Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

JOST MICHAŁ

JOST MICHAŁ (1887-1940), major saperów Wojska Polskiego w stanie spoczynku, inż. dróg i mostów, naczelnik Wydziału Dróg i Mostów w Starostwie Krajowym Pomorskim w Toruniu.

Urodził się w 1887 w Sorokach w woj. tarnopolskim, w rodzinie Jana i Karoliny z Nowickich. Uczęszczał do gimnazjum w Buczaczu, następnie w 1909-14 na Politechnice Lwowskiej studiował inżynierię, uzyskując absolutorium (dyplom w 1924). W 1908-9 odbył roczną służbę wojskową w armii austriackiej i w niej złożył egzamin oficerski.

Podczas pierwszej wojny światowej służył w formacjach artyleryjskich, gdzie odznaczony został wojennym Krzyżem Karola, następnie kolejowych, otrzymując Złoty Krzyż Zasługi z Koroną. 1 marca 1915 awansował na podporucznika, a 1 listopada 1916 na porucznika. Po zakończonej wojnie, w listopadzie 1918 zgłosił się do Wojska Polskiego lecz z powodu choroby rozpoczął służbę dopiero na początku 1919. 1 czerwca tego roku zweryfikowany został w stopniu majora. Jako specjalista w budownictwie służył w różnych jednostkach: w Wadowicach, Bielsku, Sanoku, a od 1920 we Lwowie i Złoczowie.

Od 1924 pełnił funkcje sztabowe kolejno w DOK we Lwowie, następnie w Toruniu i Łodzi. W opiniach służbowych podkreślano jego bardzo wysokie kwalifikacje fachowe, pracowitość, uczciwość i wielką ambicję. 31 sierpnia 1929 przeniesiony został w stan spoczynku.

W latach trzydziestych mieszkał i pracował w Toruniu. Był naczelnikiem Wydziału Dróg i Mostów w Starostwie Krajowym Pomorskim. Zaangażowany był m.in. przy budowie mostu drogowego na Wiśle i gmachu Starostwa Krajowego Pomorskiego w Toruniu. Społecznie działał w Stowarzyszeniu Inżynierów i Architektów na Pomorze, będąc w nim w pewnym okresie członkiem zarządu, oraz w Konfraterni Artystów w Toruniu, gdzie był przewodniczącym komisji rewizyjnej. W 1938 odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi.

Po wybuchu drugiej wojny światowej został zmobilizowany do Szefostwa Budownictwa i Fortyfikacji „Cytadela” w Grudziądzu. Podczas wojny kierował wysadzaniem mostów, m.in. w Toruniu. Między 22 a 24 IX 1939 został wzięty do niewoli sowieckiej na szosie pod Jazłowcem koło Buczacza. Major Jost był jeńcem Kozielska; został zamordowany w Lesie Katyńskim. Nazwisko jego znajduje się na liście NKWD nr 025/1 z 9 IV 1940.

Był dwukrotnie żonaty, z pierwszego małżeństwa z Heleną z Sokołowskich miał syna Tadeusza, który będąc studentem trzeciego roku prawa UW 11 I 1935 zastrzelił w Krakowie na tle miłosnym swoją koleżankę Zofię Targowską, absolwentkę Wydziału Medycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego, córkę dyrektora Męskiego Seminarium Nauczycielskiego w Toruniu, a następnie strzelił do siebie, raniąc się śmiertelnie.

Jost po śmierci żony ożenił się ponownie z Heleną z Zyborskich; miał z nią 3 córki – Barbarę, Krystynę i Jadwigę. W życiu rodzinnym był kochającym ojcem i mężem. Interesował się muzyką, jeździł na łyżwach, pływał. W Toruniu mieszkał przy ul. J. Słowackiego 38.

Bibliografia
K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny t. V, ToMiTo, UMK, Toruń 2007