Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

LASSOTA WITOLD

LASSOTA WITOLD (1916-2004), dziennikarz, poseł na Sejm, działacz Stronnictwa Demokratycznego, radny WRN, wieloletni redaktor naczelny Ilustrowanego Kuriera Polskiego, oficer AK pseud. „Wiesław“ i „Skoczek“, kombatant.

Urodził się 16 VIII w Czerkasach (Ukraina), syn Leona, administratora majątków ziemskich i Jadwigi z domu Tarnowskiej. Po odzyskaniu niepodległości rodzina osiadła w Kowlu, gdzie ojciec był urzędnikiem gospodarki komunalnej. Tam Lassota skończył szkołę powszechną i średnią; potem kontynuował naukę w czteroletniej Państwowej Szkole Technicznej we Lwowie, uzyskując 15 czerwca 1939 dyplom technika drogowego i wodnego.

Zmobilizowany w lipcu 1939, odbywał służbę wojskową w Łomży i Wiznie, niedaleko granicy z Prusami Wschodnimi. Po starciu z Niemcami w 1939 jego jednostka rozproszyła się, a Lassota chroniąc się przed niewolą, udał się do Horodec koło Sarn, gdzie ojciec admini-strował kolejnym majątkiem. Uciekając przed sowietami, rodzina Las-sotów wróciła do miejscowości Lasota (dawna siedziba rodu) koło Brześcia.

Szukając kontaktów z podziemiem, trafił w 1941 do samodzielnego, dywersyjnego oddziału Sobiesiaka, ps. „Maks”. W kwietniu 1942 w Lasotach wstąpił wraz z bratem do AK, przybrał pseud. „Wiesław“; brał udział w przerzucie sprzętu i ludzi na terenach pogranicza, organi-zował sabotaż kolejowy na linii Brześć-Kowel-Sarny, został adiutan-tem komendanta AK w okręgu Brześć i po ukończeniu konspiracyjnej podchorążówki, awansował na podpoucznika. Uniknął zorganizowanej przez Niemców zasadzki w Skokach.
Zdekonspirowany (Niemcy aresztowali rodzinę i spalili jej dom w Lasotach), uzyskał w Brześciu nowe dokumenty i jako Marynowski został oddelegowany do Warszawy, gdzie dla dowództwa AK określił sytuację i straty po obławie w Skokach. Pod drugim ps. „Skoczek”, jeździł nadal na rozpoznanie sytuacji AK przed akcją „Burza”, m.in. do okolic Wysokiego, Brześcia, Prażan, Siedlec.

Po wkroczeniu Armii Czerwonej został aresztowany w Siedlcach pod nazwiskiem Marynowski i więziony w 1944 przez sowietów w Białej Podlaskiej i Lublinie; nie przyznał się do działania w AK, mimo to zo-stał zesłany do obozu w Nagornaja, niedaleko Perm, gdzie pracował w kopalni.

W styczniu 1946, z rozedmą płuc, wrócił do Polski. Odnalazł repatrio-waną rodzinę w Górsku koło Torunia. W obawie przed represjami, ukrywał swoją przynależność i działania w AK, ujawniając jedynie uczestnictwo w oddziale „Maksa”, który miał orientacje lewicowe. Do-piero w latach 80. zgromadził dokumentacje z Londynu potwierdzają-cą, że za działania bojowe w AK otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami (zweryfikowany w 1990 przez Urząd Kombatantów jako Krzyż Walecznych), Medal Wojska i Krzyż AK.

W 1946 osiadł w Toruniu, podjął studia prawa na UMK, które ukoń-czył 26 czewca 1952. Równocześnie w latach 1946-52 pracował w oddziale Urzędu Kontroli Prasy w Toruniu (od 1947 jako jego kie-rownik) i pisał do prasy lokalnej („Głos Pomorza”, dziennik PPS). Od 1 stycznia 1953 do1987 był nieprzerwanie red.aktorem naczelnym wy-dawanego w Bydgoszczy pisma Stronnictwa Demokratycznego (SD) – IKP, który miał kilka mutacji, w tym toruńską.

