Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

ŚWIĘCICKI MATEUSZ

ŚWIĘCICKI MATEUSZ (1933-1985), muzyk, kompozytor, propagator jazzu, krytyk, redaktor muzyczny Polskiego Radia, inicjator i twórca festiwalu piosenki w Opolu.

Urodził się 10 IX 1933 w Wilnie, syn Józefa (1910-1946, znany działacz społeczny na Wileńszczyźnie, publicysta, wieloletni redaktor naczelny „Kuriera Wileńskiego”( zmarł w łagrze) i Ady (artystki malarki). Po wojnie zamieszkał z rodziną w Toruniu, był uczniem I Państwowego Gimnazjum i Liceum im. M. Kopernika (późniejsze I LO), gdzie zdał maturę w 1951.

Równocześnie uczył się gry na fortepianie w średniej szkole muzycznej w Toruniu. Od wczesnych lat był entuzjastą tępionego wtedy jazzu. Kupił w Toruniu wymarzoną trąbkę jazzową i muzykował m.in. na zabawach w Liceum Kopernika; grając na szkolnym Bechsteinie i równocześnie jedną ręką trzymając przy ustach trąbkę improwizował na niej jazzujące ozdobniki, wszystko przy akompaniamencie obsługiwanej przez kolegę imitacji perkusji. Grał w kilku zespołach, z reguły tworzonych przez siebie, a w latach 1949-51 występował także w znanym zespole muzyki rozrywkowej „Czarne koty”, działającym przy UMK.

Entuzjazm dla jazzu przeniósł z Torunia do Warszawy, gdzie ukończył muzykologię na Uniwersytecie Warszawskim. Grał w różnych zespołach, m.in. jako trębacz i pianista był filarem pierwszego znaczącego polskiego zespołu jazzu tradycyjnego – „Pinokio” (1954-59). W latach 1955-64 był autorem pierwszych audycji jazzowych w Polskim Radiu.

W 1963, razem z dziennikarzem radiowym Jerzym Grygolunasem, wymyślił Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, którego był kierownikiem muzycznym i dobrym duchem. Od 1972 był wykładowcą w Akademii. Muzycznej w Warszawie, prowadził seminarium jazzu i muzyki rozrywkowej. Był członkiem wielu stowarzyszeń twórczych, krajowych i zagranicznych. (International Jazz Federation, International Society for Music Education, i in.). Koncertował i wykładał w licznych ośrodkach zagranicznych. Jego kompozycje były wykonywane w prestiżowych ośrodkach kultury muzycznej.

Stworzył m.in. Tryptyk jazzowy na kwartet smyczkowy i combo jazzowe (1962), utwór „Płonąca żyrafa” na orkiestrę i saksofon altowy (1963), oratorium „Mury Jerycha” (1966), symultan na 6 grup wykonawców Wariacje na temat koncertu skrzypcowego A-moll Mendelssohna (1969). Skomponował muzykę do ok. 60 filmów, przedstawień teatralnych i telewizyjnych oraz ponad 200 utworów jazzowych w stylu rock i piosenek, w tym znane powszechnie: „Pod papugami”, „Ballada cygańska”, „Był taki ktoś”, „Przyjdź w taką noc”, „Jedziemy autostopem”. Jest autorem publikacji Jazz – Rytm XX w. (Warszawa 1972).

Miał wszechstronne zainteresowania, znakomitą pamięć i był erudytą. Pasjonowała go filozofia, kultury pozaeuropejskie, magia, okultyzm, folklor, ziołolecznictwo, sztuka kulinarna, nie mówiąc o egzotycznych instrumentach muzycznych, zwłaszcza perkusyjnych.

Był laureatem wielu nagród, ale cieszył się też z przyznanej mu w Toruniu na XVII Festiwalu Teatrów Polski Północnej w 1975 nagrody za muzykę do sztuki „Zeszłego lata w Czulimsku” A. Wampiłowa (w inscenizacji Teatru Polskiego w Bydgoszczy).

Zmarł nagle 7 VIII 1985 w Chodzieży, gdzie był wykładowcą warsztatów jazzowych. W Toruniu mieszkał przy ul. Słowackiego.

Bibliografia
Z. Jędrzyński, Toruński Słownik Biograficzny t. V, ToMiTo, UMK, Toruń 2007