Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

LASKOWSKI FLORIAN MARIA STANISŁAW

LASKOWSKI FLORIAN MARIA STANISŁAW (1902–1939), kapitan  lotnik, dowódca III Dyonu Myśliwskiego 4 Pułku Lotniczego w Toruniu.

Urodzil się 4 V 1902 w Sieradzu, w rodzinie Lucjana i Stefanii z Trąbczyńskich. Ukończył Szkołę Handlową Zgromadzenia Kupców w Łodzi. Następnie został studentem agronomii na Wydziale Rolnym Uniwersytetu Poznańskiego.  Studia kilkakrotnie przerywał, biorąc w 1918–20 udział w walkach, m.in. o Lwów w 5 PP. Legionowej i 1 Pułku Ułanów Krechowieckich oraz jako ochotnik w pierwszym i trzecim powstaniu śląskim.

W 1925 zrezygnował z ukończenia studiów uniwersyteckich  i rozpoczął ćwiczenia w Cywilnej Szkole Pilotów na Ławicy pod Poznaniem. Po otrzymaniu w 1926 dyplomu pilota odbył obowiązkową służbę wojskową w Szkole Podchorążych  Rezerwy Lotnictwa w Poznaniu. Był zamiłowanym, wszechstronnym i czynnym sportowcem, a także konstruktorem kajaków i bojerów.

W październiku 1927 przyjęty został do zawodowej Szkoły Podchorążych  Lotnictwa w Dęblinie, którą ukończył 15 VIII 1929 w stopniu ppor. obserwatora. Po odbyciu krótkiej służby w dyonie liniowym 6 Pułku Lotniczego we Lwowie skierowany został na kurs pilotażu do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie, a po jego ukończeniu w 1931 – na kurs pilotażu myśliwskiego do Grudziądza.

Przydzielony do lwowskiego dyonu myśliwskiego brał udział w organizacji i szkoleniu Aeroklubu Lwowskiego. W r. szkolnym 1937/8  ukończył Wyższą Szkołę Lotniczą w Warszawie i w stopniu kapitana  został dowódcą dyonu myśliwskiego 4 Pułku Lotniczego w Toruniu. Tuż przed wybuchem wojny jego dyon, przydzielony do dyspozycji dowódcy lotnictwa Armii „Pomorze”, przeniósł się na lotnisko polowe w Markowie pod Toruniem.

2 IX 1939 dowództwo lotnictwa Armii „Pomorze” przekazało Laskowskiemu rozkaz zaatakowania jedną eskadrą oddział niemiecki w rejonie Gruta-Łasin. Zdając sobie w pełni sprawę z niezmiernie niebezpiecznego zadania, Laskowski  nakazał wylosowanie eskadry (los padł na Eskadrę 141) i oświadczył, że osobiście poprowadzi ją do ataku. Decyzja Laskowskiego przeszła do historii polskiego lotnictwa. Na jego samolocie PZL P-11c nr 504 skupiły ogień wszystkie niemieckie działka przeciwpancerne. Celna seria uszkodziła silnik samolotu i zraniła pilota, który nie panując nad maszyną, rozbił się na polach wsi Gruta. Według naocznych świadków Laskowski był ranny, lecz Niemcy nie pozwolili udzielić mu pomocy. Wykrwawił się w kabinie swego samolotu. Pochowany został przez miejscową ludność na cmentarzu w Gardeji pod Grudziądzem.

Rozkazem Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie nr 5/41 odznaczony został pośmiertnie Krzyżem Walecznych, a w miejscu jego śmierci pod Grutą został po wojnie wzniesiony pomnik. Laskowski do końca wypełnił swój żołnierski obowiązek. Po wojnie złożony był wniosek o odznaczenie go Krzyżem Virtuti Militari, lecz panowała wówczas zasada nieodznaczania pośmiertnie. Natomiast jego dyon był jedyną jednostką lotniczą w kampanii wrześniowej 1939, która otrzymała pochwałę dowódcy lotnictwa Naczelnegfo Wodza w słowach: „Bohaterskiemu dyonowi cześć”.

Laskowski  był żonaty od 1931 z Ireną Godlewską. Dzieci z tego małżeństwa zmarły: Anna w 1941, Zbigniew w 1945.

Bibliografia

  1. K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny, t.6 ToMiTo, UMK w Toruniu 2010