Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

MATUSIAK STEFAN

MATUSIAK STEFAN (1892-1969), prezes Zjednoczenia Kolejowego Pol-skiego w Toruniu, poseł na Sejm.

Urodził się 29 X 1892 w Kutnie, w rodzinie rolnika i pracownika cukrowni Michała i Katarzyny z domu Celmer. Do 1904 uczęszczał do szkoły powszechnej w mieście rodzinnym, a w 1912 ukończył szkołę dokształcającą dla rzemieślników. W 1913-15 pracował w różnych zakładach ślusarsko-mechanicznych w Łęczycy, Krośniewicach, Kole i Łodzi, gdzie działał społecznie w Chrześcijańskim Związku Metalowców. Za pracę niepodległościową w tym związku został w 1915 przez okupacyjne władze niemieckie aresztowany i deportowany do Torunia.

W Toruniu znajdował się pod dozorem policyjnym i przekazany został do pracy w fabryce maszyn Born i Schütze, gdzie pracował do wybuchu rewolucji listopadowej 1918 w Niemczech. W okresie rewolucji niemieckiej uczestniczył w akcji przemycania broni przez granicę dla formujących się oddziału Wojska Polskiego.

Był członkiem Polskiej Straży Obywatelskiej, przygotowującej się do przejęcia władzy z rąk niemieckich. Na wniosek Rady Ludowej został 12 IV 1920 przyjęty do kolejnictwa, gdzie pracował w dziale elektrotechnicznym zabezpieczenia ruchu pociągów jako monter, a następnie kolejarz. Jednocześnie brał czynny udział w pracach organizacji zawodowych i społecznych. Już w 1919 zasłużył się w organizowaniu oddziału Zjednoczenia Zawodowego Polski, zwłaszcza na terenie pow. chełmińskiego.

Od 1925 sprawował stanowisko prezesa Zjednoczenia Kolejowego Polski w Toruniu i był członkiem Zarządu Głównego tej organizacji w Warszawie. Udzielał się także w pracach innych organizacji a szczególnie w Kolejowym PW, gdzie prowadził dział pracy kulturalno-oświatowej oraz Robotniczym Instytucie Oświaty i Kultury im. S. Żeromskiego w Toruniu gdzie był członkiem Komisji Rewizyjnej, był także członkiem utworzonego w 1936 w Toruniu Pomorskiego Wojewódzkiego Komitetu Funduszu Obrony Narodowej.

W latach 1935-38 był posłem na Sejm z okręgu nr 101 – Toruń, z listy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. W Sejmie m.in. mówił „źródłowo i wyczerpująco” o stosunkach w kolejnictwie i sytuacji świata pracy. Od 1938 po rozwiązaniu sejmu IV kadencji pracował w Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Toruniu.

W czasie okupacji niemieckiej wywieziony został do obozu pracy przymusowej w Gdańsku. Po wyzwoleniu pracował nadal w PKP, początkowo w Chojnicach, a następnie do emerytury w Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Szczecinie. Za pracę zawodową i społeczną odznaczony był Brązowym Krzyżem Zasługi. Posiadał też Srebrną Odznakę Honorową za pracę w Kolejowym PW.

Zmarł 6 III 1969 w Toruniu i pochowany został na cmentarzu staromiejskim św. Jerzego. W małżeństwie z Łucją Guzicką, ur. 15 XI 1897 w Toruniu, zm. 6 III 1974 w Toruniu i pochowaną na cmentarzu staromiejskim św. Jerzego miał Matusiak dwoje dzieci. Syn Eugeniusz, ur. w 1920 w Toruniu, absolwent Gimnazjum im. M. Kopernika w Toruniu – matura 1938, podchorąży. rezerwy 65. pp w Grudziądzu; ciężko ranny w kampanii wrześniowej w bitwie o Łowicz, zmarł w X 1939 w szpitalu w Łodzi i pochowany na tamtejszym cmentarzu wojskowym. Córka Janinę, ur. 3 V 1921 w Toruniu, absolwentka Gimnazjum Królowej Jadwigi. W czasie okupacji była pracownicą\ fizyczną w firmie handlowej C. B. Dietrich. Po wojnie pracowała od 1945 w biurze Pełnomocnika ds. Przemysłu, następnie w Pomorskich Zakładach Wytwórczych Aparatury Niskiego Napięcia „Apator” w Toruniu (1949-80). Obecnie na emeryturze. W Toruniu Matusiakowie mieszkali przy ul. Dybowskiej 13, nast. Leśnej 7 m. 2.

Bibliografia

K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny t. V, ToMiTo, UMK, Toruń 2007