Drzewo kategorii
Licznik odwiedzin

WREMBEL WACŁAW

WREMBEL WACŁAW (1877-1948), dr medycyny, laryngolog, kapitan, ordynator VIII Wojskowego Szpitala Okręgowego i Publicznego Szpitala Miejskiego w Toruniu.

Urodził się 9 IX 1877 we wsi Florynki w pow. gostyńskim w Wielkopolsce w rodzinie leśnika i rolnika Michała i Franciszki z Szymanowskich. W trudnych warunkach materialnych odbywał nauki gimnazjum i studia uniwersyteckie utrzymując się wyłącznie z korepetycji. Uczęszczał początkowo do gimnazjum w Rawiczu i w 1894-99 w Gnieźnie, gdzie był członkiem Towarzystwa Tomasza Zana i skąd po słynnym procesie gimnazjalistów polskich przed sądem pruskim był zmuszony przenieść się do Gimnazjum Królewskiego (Königliches Gymnasium) w Nakle, tam także był członkiem Towarzystwa Tomasza Zana.

Po otrzymaniu w 1902 świadectwa dojrzałości jako ekstern, studiował medycynę na Uniwersytecie w Greifswaldzie, gdzie 2 VI 1908 otrzymał dyplom dra medycyny na podstawie rozprawy: Über ungewonliche Lokalisation Subperiostaler Abscesse im Anschlus an akute streptococcusmucosus-otitis (O nietypowej lokalizacji ropni podskórnych w związku z ostrym streptokokowym zapaleniem uszu).

W 1907-8 był asystentem w Klinice Chorób Wewnętrznych i Laryngologiczno-Otiatrycznej macierzystej uczelni. Następnie dalej specjalizował się w otolaryngologii (chorobach uszu, nosa i gardła) w Jenie i Wiedniu, skąd po dwuletnich praktykach i rocznym pobycie w miejscowości Kremzbach przeniósł się w 1912 w Bydgoszczy, a w 1914 do Torunia.

Ordynator w VIII Wojskowym Szpitalu Okręgowym w Toruniu.

Wkrótce zasłynął jako niezawodny laryngolog-operator – nie tylko w Toruniu, lecz również daleko poza jego granicami. Po wybuchu pierwszej wojny światowej jako lekarz pospolitego ruszenia był ordynatorem oddziału usznego w niemieckim szpitalu wojskowym. Po przejęciu Pomorza w styczniu i lutym 1920 przez władze polskie otrzymał stanowisko ordynatora w VIII Wojskowym Szpitalu Okręgowym w Toruniu w stopniu kapitana i w tej roli brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, następnie był lekarzem kontraktowym tego szpitala.

W szpitalu tym wygłaszał też odczyty na posiedzeniach Sekcji Sanitarnej Towarzystwa Wiedzy Wojskowej. Ponadto od 1920 był lekarzem-konsultantem oddziału chorób uszu, gardła i nosa, a od lat 30. do wybuchu drugiej wojny światowej ordynatorem Publicznego Szpitala Miejskiego w Toruniu oraz od 1930 lekarzem laryngologiem w Poradni PKP. Dzięki dobrej znajomości języka niemieckiego (znał także język francuski) od września 1939 do 31 listopada 1940 był nadal ordynatorem oddziału usznego tego szpitala, jednakże zmuszony był opuścić mieszkanie i przenieść się na poddasze przy ul. Szerokiej 33. Następnie do 15 grudnia 1941 nie wolno mu było – z racji polskiej narodowości – wykonywać praktyki lekarskiej. Potem otrzymał zgodę na praktykę, jednakże z klauzulą odwołalności.

W tym okresie, wśród nader przykrych warunków, pracując bez wytchnienia ratował zdrowie tysięcy rodaków oraz wielokrotnie wspomagał ludzi wywiadu AK na terenie inspektoratu toruńskiego. Mieszkanie Wrembla było często schronieniem dla ukrywających się rodaków. Jego synów uratowała dr Wanda Błeńska, która za zgodą dyrektora Zakładu Higieny, Niemca, dra Wilhema Gajgera, zakażała ich hodowlą pałeczek błonicy; jako nosiciele ochraniani byli później przepisami sanitarnymi. Bogdan i Bogumił, synowie Wrembla, wraz z kolegą Joachimem Gudlem (po wojnie prof. szkoły muzycznej w Gdańsku) i in. tworzyli grupę samokształceniową w zakresie nauki języka i historii polskiej. Córka Janina angażowała się w działalność podziemia.

Poza pracą zawodową, namiętnością Wrembla był kontakt z przyrodą. Wolne od pracy soboty i niedziele spędzał w zakupionym przez siebie w 1930 majątku Wilczy Młyn w Lubiczu Dolnym. Szczególną sympatią darzył las i zwierzęta leśne, które ochraniał bezwzględnymi zakazami odstrzału. Od 1914 . – niestrudzony w swej pracy – nie opuścił już nigdy Torunia. Do ostatniej chwili trwał na wyznaczonym sobie posterunku.

Zmarł nagle 15 XII 1948, nie przeżywszy drugiego zawału, pochowany został na cmentarzu staromiejskim św. Jerzego. Był członkiem PTPN i w 1916-44 Towarzystwa Naukowego w Toruniu. Odznaczony był „Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę”. W małżeństwie zawartym 24 IX 1919 z Pelagią Marią z Lemańskich, ur. 27 XI 1893 w Chmielewie w pow. bydgoskim w rodzinie drobnego ziemianina z Ziemi Kujawskiej, Stanisława i Marii, zmarłych 13 XI 1960, miał córkę Janinę, ur. 16 VII 1920 w Toruniu (zamężna Madalińska) oraz synów: Stefana, ur. 28 VIII 1923, zm. 21 I 1926, Bogdana Marka i Bogumiła (bliźnięta), ur. w Toruniu 15 VI 1928. Bogdan Marek, lekarz okulista, Bogumił, lekarz laryngolog, zmarł 15 II 1996, pochowany w grobach rodzinnych na cmentarzu staromiejskim św. Jerzego w Toruniu. W Toruniu Wremblowie mieszkali przy ul. Szerokiej 33.

Bibliografia
M. Łysiak, K. Przybyszewski, Słownik Biograficzny t. V, ToMiTo, UMK, Toruń 2007