Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

PISKORSKI ZDZISŁAW WOJCIECH

PISKORSKI ZDZISŁAW WOJCIECH (1900–1947), sędzia Sądu Okręgowego i Apelacyjnego w Toruniu, działacz społeczny.

Urodzil się 21 V 1900 w Witkowie w pow. gnieźnieński, w rodzinie Piotra Pawła  (1863– 1920), dra medycyny, działacza narodowego, i Kazimiery z d. Klepaczewskiej. W 1909–18 uczęszczał do gimnazjum  humanistycznego w Bydgoszczy. W 1919 brał czynny udział w powstaniu wielkopolskim, następnie wstąpił do Wojska Polskiego – 63 Pułk Piechoty, został porucznikiem.

W 1920, jako członek Komisji dla spraw Wyznaniowych i Szkolnych, brał czynny udział w organizowaniu szkolnictwa pomorskiego, zwłaszcza toruńskiego. Poza tym był sekretarzem powstałego 9 V 1921 z inicjatywy dra Teofila Zegarskiego Bractwa Pomorskiego – Stowarzyszenie  Pomorzan, starającego się bronić interesów miejscowej ludności i szerzyć kulturę polską na Pomorzu, opierając się na rodzimych wartościach.

Sędzia Sądu Apelacyjnego

Piskorski odbył studia prawnicze na Wydziale Prawno- Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego. Po egzaminie sędziowskim został w 1928 asesorem sądowym przy Sądzie Powiatowym w Chełmży, a następnie w Starogardzie. W grudniu 1928 mianowano go na sędziego powiatowego w Toruniu, w styczniu 1931 – sędziego Sądu Okręgowego, a w listopadzie 1937 – sędziego Sądu Apelacyjnego.

Okres okupacji był dla Piskorskiego trudny; praca fizyczna zniszczyła jego zdrowie i siły. Po wyzwoleniu w 1945 pracował ofiarnie na stanowisku sędziego Sądu Apelacyjnego w Toruniu nad odbudową sądownictwa na Pomorzu. Ponadto był aktywnym działaczem społecznym, członkiem m.in.: zarządu Towarzystwa Prawniczego w Toruniu, zarządu Ligi Morskiej i Kolonialnej Oddział Stare Miasto Toruń, Zrzeszenia Prawników Demokratów Koła Toruń.

Ciężko chory poddał się operacji w Poznaniu, gdzie zmarł 8 VI 1947. Pochowany został w grobach rodzinnych na Cmentarzu Staromiejskim św. Jerzego. Żonaty z Bożeną Antoniną Osmólską (ur. 25 I 1911 w Gnieźnie; prof. UMK). Piskorski  miał siostrę Helenę Stanisławę (ur. 19 X 1895 w Gnieźnie, zmarłą 19 XII 1973 w Toruniu; znana toruńska archiwistka – autorka wielu prac historycznych i działaczka społeczno-oświatowa; jej imieniem  nazwano jedną z ulic na toruńskim Rubinkowie) oraz trzech braci: Antoniego, Bogdana i Jerzego. Dwóch z nich zginęło w czasie lub w wyniku pierwszej wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej.

KBrat Jerzy (ur. 11 V 1902 w Witkowie) kształcił się najpierw w gimnazjum w Bydgoszczy, następnie w Toruniu, gdzie był członkiem Koła Filomackiego Towarzystwa Tomasza Zana; pełnił funkcję bibliotekarza. Tworzył on bibliotekę od nowa, ofiarowując książki własne oraz zebrane od krewnych i znajomych. Po wybuchu rewolucji listopadowej 1919 w Niemczech działał w PCK i brał aktywny udział w akcji pomocy dla powracających z Niemiec polskich robotników i ich rodzin. Następnie przedostał się przez linię demarkacyjną i wstąpił do Wojska Polskiego, do pułku toruńskiego. Z tym pułkiem wraz z braćmi wkraczał 18 I 1920 do Torunia.

Brał udział w wojnie polsko- bolszewickiej 1920. Po powrocie z frontu ukończył podchorążówkę w Bydgoszczy w stopniu oficera. Świadectwo dojrzałości otrzymał w gimnazjum toruńskim w 1921. Następnie studiował chemię na Uniwersytecie Poznańskim. Do 1939 uczył chemii w Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika w Bydgoszczy. We wrześniu 1939 uczestniczył w obronie Warszawy i został ranny. Po powrocie do Bydgoszczy został aresztowany przez Niemców i rozstrzelany w Dolinie Śmierci pod Fordonem.

W Toruniu  Piskorski mieszkał przy ul. Sukienniczej 4, a następnie Stanisława Wyspiańskiego 17.

 

Bibliografia

  1. K. Przybyszewski,Toruński Słownik Biograficzny t. VI, ToMiTo, UMK, Toruń 2010