Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

ŁUBKOWSKI BRONISŁAW JULIAN

ŁUBKOWSKI BRONISŁAW JULIAN (1904-1993), sędzia Sądu Grodzkiego w Toruniu i Sądu Najwyższego w Warszawie.

Urodził się 12 II 1904 w Rozwadowie w pow. niskim, w rodzinie dra pra-wa Władysława Tymoteusza, swego czasu dyrektora Sądu Okręgowego w Chojnicach i Heleny z domu Bigo. Uczęszczał do szkoły podstawowej w mieście rodzinnym, następnie do gimnazjum w Jaśle. Jako szesnastola-tek brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej (odznaczony krzyżem za udział w wojnie 1918-21). Po uzyskaniu w 1924 świadectwa dojrzałości w Państwowym Gimnazjum im. Bolesława Krzywoustego w Nakle nad Notecią, studiował w 1924-28 i ukończył prawo na Uniwersytecie Po-znańskim.

Po odbyciu obowiązkowej służby wojskowej w Szkole Podchorążych w Śremie i w 61 pp w Bydgoszczy dostał nominację na aplikanta sądowe-go w Chojnicach. Po złożeniu w 1932 egzaminu sędziowskiego otrzymał nominację na asesora sądowego w Toruniu; wkrótce awansował na sę-dziego Sądu Grodzkiego w tym mieście. W styczniu 1935 Łubkowski zo-stał kierownikiem Sądu Grodzkiego w Toruniu. Za zasługi na polu pracy w sądownictwie otrzymał w lutym 1939 Złoty Krzyż Zasługi. Kierował sądem do wybuchu wojny w 1939.

Zmobilizowany do wojska pełnił funkcję dowódcy kompanii asystenckiej IV DP w Toruniu. W czasie okupacji niemieckiej przebywał w obozie jenieckim Oflag II C Woldenberg-Dobiegniew. Natychmiast po wyzwoleniu obozu w maju 1945 Łubkowski wrócił do Torunia. Tu oczekiwała na niego żona Zofia i dwaj synowie Andrzej i Adam, którzy okupację spędzili na południu Polski. Żyli tam z dobroci serca mieszkańców wsi Babice, gdyż cały ich dobytek przepadł.
21 maja 1945 Łubkowski objął kierownictwo Sądu Grodzkiego w Toruniu. W następnym roku został mianowany sędzią Wydziału Cywilnego Sądu Okręgowego.. W lipcu 1947 otrzymał po raz drugi Złoty Krzyż Zasługi. Na drodze kariery sędziowskiej Łubkowskiego był Sąd Wojewódzki w Bydgoszczy i funkcja kierownika Ośrodka Sądu Wojewódzkiego w Toruniu i przewodniczący Wydziału I i II Instancji. Pełniąc funkcje kierownika jako doświadczony cywilista szkolił sędziów-cywilistów i notariuszy. Był członkiem Komisji Kodyfikacyjnej Procesu Cywilnego przy Ministerstwie Sprawiedliwości. Za pracę szkoleniową 9 lipca 1954 otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Szczyt jego kariery sędziego-cywilisty przypadł na okres po przemianach październikowych 1956. Wtedy to, w lutym 1957 mianowano go sędzią Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej w Warszawie. Orzekał w Sądzie Naj-wyższym do emerytury w 1972. Uchwałą Rady Państwa z 26 czerwca 1972 został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy. W 1985, już na emeryturze, otrzymał Londyński Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939. Politycznie był jednym z najstarszych (od 7 VIII 1945) i aktywnych członków Stronnictwa Demokratycznego.

Zmarł 4 VIII 1993 w Krakowie, pochowany został w grobowcu rodzin-nym na cmentarzu w Grębałowie. Zostawił po sobie pamięć jednego z wybitniejszych sędziów cywilistów pomorskich. Należy zaznaczyć, że był jednym z kilku sędziów z tego terenu orzekającym w Sądzie Najwyż-szym. W małżeństwie z Zofią Grzęską miał synów: Andrzeja, ur. 20 I 1932 w Toruniu, lekarza – kierownika Poradni Reumatologicznej w Krakowie i Adama, ur. 21 XII 1935 w Toruniu, biologa, fizjologa roślin, absolwenta UMK, zmarłego 21 VI 1978 w Toruniu i pochowanego w grobach rodzinnych na cmentarzu staromiejskim św. Jerzego. W Toruniu Łubkowski z rodziną mieszkał przy ul. M. Konopnickiej 31, następnie Przedzamcze 20.

Bibliografia
E. Łubkowska, K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny t. V, ToMiTo, UMK, Toruń 2007