Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

PRZYSIECKI KRYSTIAN

PRZYSIECKI KRYSTIAN (1937-2005), prawnik, dziennikarz, scenarzysta i reżyser filmów dokumentalnych, reporter telewizyjny, autor cyklu telewizyjnego „Zawsze po 21.00”.

Urodził się 19 II 1937 w Warszawie. Jego ojciec Eugeniusz (1910-1943) był absolwentem Gimnazjum im. M. Kopernika w Toruniu (matura 1927), leka-rzem, pasjonatem lotnictwa i utytułowanym pilotem sportowym. Po studiach ukończył w 1936 Szkołę Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Dęblinie, pracował jako oblatywacz fabryczny samolotów wojskowych, a od 1940 walczył jako pilot w Anglii w randze kapitana bombowca, zginął zestrzelony w nocnym locie z 22 na 23 IV 1943 nad Francją. Matka Wiolanta z domu Thommee, córka Wiktora, generała .

Dzieciństwo spędził częściowo w Toruniu, w domu swego dziadka, Stanisława Przysieckiego (1887-1968, kapitan rezerwy, uczestnik wojny bolszewickiej, kawaler Krzyża Virtuti Militari, osiadły po 1920 z rodziną w Toruniu, znany adwokat i społecznik, okupację przeżył w Warszawie).

Po wojnie mieszkał w Gdańsku, gdzie zdał maturę i w latach 1954-57 studiował na Wydziale Chemii Politechniki Gdańskiej. W 1957 przeniósł się do Warszawy i w latach 1957-62 studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim.

Po uzyskaniu dyplomu magistra powrócił do Torunia, gdzie w latach 1963-65 był asystentem i starszym asystentem w Katedrze Teorii Państwa i Prawa UMK. Bardziej niż teoria pociągały go sprawy bieżącego życia. Podjął więc pracę w zakładzie kryminalistyki Komendy Głównej MO, gdzie nabrał przekonania o społecznej potrzebie publikacji niektórych napotkanych tam materiałów i w ten sposób doszedł do dziennikarstwa.

Ukończył w 1968 Studium Dziennikarskie Uniwersytetu Warszawskiego, a już w 1967 rozpoczął pracę w Redakcji Filmu Dokumentalnego i Reportażu TVP, następnie w Dziale Publicystyki Programu I TVP. Od 1983 prowadził znany autorski program „Zawsze po 21.00“, inspirowany zwłaszcza listami telewidzów. Przysiecki wysoko cenił funkcję społeczną telewizji oraz bezpośrednią więź z jej odbiorcami. Podejmował pogmatwane, nieraz beznadziejne sprawy pokrzywdzonych przez los i urzędników. Popularność programu tłumaczył tym, że nie zwracał uwagi na żadne koneksje i nie wpuszczał do studia urzędników. Wyspecjalizował się w reportażu interwencyjnym dotyczącym ludzi, funkcjonowania administracji, styku prostego człowieka z władzą i nierzadką arogancją tej władzy na różnych szczeblach.

Świadomie realizował, jak mówił, program potrzebny ludziom, natomiast niekoniecznie władzy, jakakolwiek by ona była, bo program interwencyjny zawsze zahacza o kogoś na świeczniku. Był laureatem nagród: „Złotego Ekranu” (1982, 1988), „Srebrnego Lajkonika” (1973 za „Uroczysko”, 1987 za „Rozdarcie”), „Grand Prix Femina Belge Du Cinema” (Bruksela 1979, za „Ziemię rodzinną”), Grand Prix „Złotego Lajkonika” (1982 za „Lekcję publicystyki”), Grand Prix „Złotego Smoka” (1982 za „Powrót”), „Nagrody Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich za rok 1996” (za reportaż „Na bruk”) i wielu innych. W 2003 za reportaż „Niewygodny” został wspólnie z W. Frąckiewiczem laureatem konkursu „Dziennikarze przeciw korupcji” organizowanego przez Fundację im. Stefana Batorego i Helsińską Fundację Praw Człowieka.

Prowadził zajęcia z reżyserii filmów dokumentalnych w Wyższej Szkole Dziennikarskiej im. M. Wańkowicza w Warszawie. W małżeństwie z Violettą z domu Henczel miał syna Krystiana Marka. W Toruniu mieszkał u dziadka, przy ul. I. Kraszewskiego 19 m. 1.

Zmarł nagle 10 IV 2005 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu św. Jerzego przy ul. Gałczyńskiego w Toruniu.

Bibliografia
Z. Jędrzyński, Toruński Słownik Biograficzny t. V, ToMiTo, UMK, Toruń 2007