Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

SEROCKI KAZIMIERZ

SEROCKI KAZIMIERZ (1922-1981), pianista, światowej sławy kompozytor, współtwórca m.in. „Warszawskiej Jesieni”, laureat licznych zagranicznych i krajowych nagród za kompozycje.

Urodził się 3 III 1922 w Toruniu, syn Franciszka i Bronisławy z d. Stefaniak. O. miał stolarnię na zapleczu własnego domu przy ul. Ducha św. 14 oraz sklep meblowy. Serocki miał dwoje rodzeństwa. Uczył się w I Państwowym Gimnazjum i Liceum im. M. Kopernika, gdzie w 1939 zdał maturę (profil przyrodniczy). Od 5 roku życia ćwiczył grę na fortepianie. Od 1929 kontynuował tę naukę w Konserwatorium w Toruniu, w klasie fortepianu Marii Drzewieckiej, a od 1937 w Konserwatorium w Bydgoszczy, gdzie przeniosła się jego nauczycielka. Razem z maturą uzyskał dyplom ukończenia średniej szkoły muzycznej.

Wyrzucona przez Niemców w 1939 ze swojego domu w Toruniu rodzina Serockich zamieszkała początku w Solcu Kujawskim, a od 1940 w Warszawie; zarabiał tam, grając na fortepianie w kawiarniach. W 1944 rozpoczął studia pianistyczne i kompozycji w tajnym Konserwatorium. Kontynuował je po wyzwoleniu w Łodzi u prof. S. Szpinalskiego i prof. K. Sikorskiego. Urzeczony wolnością, w 1945 i 1946 zorganizował ok. 170 darmowych koncertów w szpitalach wojskowych i dla organizacji społecznych.

Po uzyskaniu w 1946 dyplomu ukończenia Konserwatorium w Łodzi, został kierownikiem muzycznym Teatru Powszechnego w Warszawie, gdzie zamieszkał na stałe. Kształcił się nadal na stypendiach w ważnych ośrodkach muzycznych Europy, w tym w Paryżu. Koncertował jako pianista w Polsce oraz m.in. w Rumunii, Niemczech, Czechosłowacji.

Po 1951 porzucił koncertowanie na rzecz komponowania. Był też utalentowanym organizatorem życia muzycznego. W 1949 założył wraz T. Bairdem i J. Krenzem „Grupę 49”, która opowiadała się za komponowaniem utworów komunikatywnych i nieskomplikowanych oraz zajmowała się ich promocją. Za kompozycję w tej konwencji – Murarz warszawski, otrzymał III nagrodę na I Festiwalu Muzyki Polskiej w 1951 i Nagrodę Państwową III stopnia w 1952. Potem stał się wybitnym kompozytorem awangardowym i stworzył wraz T. Bairdem w 1956 słynny w świecie Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień, przez wiele lat był wiceprzewodniczącym jego komitetu organizacyjnego i aż do 1974 zasiadał w jego komisji repertuarowej. Poszukiwał oryginalnych rozwiązań kompozytorskich, wykorzystywał twórczo najnowocześniejsze środki brzmieniowe.

Jego utwory prezentowano w najbardziej prestiżowych salach koncertowych świata. Otrzymał wiele nagród. Na Konkursie Kompozytorskim im. G. Fitelberga w 1956 za Sinfonietta na dwie orkiestry smyczkowe dostał I nagrodę; w 1957 za cykl pieśni na sopran i fortepian Oczy powietrza, do tekstów J. Przybosia – II nagrodę; w 1958 wyróżnienie otrzymał za Musica concertante na orkiestrę; w 1960 za Epizody (oryginalny pomysł połączenia instrumentów smyczkowych z trzema grupami perkusyjnymi) otrzymał II nagrodę. W 1959 otrzymał wyróżnienie za Sinfoniette na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu, a w 1965 za Freski symfoniczne – III nagrodę. Pisał też muzykę do filmów Forda: Młodość Chopina (Nagroda Państwowa II stopnia), Piątka z ulicy Barskiej, Ósmy dzień tygodnia, Krzyżacy, Pierwszy dzień wolności, a także do Potopu Hoffmana i in. Komponował utwory wokalne do tekstów poetyckich, poza wymienionym Przybosiem, także Gałczyńskiego i Różewicza.

Za całokształt twórczości uzyskał nagrody: Ministra Kultury i Sztuki (1963), Związku Kompozytorów Polskich (1966) i Nagrodę Państwową I stopnia (1972). Był odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy., Krzyżami: Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W małżeństwie z Zofią Adamowską nie miał dzieci. Zmarł 14 I 1981, został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Do końca życia utrzymywał kontakt z Toruniem.

Bibliografia
Z. Jędrzyński, Toruński Słownik Biograficzny t. V, ToMiTo, UMK, Toruń 2007