Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

KORCZAKOWSKI JAN ANTONI

KORCZAKOWSKI JAN ANTONI (1894–1940), ppłk, dr medycyny, chirurg, starszy ordynator Oddziału Chirurgicznego 8 Wojskowego Szpitala Okręgowego w Toruniu.

Urodził się 8 I 1894 w Starokonstantynowie na Wołyniu, w rodzinie Karola, administratora majątku ziemskiego, i matki Marii z Bujalskich. Maturę uzyskał w gimnazjum filologicznym. Studia medyczne odbył na Wydziale Lekarskim  Uniwersytetu św. Włodzimierza w Kijowie; dyplom uzyskał w 1917.

Szkolenie wojskowe rozpoczął w Korpusie Oficerów Sanitarnych. Staże kliniczne odbywał m.in. w W. Brytanii. 14 IV 1917 został powołany do armii rosyjskiej jako młodszy lekarz 290 PP., a od 1 VIII 1917 do 20 II 1918 był młodszym lekarzem w Gwardii Litewskiej. Na stanowisku młodszego ordynatora Szpitala Głównego w I Korpusie Wschodnim gen. Dowbor-Muśnickiego pracował od 2 II do 5 VII 1918.

11 XI tego roku wstąpił do Wojska Polskiego,  gdzie przyjął stanowisko lekarza naczelnego w 34 PP. Kolejno był komendantem Kolumny Dezynfekcyjnej nr 12 (1920), ordynatorem Szpitala Polowego nr 608 oraz naczelnym  lekarzem 52 PP. i 51 PP. w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921–23 był lekarzem Marynarki Wojennej. Jako młodszy ordynator, później jako ordynator, pracował w szpitalach wojskowych w Grudziądzu, Bydgoszczy i w 2 Szpitalu Okręgowym  w Chełmie Lubelskim.

Od 1934 do wybuchu drugiej wojny światowej był starszym ordynatorem oddziału chirurgicznego w 8 Wojskowym Szpitalu Okręgowym w Toruniu. W 1933 uczestniczył w XIV Zjeździe Lekarzy i Przyrodników Polskich  w Poznaniu. Jako płk lekarz brał udział w wojnie obronnej 1939. We wrześniu, ewakuując chorych pociągiem sanitarnym ze szpitala w Lublinie, dotarł do Łucka.

Wydelegowany przez komendanta szpitala do władz radzieckich z prośbą o pomoc dla chorych i rannych został aresztowany. Wkrótce przewieziono go do obozu w Starobielsku, gdzie prawdopodobnie zginął w 1940.

Miał opinię dobrego chirurga, ciągle doskonalił się zawodowo. Był autorem kilku publikacji z zakresu chirurgii: Ewakuacja strat krwawych z linii ognia, Warszawa 1932; O organizacji przetaczania krwi na froncie, „Lekarz Wojskowy” 1933, t. XXII, nr 7; Ostra niedrożność jelit, Warszawa 1934; Rana kłuta serca, Warszawa 1934. Dysertację doktorską Operacyjne leczenie złamań obronił na Wydziale  Lekarskim  Uniwersytetu im. J. Piłsudskiego w Warszawie. Ponadto w 1938 opublikował m.in.: Cud transfuzji krwi…, „Dzień Pomorski”, 4–6 VI 1938, nr 128; Piękny dorobek Okręgowego Szpitala Wojskowego Dr Korczakowski o pracy oficera lekarza, „Dzień Pomorski”, 1 V 1938, nr 100.

Był członkiem Towarzystwa Lekarskiego i Komisji Historyczno-Lekarskiej w Toruniu. Korczakowski odznaczony został: Krzyżem Walecznych, Krzyżem Kawalerskim OOP. Był lekarzem o szerokich horyzontach intelektualnych, a przy tym zaangażowanym w leczenie ludzi, bez względu na ich pozycję społeczną czy wyznanie.

Do jego pasji pozazawodowych należały: tenis, malarstwo amatorskie, literatura oraz nauka języków obcych. Miał dwoje rodzeństwa: brata Stanisława (geograf, kpt. w służbie topograficznej WP, zamordowany w Starobielsku, pozostawił córkę Barbarę) oraz siostrę Marię (bezdzietna, bez zawodu, zm. po 1945). Związek małżeński z Jadwigą z domu  Kwiecińską (pisarka, zm. 18 XII 1994) zawarł 30 VI 1928. Mieli syn Jacka (ur. 4 VIII 1939, mgr filologii UW, literat i reżyser estradowy, zamieszkały w Łomiankach). Korczakowski w Toruniu mieszkał przy ul. Bydgoskiej 52.

Bibliografia

  1. K. Przybyszewski,Toruński Słownik Biograficzny, t.6 ToMiTo, UMK w Toruniu 2010