Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

JASTRZĘBIEC KOZŁOWSKI Kazimierz Paweł

JASTRZĘBIEC KOZŁOWSKI Kazimierz Paweł (1865–1932), dr med. dyrektor Szpitala Dobrego Pasterza w Toruniu


Doktor medycyny herbu Jastrzębiec

Urodził się 8 lutego [26 stycznia] 1865 r. w Ksawerowej w powiecie czerkaskim na Ukrainie, w rodzinie szlacheckiej herbu Jastrzębiec; matką jego była Wiktoria Wagotowicz, ojciec – Michał, powstaniec styczniowy, w czasie narodzin syna represjonowany i więziony przez Rosjan.

Kazimierz Paweł. ukończył III gimnazjum w Kijowie w 1882 r., następnie studiował medycynę na Uniwersytecie Św. Włodzimierza tamże, uzyskując w maju 1889 r. dyplom lekarski. Po uzyskaniu dyplomu spędził rok akademicki 1889–90 na studiach dokształcających w Instytucie Wielkiej Księżnej Heleny Pawłowny w Petersburgu.

Po studiach udał się do Paryża, gdzie poświęcił się specjalizacji w zakresie wenerologii i dermatologii. Po powrocie z Francji pracował latem i jesienią 1891 r. jako lekarz domowy rodziny Księcia Łopuchina-Demidowa, w majątku Korsuń w powiecie kaniowskim, walcząc z panującą tam wówczas epidemią cholery.

W 1892 r. zamieszkał w Petersburgu, pracując przez rok jako ordynator nadetatowy w klinice prof. Beniamina Michajłowicza Tarnowskiego, a następnie w Cesarskim Instytucie Medycyny Doświadczalnej, gdzie specjalizował się w dermatologii i w pracowni prof. Uskowa przygotował dysertację na stopień naukowy doktora medycyny p.t.: O wpływie rtęci na krew kiłowych a zdrowych ludzi, obronioną w 1895 r. i opublikowaną.

W 1894 r (1895) został ordynatorem Szpitala Kalininkowskiego dla kobiet chorych na choroby weneryczne i skórne, którą to posadę piastował do 1907 r., skąd przeszedł do Szpitala Ałafuzowskiego dla mężczyzn cierpiących na te choroby, przez kilka lat pracował w charakterze starszego lekarza, a następnie w drodze konkursu w 1913 r. wybrany został na stanowisko naczelnego lekarza. Na stanowisku tym pozostawał do lipca 1922 r. – do czasu wyjazdu z Petersburga do Polski.

Jednocześnie podczas swego zamieszkiwania w Petersburgu w latach 1903–1904 wykładał syfilidologię na kursach Braci Miłosierdzia Rosyjskiego Czerwonego Krzyża, a od 1905 do 1918 r. w Szkole Dentystów Wongl-Świderskiej; od 1898 do 1913 r. jako członek Towarzystwa Lekarzy – Specjalistów przyjmował chorych w Lecznicy tego Towarzystwa, sprawując w niej z wyboru kolegów przez kilka lat funkcję kierownika administracyjno-gospodarczego.

W latach 1907–1921 pracował jako specjalista-konsultant w Centrali Kolei Północno-Zachodnich. W ostatnich dwóch lat swego pobytu w Petersburgu, już za rządów bolszewickich, był asystentem Kliniki Neurologicznej przy Państwowym Instytucie Wiedzy Lekarskiej oraz członkiem Rady Neurologicznej przy Komisariacie Zdrowia Publicznego (bolszewickie Ministerstwo Zdrowia). Oprócz tego był członkiem Towarzystwa Lekarskiego, Towarzystwa Syfilidologów, Towarzystwa Lekarzy i Przyrodników Polskich, a także towarzystw polskich “Lutnia”, “Ognisko” i Towarzystwa Gimnastycznego “Sokół”

Poza wydaną drukiem pracą doktorską opublikował kilka artykułów w czasopismach lekarskich rosyjskich oraz podręcznik chorób wenerycznych i skórnych /w języku rosyjskim/, przeznaczony dla słuchaczy kursów dentystycznych, felczerów, braci i sióstr miłosierdzia oraz dla szerokiej publiczności. Podręcznik ten miał 3 wydania.

Posiadał Krzyż Zasługi Rosyjskiego Czerwonego Krzyża, Żeton Złoty Towarzystwa Lekarzy – Specjalistów, przyznany za 15-letnią pracę na rzecz Towarzystwa, tytuł Radcy Stanu i inne wyróżnienia.


Dyrektor Szpitala Dobrego Pasterza

Po przyjeździe do Polski dr Kazimierz Kozłowski zamieszkał w Toruniu, gdzie 1 października 1922 r. objął posadę ordynatora-specjalisty oddziału chorób skórnych 8 Okręgowego Szpitala Wojskowego przy Dowództwie Okręgu Korpusu VIII w Toruniu; jako lekarz kontraktowy został w 1926 r. zwolniony z pracy, z powodu redukcji lekarzy cywilnych.

Z dniem 1 kwietnia 1927 r. został lekarzem, a zarazem dyrektorem Szpitala Dobrego Pasterza w Toruniu. Szpital ten, przeznaczony dla leczenia wenerycznie chorych kobiet, powstał w listopadzie 1921 r. z inicjatywy i ofiarności jego pierwszego lekarza, dra Ottona Steinborna i jego małżonki oraz grona osób dobrej woli, “którym leżało na sercu dążenie do zwalczania chorób wenerycznych oraz upadku moralności wśród pewnych warstw kobiet”.

Poza pracą zawodową dr Kozłowski działał aktywnie na niwie społecznej, będąc m. in.: wiceprezesem toruńskiego Oddziału Towarzystwa Lekarskiego, członkiem Związku Lekarzy Zachodniej Polski oraz Towarzystwa Naukowego w Toruniu. Ponadto dla Sióstr Pasterek – opiekujących się chorymi kobietami, których własnością był Szpital Dobrego Pasterza, prowadził wykłady z zakresu wenerologii, anatomii i higieny.

W 1930 r. opublikował na łamach Nowin Społeczno-Lekarskich artykuł: W sprawie lekarza specjalisty oraz książeczkę p.t.: Szpital Dobrego Pasterza w Toruniu. Jego dzieje, zadania i stan obecny.

Dr Kazimierz Paweł Jastrzębiec Kozłowski zmarł w Toruniu 22 lutego 1932 r. W małżeństwie z Katarzyną Wilhelminą Antoniną baronową von Prittwitz-Gaffron, córką majora wojsk rosyjskich miał córki: Katarzynę, zamężną ze Stanisławem Żywno, prowizorem farmacji w Warszawie i Helenę, zamężną z dr. med. Stanisławem Meysnerem, dyrektorem Sanatorium w Smukale. W Toruniu Kozłowscy mieszkali przy ul. Adama Mickiewicza 60 (62).


Bibliografia

K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny, t. 2, ToMiTo UMK Toruń 2000


FOTOGALERIA