Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

REINKE MARIAN STANISŁAW

REINKE MARIAN STANISŁAW (1897-1957), sekretarz w Urzędzie Wojewódzkim Pomorskim i dyrektor administracyjny w Zarządzie Miasta w Toruniu, działacz społeczny.

Urodził się 8 IX 1897 w Margoninie w pow. chodzieskim, w rodzinie stolarza, później właściciela ziemskiego Stanisława, i Cecylii z domu Kado. Reinke miał liczne rodzeństwo i był najmłodszym synem pierwszej żony Stanisława Reinke. Ukończył siedmioklasową szkołę powszechną w Margoninie.

W 1916-18 wcielony do armii niemieckiej, brał udział m.in. w bitwie pod Verdun, gdzie został ranny w pierś (kula przeszyła go na wylot). Leżał w szpitalu wojskowym do zakończenia działań wojennych. Po wojnie wyjechał do swojego starszego brata Leona, prawnika, prowadzącego w tym czasie w Poznaniu kancelarię adwokacką, w której Reinke rozpoczął pracę. Jednocześnie uzupełniał swoje wykształcenie biorąc udział w różnych kursach w zakresie prawa karnego i administracyjnego. 10 IV 1920 rozpoczął pracę w Departamencie Ministerstwa b. Dzielnicy Pruskiej w Poznaniu jako kancelista i sekretarz.

1 maja 1923, na propozycję wicewojewody pomorskiego dra Stanisława Woydy, przeniósł się z Poznania do Torunia i rozpoczął pracę w Urzędzie Wojewódzkim Pomorskim w charakterze sekretarza. Następnie 1 stycznia 1928 przeszedł do pracy w Magistracie, a potem w Zarządzie Miasta w Toruniu, gdzie do wybuchu drugiej wojny światowej zatrudniony był na stanowiskach sekretarza, a później od 29 kwietnia 1931 dyrektora administracyjnego w charakterze miejskiego urzędnika dożywotniego.

Reinke od połowy 1935 gromadził materiały, a następnie opracował i wydał: Książkę adresową m. Torunia według stanu z czerwca 1936. Książka ta była trzecią z kolei Książką adresową Torunia po powrocie miasta do Polski i jest bardzo istotnym źródłem wiedzy do dziejów miasta i ludzi Torunia okresu międzywojennego. Zawiera informacje o organizacji urzędów państwowych i samorządowych, instytucji społecznych oraz szczegółowe adresy wszystkich firm i przedsiębiorstw istniejących wówczas na terenie Torunia, a także jego mieszkańców mających zatrudnienie.

Po zajęciu Torunia przez Niemców Reinke został w październiku 1939 aresztowany i więziony był do 17 lutego 1940 w Forcie VII. Następnie od maja 1940 do 30 listopada tego roku pracował jako stróż w niemieckiej administracji Wodociągów i Kanalizacji, potem do czerwca 1943 jako kancelista w Zarządzie Dróg Wodnych. W tym okresie mieszkał z rodziną w oficynie budynku przy ul. Piekary 27, ponieważ jego dom przy ul. J. Dekerta 3 zajęty został przez władze niemieckie.

Od czerwca 1943 do 19 lipca 1944 był robotnikiem przymusowym w głębi Niemiec, gdzie pracował przy odbudowie zapory wodnej, zniszczonej przez lotnictwo brytyjskie w Edersee. Aresztowany ponownie w lipcu 1944, jako politycznie podejrzany, był więziony i trzymany w obozach w Düsseldorf, Ludwigshaven i Wupperthal. W czasie nalotów alianckich został ranny i osadzony w szpitalu więziennym do chwili wyzwolenia tych terenów przez wojska amerykańskie, tj. 15 kwietnia 1945.

W końcu 1945, po wyleczeniu się z wyczerpania fizycznego, zatrudniony został w biurze tworzonych nowych władz Wuperthalu przez Amerykanów.

Wrócił do Torunia i podjął pracę w Zarządzie Miasta przez 2 lata. był kierownikiem Wydziału Handlu, a następnie 2 lata kierownikiem oddziału Zakupów Centralnych. Od 1 listopada 1949 do 31 grudnia 1950 był referentem finansowym Zakładu Oczyszczania Miasta przy Prezydium MRN, a następnie od 1 stycznia 1951 do chwili przejścia na emeryturę 31 marca 1952 starszym księgowym w Miejskim Przedsiębiorstwie Oczyszczania Miasta.

W 1946-49 należał do Stronnictwa Pracy, następnie do Stronnictwa Demokratycznego. Ponadto w 1930-39 był członkiem Związku Zawodowego Pracowników Miejskich, względnie Komunalnych oraz od 1945 Związku Zawodowego Samorządu Terytorialnego i Instytucji Użyteczności Publicznej RP oraz PCK.

Odznaczony był Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości. Reinke zmarł 27 I 1957 w Toruniu i pochowany został na cmentarzu przy ul. gen. J. Wybickiego. W małżeństwie zawartym 19 VII 1924 w Poznaniu ze Stanisławą Weber, ur. 7 X 1899 w Opalenicy, córką emerytowanego urzędnika pocztowego Sylwestra i Heleny z domu Stankowskiej, miał 2 synów: Bohdana, ur. 12 II 1926 i Juliana, ur. 23 I 1933.

W Toruniu Reinkowie mieszkali przy ul. Rybaki 40, następnie w mieszkaniu służbowym przy pierwotnej ul. L. Rydygiera (obecnie nieistniejącej; dziś wznoszą się tam wieżowce przy alei 700-lecia), Jana Dekerta 3 i Piekary 2

Bibliografia
K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny t. V, ToMiTo, UMK, Toruń 2007