Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

Toruń – warunki naturalne

Toruń miasto nad Wisłą, uzyskał prawa miejskie w 1233 roku o czym istnieje

wzmianka w dokumencie lokacyjnym z 28 grudnia 1233 roku.

Zlokalizowany jest w centralnej części województwa kujawsko-pomorskiego. Graniczy

z czterema gminami: Łysomice (od strony północnej), Lubicz (od strony wschodniej), Wielka

Nieszawka (od strony południowej), Zławieś Wielka (od strony zachodniej). Położony jest we

wschodniej części Kotliny Toruńskiej, na styku trzech krain historycznych – od południa

sąsiaduje z Kujawami, od północy z Ziemią Chełmińską,  od wschodu z Doliną Drwęcy i

Ziemią Dobrzyńską. Prawobrzeżna część miasta leży na Pomorzu, lewobrzeżna część

położona jest na Kujawach.


Na obszarze Torunia dominuje krajobraz teras rzecznych i wydm. Terasy oddzielone

są załomami, z których najbardziej charakterystycznym jest załom zlokalizowany wzdłuż

Wisły, na wschód od mostu kolejowego, przez Winnicę aż do Kaszczorka osiągający

miejscami wysokość nawet 30 m. Niższa (10-20 m), ale stroma krawędź terasowa rozciąga

się pomiędzy pobliską Brzozówką, osiedlem Czerniewice, aż po osiedle Podgórz (na lewym

brzegu Wisły). Na płaskich powierzchniach teras (z wyjątkiem terasy zalewowej) występują

wydmy. Największe z nich rozpościerają się na południowych peryferiach miasta, na terenie

poligonu wojskowego, a ich wysokość osiąga nawet 30 m. Formy wydm są bardzo

zróżnicowane od parabolicznych przez wałowe do nieregularnych. Północno-wschodnie

peryferia miasta stanowi fragment wysoczyzny morenowej będącej płaskim obszarem

wzbogaconym płytkimi zagłębieniami i niewielkimi tylko falistościami.

 


Toruń rozpościera się na ponad 11,5 tys. hektarach, z czego  prawie 690 ha jest

przykrytych wodami płynącymi i jeziorami. Wisła, największa polska rzeka, jest osią wodną

Torunia. Dzieli miasto na dwie części, przy czym zdecydowanie większy obszar, wraz z

częścią staromiejską jest położony na prawym – północnym brzegu. Wisła rozciąga się w

Toruniu na długości 21 kilometrów, od 725 kilometra (Czerniewice) do 746 kilometra (okolice

Portu Drzewnego) jej biegu. Drugą co do wielkości rzeką jest Drwęca, a trzecią Struga

Toruńska.

Struga Toruńska w części swego biegu przepływa pod Starówką, gdzie jej fragmenty są

wyeksponowane w budynkach i chodnikach. Dopływami lewobrzeżnymi Wisły w rejonie

Torunia są: Zielona (Kanał Zielona Struga), płynąca wyraźną doliną, i Kanał Nieszawski.

Drwęca, Kanał Górny ze Strugą Łysomicką, Struga Toruńska i Kanał Zielona Struga w

swych górnych odcinkach odwadniają tereny wysoczyzn, dolne odcinki tych cieków

odwadniają Kotlinę Toruńską. Kanał Dolny i Kanał Nieszawski wraz z siecią rowów

melioracyjnych odwadniają tarasy zalewowy i nadzalewowy. Największym zbiornikiem w

Toruniu jest staw Nagus na Rudaku, później Kaszownik obok Starówki i kilka mniejszych.

 


Klimat Torunia i okolic należy do strefy klimatów pośrednich między wpływami

kontynentalnymi, a oceanicznymi, ze średnio modyfikującym wpływem Morza Bałtyckiego.

Cechą charakterystyczną jest stosunkowo ciepła zima (trwająca 79 dni), wczesna, ale

chłodna      i sucha wiosna (55 dni), krótkie lato (101 dni) i długa pogodna jesień (64 dni).

Generalnie obszar ten charakteryzuje się bardzo niskimi opadami, jednymi z najniższych w

kraju. Kotlina Toruńska otwarta jest w sposób zdecydowany na wiatry zachodnie,

południowo-zachodnie i wschodnie, w związku z czym występuje w tym pasie stosunkowo

silne przewietrzenie.

Średnia temperatura roczna wynosi + 7,9 ºC. W styczniu średnią

temperaturą jest – 2,5 ºC, natomiast w lipcu dochodzi ona do + 18,1 ºC. Roczna suma

opadów nie przekracza pułapu 500 – 550 mm.

1.Województwo Toruńskie: przyroda – ludność i osadnictwo – gospodarka ( pod red. R. Galona) Warszawa  PWN 1984

2. Toruń i jego okolice: studia geograficzne i przyrodnicze (red. W. Niewiarowski) Toruń  UMK 1973