 1838, rys. Historia Bachusa), Emil Siemsen (przyjęty 28 III 1839, wyzwolony 25 III 1842, rys. sceny alegorycznej – Zawiść). Należy zaznaczyć, że J. wykształcił również pod koniec życia Theodora Knorra, który został później mistrzem malarskim (wyzwolony 20 IV 1840, rys. Chrystusa Zmartwychwstałego Michała Anioła).

W 1842 Jacobi pełnił funkcję starszego cechu. Dożywotnio należał do Toruńskiego Bractwa Strzeleckiego (od 1807). Było to swoistą tradycją rodzinną, ponieważ w późniejszym okresie należeli do niego także: jego brat Karol Dominik (odnotowany w 1834), bratanek Jan (w bractwie od 1831) i jego syn Teodor Napoleon (od 1855). W 1828 Jacobi pełnił funkcję zastępcy prezesa Bractwa.

Zachowały się jego nieliczne dzieła z okresu nauki w warsztacie malarskim (prace czeladnicze i majstersztyk). Oprócz działalności typowo artystycznej zajmował się również malarstwem rzemieślniczym drzwi, okien oraz fasad domów. Łączyły go bliskie kontakty towarzyskie z rodziną Sierakowskich. Kajetan Onufry Sierakowski i jego żona Helena zostali rodzicami chrzestnymi jego syna Teodora Napoleona.

Jacobi mieszkał w Nowym Mieście w Tor.uniu. Najpierw pod nr. 237 (obecnie ul. Nowy Rynek), a następnie pod nr. 96 (obecnie ul. Prosta).

Jacobi zmarł w Toruniu 11 VI 1843. Jego synowie również działali w branży malarskiej. Szczególnie należy tu wymienić Teodora Napoleona(1807–67), który był jednym z pierwszych toruńskich fotografów. Oprócz niego malarzem został inny syn Jacobiego – Juliusz Aleksander (ur. 17 II 1813). Księgi cechowe nie odnotowują jego nazwiska. Pracował jako pomocnik ojca.

Bibliografia

  1. Kucharski, Toruński Słownik Biograficzny, t. 6, ToMiTo, UMK w Toruniu 2010