Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

KONKOLEWSKI Leon

KONKOLEWSKI Leon (1903–1958), dr med. internista, działacz społeczny


 

Absolwent Uniwersytetu Poznańskiego

Urodził się 6 kwietnia 1903 r. w Toruniu, w rodzinie mistrza stolarskiego Franciszka i Marii z Murawskich. Uczęszczał do szkoły podstawowej i gimnazjum w mieście rodzinnym. W latach gimnazjalnych należał do tajnego polskiego Towarzystwa Tomasza Zana, będąc jednym z wybitniejszych jego członków oraz członkiem działającej konspiracyjnie w latach 1917–1920 organizacji harcerskiej.

On to obok gimnazjalistów – członków organizacji harcerskiej – Adama Steinborna i Witolda Łukasiewicza wywiesił 18 stycznia 1920 r. około godziny 9 rano jedną z pierwszych chorągwi polskich w mieście na dachu gimnazjum przy Zaułku Prosowym, mimo sprzeciwu dotychczasowego dyrektora Niemca dra Franza Ganskego. Działo się to na kilkanaście godzin przed wkroczeniem do Torunia pierwszych oddziałów Wojska Polskiego, przejmujących miasto we władanie polskie.

Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w 1921 r. zapisał się Leon Konkolewski na Wydział Lekarski Uniwersytetu Poznańskiego, otrzymując w 1928 r. dyplom doktora wszechnauk lekarskich. Po studiach specjalizował się z zakresu medycyny wewnętrznej. Młody niespełna 25-letni doktor wyjechał do Lecznicy Chorób Płucnych w Kowanówku pod Obornikami w Wielkopolsce, gdzie przez 2 lata był asystentem, co pozwoliło mu na zapoznanie się z chorobami płucnymi i z psychiką chorych na gruźlicę.

W 1930 r. otrzymał asystenturę w Zakładzie Anatomii Patologicznej w macierzystej Uczelni, pracował tam przez 3 lata; początkowo jako asystent, później jako adiunkt. Następnie przeniósł się do Kliniki Chorób Wewnętrznych, skąd w 1934 r. przeszedł do Poradni Reaumatologicznej przy Klinice Ortopedycznej Uniwersytetu Poznańskiego.

Poza lecznictwem dr med. Leon Konkolewski przejawiał także zainteresowania naukowe. W 1932 r. wspólnie z prof. Ludwikiem Skubiszewskim opublikował w poznańskich “Nowinach Lekarskich” artykuł: O zmianach morfologicznych w migdałkach podniebiennych. W lutym 1937 r. wygłosił odczyt: Przewlekłe schorzenia reumatyczne, opublikowany następnie również w “Nowinach Lekarskich”. Artykuły swoje zamieszczał także w innych czasopismach medycznych. Działał społecznie w towarzystwach, będąc m. in. w latach 1932–1958 członkiem Wydziału Lekarskiego Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i pełniąc jednocześnie przez 2 lata funkcję skarbnika, był członkiem Związku Lekarzy Zachodniej Polski, Towarzystwa Patologów Polskich, Towarzystwa Internistów Polskich, zaś przed 1939 r. sekretarzem Oddziału Toruńskiego Polskiego Towarzystwa Lekarskiego oraz Poznańskiego Koła Fizjologów.


Doktor wszechnauk i działacz społeczny

W 1935 r. dr Konkolewski opuścił Poznań i wrócił do rodzinnego Torunia. Jako specjalista chorób wewnętrznych został ordynatorem Oddziału Wewnętrznego Szpitala Miejskiego im. M. Kopernika. Dzięki swym zdolnościom i wytrwałej pracy osiągnął znaczną wiedzę lekarską, wychował liczne zastępy lekarzy internistów i podniósł toruńskie lecznictwo na wysoki poziom, wprowadzając do szpitala najnowocześniejsze urządzenia kliniczne.

Po wybuchu drugiej wojny światowej był dwukrotnie aresztowany przez gestapo i osadzony w kwietniu 1940 r. obozie koncentracyjnym Sachsenhausen-Oranienburg, a od 1941 do 1945 r. w obozie przesiedleńczym w Potulicach, gdzie będąc więźniem pełnił obowiązki lekarza obozowego.
Po zakończeniu działań wojennych wrócił w lutym 1945 r. do Torunia na poprzednie stanowisko ordynatora w Szpitalu Miejskim, organizując na nowo oddział wewnętrzny w zdewastowanym przez Niemców gmachu szpitalnym. Poza zajęciami w szpitalu pracował w Kolejowej Służbie Zdrowia jako kierownik pracowni badawczo-rentgenowskiej Obwodowej Przychodni Lekarskiej PKP w Toruniu.

Podobnie jak przed wojną, nie stronił dr Leon Konkolewski od pracy społecznej, będąc m. in.: przewodniczącym Rady Miejscowej Związku Zawodowego Służby Zdrowia, delegatem terenowym do Okręgowej Izby Lekarskiej w Sopocie, aktywnym członkiem Polskiego Czerwonego Krzyża oraz wieloletnim prezesem Oddziału Toruńskiego Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Z okazji 25-lecia istnienia PTL w Toruniu zorganizował w 1952 r. zjazd wojewódzki Towarzystwa, a rok później – uroczystą sesję naukową ku czci Mikołaja Kopernika połączoną z ogólnopolskim zjazdem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w Toruniu.

Dr Leon Konkolewski działał aktywnie w zarządzie Towarzystwa Miłośników Torunia i w Towarzystwie Bibliofilów im. Joachima Lelewela. Jako miłośnik książek i entuzjasta rodzinnego miasta posiadał bardzo bogaty zbiór dzieł i prac naukowych o Toruniu, które chętnie udostępniał naukowcom, badaczom i kolegom bibliofilom.

Za wybitne osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej dr Konkolewski odznaczony został w 1954 r. Złotym Krzyżem Zasługi. Z okazji jubileuszu 30-lecia pracy zawodowej władze przedstawiły go w 1958 r. do odznaczenia Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski; odznaczenia tego jednak nie doczekał – zmarł nagle w Toruniu 2 września 1958 r. i pochowany został na cmentarzu staromiejskim św. Jerzego.

W małżeństwie z Adelą, z domu Żubka miał córkę Ewę, lekarza internistę – alergologa.


Bibliografia

K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny, t. 2, ToMiTo UMK Toruń 2000


FOTOGALERIA