Został dziennikarzem z chęci służenia innym, traktował dziennikar-stwo nie jako zawód, a powołanie. Sam niewiele pisał, chętniej publi-kował swoje zdjęcia z podróży zagranicznych. Jako naczelny w sposób spokojny potrafił nam wskazać granice, do jakich mogliśmy w owych latach posunąć się. Mogliśmy w redakcji postulować, dyskutować, do-magać się opublikowania tego, czy innego materiału. On jednak odpo-wiadał przed władzami SD za pismo, jego linię, postępowanie nas, dziennikarzy, także [Sosnowski Z.]. Istotę redagowanego przez 34 lata dziennika, Lassota ujął w 1980 w słowach: Skupieni w redakcji dzien-nikarze, pracownicy techniczni, a także drukarze już od założenia pi-sma nie ograniczali się do afirmacji przemian ustrojowych, lecz aktyw-nie służyli im swoim talentem, doświadczeniem, znajomością realiów życia i wiedzą o człowieku .

Chętnie czytany w miastach (środowiska rzemieślnicze, tzw. inteligen-cja pracująca), IKP był inicjatorem wielu akcji (budowa szkół w Kruszwicy i Świekatowie, stacji przekaźnikowej TV w Trzeciewcu, patronat nad m/s „Bydgoszcz”, restytucja pomnika H. Sienkiewicza w Bydgoszczy, liczne działania społeczne i sportowe i in.); osiągał na-kład 100 tys. egzemplarzy, był odznaczony w 1985 orderem Sztandaru Pracy II kl.

Lassota był znaczącym działaczem Stronnictwa Demokratycznego; wstąpił do niej w czerwcu 1946 w Toruniu; w 1954-80 był członkiem Centralnego Komitetu SD; w 1959 został wiceprzewodniczącym. a w latach 1961-80 był przewodniczącym Wojewódzkiego Komitetu SD w Bydgoszczy.

W latach 1982-88 był zastępcą przewodniczącego Wojewódzkiej Rady Narodowej i Wojewódzkiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w Bydgoszczy. Z listy SD w latach 1961-80 był posłem na Sejm PRL, w latach 1969-80 przewodniczącym Sejmowej Komisji Kultury i Sztuki. W latach 1982-8 był zastępcą przew. powołanego przez Sejm Trybunału Stanu. Od 1986 do 1990 był członkiem Rady Konsultacyj-nej Rady Państwa PRL i prezydenta W. Jaruzelskiego.

Był wszechstronnym działaczem społecznym, w latach 1984-87 prze-wodniczył Radzie Społecznej Akademii Medycznej w Bydgoszczy, był wieloletnim członkiem Wojewódzkiej Rady Przyjaciół ZHP, laurea-tem i członkiem Kapituły „Orderu Uśmiechu ze Słonecznikiem”, ini-cjatorem i przewodniczącym Społecznej Kapituły „Lauru Pokoleń”. Odznaczony orderami (poza wymienionymi już za służbę w AK): Sztandaru Pracy I i II klasy, Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orde-rem Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Partyzanckim, medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939”, Meda-lem Zwycięstwa i Wolności, Odznaką Grunwaldzką, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalami 10, 30 i 40-lecia Polski Ludowej, zło-tym i brązowym medalem „Za zasługi dla obronności kraju”, Złotą Od-znaką im. Janka Krasickiego, odznaką „Za zasługi dla ZHP” i wieloma innymi.

W małżeństwie z Krystyną z domu Bykowską, miał syna Wiesława (mgr adm.). W Toruniu mieszkał przy ul. Ducha Św. 20 m. 5. Zmarł 6 I 2004 w Ciechocinku i tam został pochowany na cmentarzu przy ul. Wołuszewskiej.

Bibliografia

Z. Jędrzyński, Toruński Słownik Biograficzny t. V, ToMiTo, UMK, Toruń 2007