Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

MIELŻYŃSKI MIECZYSŁAW

MIELŻYŃSKI MIECZYSŁAW (1906-1966), lekarz, kierownik Obwodowej Przychodni Lekarskiej PKP w Toruniu.

Urodził się 6 VIII 1906 w Plewiskach w pow. poznańskim, w rodzinie właściciela piekarni Jana i Stanisławy z domu Górka. Do 14 roku życia uczęszczał do szkoły powszechnej w Plewiskach, następnie przez siedem lat do gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, gdzie w maju 1927 uzyskał świadectwo dojrzałości. Od lipca tego roku do września 1928 odbył obowiązkową czynną służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty, uzyskując stopień sierżanta podchorążego.

We wrześniu 1928 rozpoczął studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego, studiował do kwietnia 1934. Będąc od 1933 w trudnej sytuacji materialnej zmuszony był podjąć pracę zarobkową, m.in. od kwietnia do października 1935 pracował w Wojewódzkim Zakładzie Psychiatrycznym w Kościanie, w tym czasie (od 3 do 28 VI) ukończył też kurs oficerów gazowych i przeszkolenie w zakresie ratownictwa. Natomiast w lecie 1934 był na dwumiesięcznej praktyce wakacyjnej w Finlandii, gdzie zaznajomił się również z zagadnieniem wychowania fizycznego. Ponadto odbył jednoroczną praktykę szpitalną.

Dyplom lekarski uzyskał 23 I 1936. W październiku odbył także dwutygodniowy kurs informacyjny wychowania fizycznego dla lekarzy w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego im. Pierwszego Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego w Warszawie. Jednocześnie przez cały czas studiów zajmował się pracą oświatową w różnych organizacjach społecznych, wiele czasu poświęcając medycynie społecznej.

1 lutego 1936 zatrudniony został w charakterze asystenta w Szpitalu Miejskim w Toruniu, gdzie według opinii dyrektora szpitala dra Zdzisława Dandelskiego, odznaczał się wielką sumiennością i wykazywał wielkie zaangażowanie się w pracę szpitalną. Opinia ta oraz odpowiednie przygotowanie w zakresie wychowania fizycznego i badań sportowych lekarskich sprawiły, że 1 stycznia 1937 powierzono dr. Mielżyńskiemu obowiązki Lekarza Sportowego Miejskiego Komitetu P. W. i W. F. w Toruniu. Także i te obowiązki wypełniał gorliwie i wzorowo.

Na życzenie dra Mielżyńskiego 30 czerwca 1938 nastąpiło wypowiedzenie stosunku służbowego z Zarządem Miasta w Toruniu, z powodu jego wyjazdu z Torunia do Gdyni-Orłowa. Podjął pracę w poradni chorób płuc w II Ośrodku Zdrowia w Małym Kacku. Przed wybuchem drugiej wojny światowej został zmobilizowany do Szpitala Marynarki Wojennej, zorganizowanego w bazie PSM w Gdyni. Po zajęciu miasta przez Niemców udał się do Plewisk, gdzie podjął pracę lekarza wiejskiego.

W 1940 został aresztowany i osadzony w obozie Grossenheim w Saksonii, skąd prawdopodobnie udało mu się zbiec. Aresztowany ponownie w 1944 w Dopiewie w pow. poznańskim, 4 tygodnie przesłuchiwany był przez policję kryminalną i gestapo, z użyciem wszelkich środków do wymuszania zeznań. Osadzony został w obozie w Żabikowie pod Poznaniem, a następnie w obozie koncentracyjnym, gdzie przebywał od 30 kwietnia tego roku do 25 kwietnia 1945.

Po powrocie z obozu zamieszkał w Sopocie, gdzie pracował jako lekarz-internista. W 1947-49 pracował jako lekarz okrętowy Marynarki Handlowej w Morskim Urzędzie Zdrowia i jednocześnie w 1949 w Szpitalu Miejskim w Gdyni. Następnie pracował w Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowej w Gdańsku.

W 1951 powierzono mu stanowisko kierownika Obwodowej Przychodni Lekarskiej PKP w Toruniu. Z jego inicjatywy otwarto 1 listopada 1953 aptekę w budynku dworca Toruń Miasto, a w 1955 zorganizował przy tejże przychodni pogotowie ratunkowe.
Mielżyński był współzałożycielem i prezesem Gdańsko-Pomorskiej Izby Lekarskiej w Sopocie, wieloletnim członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, zasłużonym działaczem Sekcji Lekarskiej przy Zarządzie Okręgowym Związku Zawodowego Pracowników Służby Zdrowia, zastępcą Rzecznika Dobra Służby Zdrowia przy Okręgowej Komisji Kontroli Zawodowej i członkiem Towarzystwa Bibliofilów im. Joachima Lelewela w Toruniu. Jako społecznik wygłosił 17 listopada 1952 na zjeździe Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w Toruniu odczyt z okazji 100-lecia urodzin dra med. Leona Szumana. Odczytami w różnych środowiskach popularyzował postać dra Floriana Ceynowy (1817-81), badacza folkloru i dialektu kaszubskiego, uczestnika przygotowań powstańczych 1846 na Pomorzu. Pisał o nim także w 1964 w Przyczynkach do hist. med. i farmacji na ziemiach Zach. Polski Był też autorem artykułu: Czerniewice zapomniane uzdrowisko solankowe („IKP” 1958 nr 31). Dr Mielżyński odznaczony był Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Odznaką „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia”.

Zmarł nagle 20 I 1966 i pochowany został na cmentarzu staromiejskim św. Jerzego w Toruniu. W małżeństwie z Agnieszką Bronisławą z domu Górka, ur. 29 VIII 1906, zmarłą 4 X 1985 i pochowaną w grobach rodzinnych obok męża, miał córki: Lubomirę, zamężna Zdrojewska, historyk sztuki, zamieszkałą w Kanadzie; Sylwię, zamężna Żytyńska, prawniczkę i Małgorzatę, zamężną Skwarzewska, germanistkę, zamieszkałą w Warszawie. W Toruniu Mielżyńscy mieszkali przy ul. Prostej 5

Bibliografia

M.Łysiak, K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny t. V, ToMiTo, UMK, Toruń 2007