Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

MIELNICZEK EDWARD

MIELNICZEK EDWARD (1920–2009), dziennikarz radiowy, literat, satyryk, poeta, aktor.

Urodził się 16 VI 1920 w Przemyślu, syn urzędnika Józefa i Marii z domu Lőffelmann. Jako junak Przysposobienia Wojskowego brał udział w 1939 w obronie Lwowa. W okresie okupacji był wywieziony na prace przymusowe do rolnika w Austrii, potem krótko pracował na kolei w Jarosławiu.

Pod koniec wojny znalazł się w wojsku, ukończył III Szkołę Oficerską Piechoty w Inowrocławiu, gdzie 19 XII 1945 zdał maturę. W Inowrocławiu zorganizował z żołnierzami amatorski teatr – był reżyserem i aktorem. W 1946 znalazł się w Toruniu i  przez rok był aktorem w Garnizonowym Teatrze Domu Żołnierza.

Po ukończeniu półrocznego Studium Dramatycznego, zorganizowanego przez Adama Grzymałę-Siedleckiego w Bydgoszczy, podjął w 1949–52 pracę jako aktor w Teatrze Ziemi Pomoraskiej w Toruniu. Grał m.in. w Wiośnie w Norwegii S. Engstranda (wymiennie z Władysławem Hańczą) doktora. Równocześnie od 1946 studiował na UMK polonistykę, którą ukończył w 1952.

Był sprawnym organizatorem życia kulturalnego studentów. Po studiach porzucił pracę w teatrze na rzecz dziennikarstwa. Od 1952 pracował krótko w redakcji „Gazety Pomorskiej”; następnie był dziennikarzem radiowym w rozgłośni Bydgoszcz–Toruń; od 1956 aż do emerytury w 1980 – kierownik studia w Toruniu i redakcji młodzieżowej. Był operatywnym redaktorem, powszechnie znanym, szanowanym i lubianym.

Ujawnił swój talent literacki jako autor słuchowisk radiowych, opowiadań drukowanych w periodykach kulturalnych. Teatr „Baj Pomorski” w Toruniu zrealizował dwie jego sztuki: Strach co się dzieje i Całkiem inny świat. Publikował wiersze i opowiadania, m.in. na łamach „Pomorza”, „Tygodnika Kulturalnego”, „Życia Literackiego” i „Kultury”. Obowiązki dziennikarskie nie sprzyjały pracy literackiej, której poświęcił się na dobre zwłaszcza na emeryturze. W 1989 opublikował opowiadanie Całkiem inny świat (rec. I. B. „Nowe Książki” 1990, nr 5, s. 38), a w 1999 Portret psubrata – opowieść poświęconą Brunonowi Schulzowi i jego mordercy, która spotkała się z dość szerokim odzewem.

Opisał swoje dole i niedole z okresu prac przymusowych w Austrii w niepublikowanej dotąd książce W górach słonecznej Karyntii, którą bardziej interesowali się austriaccy (została na prywatne zlecenie Austrii przetłumaczona na język niemiecki) niż polscy wydawcy. Jej fragment pt. Piękna żona bauera ukazał się w bydg. periodyku lit. „Metafora” (1990, nr 3–4-5, s. 123– 8). W konkursie Wydziału Kultury w Toruniu  w 1979 zdobył I nagrodę za wiersz Z prasy terenowej. Miał wielkie poczucie humoru i talent satyryczny, potwierdzony m.in. w cyklu wierszy Głowy toruńskie, drukowanym w „Przeglądzie Artystyczno-Literackim”.

W 1952–82 był członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, a następnie Stowarzyszenia Dziennikarzy RP, Towarzystwa  Bibliofilów im. J. Lelewela w Toruniu, Związku Literatów Polskich i działaczem organizacji kombatanckich (ZBOWiD). Odznaczono go m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi, Honorową Odznaką Komitetu ds. Radia i TV, Złotą Odznaką Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich.

W małżeństwie z Zofią z domu Czuruk miał syna Grzegorza (konserwator dzieł sztuki). W Toruniu mieszkał przy ul. Chełmińskiej 22 m. 3 (obecnie Podmurna 111). Zmarł po długiej i uciążliwej chorobie 30 I 2009. Został pochowany na cmentarzu św. Jerzego przy ul. Gałczyńskiego.

Bibliografia

  1. Z. Jędrzyński, Toruński Słownik Biograficzny, t.6 ToMiTo, UMK w Toruniu 2010