Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

KARAKULSKI Kazimierz

KARAKULSKI Kazimierz (1896–1958), dr prawa, sędzia Sądu Grodzkiego i Sądu Okręgowego w Toruniu, sędzia Sądu Najwyższego, adwokat


Dr prawa, sędzia

Urodził się 10 marca 1896 r. w Husowie w powiecie łańcuckim, w rodzinie nauczyciela i kierownika miejscowej szkoły ludowej Józefa i Władysławy z domu Kościółek. Uczęszczał do Cesarsko-Królewskiego Gimnazjum Realnego w Łańcucie, gdzie w 1915 r. uzyskał świadectwo dojrzałości.

Po odbyciu służby wojskowej w armii austriackiej i udziale w walkach na froncie włoskim podczas pierwszej wojny światowej, rozpoczął w 1921 r. studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po studiach wstąpił w 1924 r. do służby w Konsulacie Polskim w Pradze, gdzie jednocześnie pracował nad rozprawą doktorską, obronioną w 1926 r. na macierzystej Uczelni.

W tymże roku wrócił do kraju; zamieszkał w Toruniu, gdzie rozpoczął praktykę w Urzędzie Wojewódzkim Pomorskim.

Dnia 4 stycznia 1927 r. Prezes Sądu Apelacyjnego w Toruniu Adam Ruszczyński mianował dra Kazimierza Karakulskiego płatnym aplikantem sądowym na obwód Sądu Apelacyjnego w Toruniu. Po awansie na asesora sądowego i odbyciu aplikacji mianowano go w styczniu 1930 r. sędzią Sądu Powiatowego, a następnie Sądu Grodzkiego w Toruniu. Na początku 1932 r. mianowany został sędzią Sądu Okręgowego w Toruniu, na którym to stanowisku pozostawał do chwili wybuchu drugiej wojny światowej.

W listopadzie 1939 r. został aresztowany przez gestapo i wywieziony do więzienia w Rzeszowie, skąd po zwolnieniu udał się do Łańcuta, gdzie przebywał do zakończenia wojny, pracując m. in.: na plantacji buraków cukrowych w Cukrowni Przeworsk, jako księgowy w młynie polskim Gdula-Nowiński, a po wyzwoleniu Rzeszowszczyzny – w Powiatowym Urzędzie Ziemskim w Łańcucie, w charakterze administratora, a potem buchaltera w majątku państwowym w Albigowej.


Adwokat i działacz społeczny

W lipcu 1945 r. wrócił do Torunia i objął swoje dawne stanowisko w wydziale cywilnym Sądu Okręgowego. W 1948 r. mianowany został sędzią Sądu Najwyższego Izby Cywilnej. Na stanowisku tym pozostawał do 1954 r., następnie pracował jako sędzia Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy.

W 1955 r. wpisany został na listę adwokatów i przeszedł do pracy w adwokaturze, pełniąc także funkcję radcy prawnego i sekretarza Komisji Reformy Prawa

Dr Kazimierz Karakulski był niezwykle sumienny w swojej pracy zawodowej, – uznawany był za doskonałego i wybitnego specjalistę w dziedzinie prawa cywilnego; poza obowiązkami sędziowskimi, powierzono mu decyzją prezesa Sądu Apelacyjnego w Toruniu z dnia 3 września 1945 r. przewodnictwo Komisji Egzaminacyjnej dla komorników sądowych, 30 marca 1946 r. – Komisji Egzaminacyjnej dla kandydatów na stanowisko urzędników sądowych i 4 października tego roku – kierownictwo seminariów aplikanckich na terenie Sądu Okręgowego w Toruniu i Wydziału Zamiejscowego we Włocławku. Ponadto pełnił funkcję rewizora Sądów okręgu toruńskiego, pisał artykuły o treści prawniczej; wychował wielu sędziów i adwokatów.

Zajmował się także działalnością społeczną, będąc w latach 1934–1937 prezesem Oddziału Polskiego Czerwonego Krzyża w Toruniu oraz delegatem Zarządu Oddziału do władz Okręgu Pomorskiego tej organizacji, ponadto w latach trzydziestych międzywojnia był wiceprezesem Oddziału Toruńskiego Ligi Morskiej i Kolonialnej i kierownikiem istniejącej przy niej Sekcji Marynarki Wojennej oraz współ inicjatorem i darczyńcą na Fundusz Obrony Morskiej, a także członkiem Komisji Rewizyjnej Okręgu Pomorskiego tej organizacji.

W latach 1947–1950 pełnił funkcję prezesa Zarządu Powiatowego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Czechosłowackiej, był członkiem Komitetu Pomocy Dziatwie Szkolnej, Koła Rodzicielskiego przy Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, a również – skarbnikiem Towarzystwa Ogródków Działkowych i Osiedli Podmiejskich. Od 1947 r. był czynnym członkiem Stronnictwa Demokratycznego, pracując z dużym oddaniem w Kole Prawników i Leśników przy tymże Stronnictwie. Dnia 23 lipca 1947 r. odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi.

W małżeństwie z Heleną Żeńczykowską miał synów: Tadeusza, Ryszarda i Mieczysława. Dr Kazimierz Karakulski zmarł 21 kwietnia 1958 r. w Toruniu i pochowany został na cmentarzu staromiejskim św. Jerzego. W Toruniu Karakulscy mieszkali przy ul. Adama Mickiewicza 79.


Bibliografia

K. Przybyszewski, Toruński Słownik Bibliograficzny, t.. 3 ToMiTo UMK Toruń 2002


FOTOGALERIA